ΑΡΧΕΙΟ -147- ΜΑΡΚΟΣ ΔΡΑΚΟΣ


Μάρκος Δράκος Εθνικοεπαναστάτης Εργάτης Αντάρτης.
του Αλεξόπουλου Στέλιου
Ιδιαίτερη θέση ανάμεσα στους Εθνικοεπαναστάτες μαχητέs του Ελληνοκυπριακού αγώνα 1955-'59 κατέχει η μορφή του Μάρκου Δράκου. Γεννήθηκε το 1932 στη Λεύκα από εργατική οικογένεια. Δούλεψε σκληρά από μικρό παιδί για να βοηθήσει την οικογένεια του. Λόγω της μεγάλης πίστης του στον Χριστιανισμό εντάχθηκε γρήγορα στην ΟΧΕΝ Λευκωσίαs η οποία ήταν το φυτώριο των νέων Επαναστατών Εθνικιστών της ΕΟΚΑ.
Ανέλαβε δράση και συγκεκριμένα με την ομάδα του , την προσβολή του ραδιοφωνικού σταθμού Λευκωσίας. Πιο εντυπωσιακή ενέργεια, ήταν η πρόκληση βλάβης στον ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό Δεκέλειας, εξαιτίας της οποίας η Λευκωσία βυθίστηκε για ώρες στο σκοτάδι. Επικεφαλής της ομάδας που έκανε το σαμποτάζ ήταν ο Δράκος.Στις 24 Μαΐου 1955, με προεργασία από το Δράκο, ο αγωνιστής Χαρίλαος Ξενοφώντος τοποθέτησε βόμβα στο σινεμά «Παλλάς», με σκοπό το θάνατο του Κυβερνήτη Άρμιτεϊτζ. Η βόμβα είχε τοποθετηθεί κάτω από το κάθισμα του Κυβερνήτη, λόγω όμως κακής λειτουργία του ωρολογιακού μηχανισμού, η έκρηξη έγινε μετά τη λήξη της παράστασης και την αποχώρηση του Κυβερνήτη.
Αργότερα ο Δράκος συνελήφθη αλλά δραπέτευσε την νύκτα της 23/9/1955 από το κέντρο της Κυρήνειας.
Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους τραυματίζεται σε μάχη και επικηρύσσεται από τους Άγγλους αντί του ποσού 5.000 λιρών. Συνέχισε να προσβάλει Βρετανικά περίπολα και καταστρέφει δύο φορές το γεφύρι του Κοκκινόγκρεμου. Την νύχτα της 18/1/1957 στην περιοχή της Ευρύχου ο Μάρκος και η ομάδα του όμως, ενώ πορευόταν μέσα στο σκοτάδι υπό σφοδρή θύελλα, ήλθαν ξαφνικά σε επαφή με τον εχθρό ο οποίος άνοιξε αμέσως πυρ.
Ο θάνατος του Μάρκου υπήρξε ακαριαίος. Ο Δράκος είχε δεχθεί 40 σφαίρες σε όλο του το σώμα. Από τα πυρά των Άγγλων τραυματίστηκε, επίσης, σοβαρά στο πόδι ο Κώστας Λοΐζου. Οι υπόλοιποι αντάρτες πήραν στον ώμο το Λοΐζου και, μετά από πολύωρη ταλαιπωρία, έφτασαν στα Κατύδατα.
Ξημέρωνε Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 1957. Πίσω από τα βουνά, στην περιοχή ανάμεσα στα χωριά Ευρύχου - Σινά Όρους βρίσκεται ένα λαγκάδι που οι παλιοί το ονομάζουν
"το αρκάτζιν του Δράκου". Κατά σύμπτωση στο χώρο αυτό θυσιάστηκε ο Δράκος - το 25χρονο παλικάρι από τη Λεύκα…
Αξιοσημείωτο πάντως ήταν ο φόβος των Άγγλων απέναντι στο πρόσωπο του, αφού ακόμα και νεκρός που ήταν του έδεσαν τα χέρια και τα πόδια! Τόσο πολύ φοβόντουσαν τον Έλληνα κομμάντο. Αυτός ήταν ο Μάρκος Δράκος και αυτοί ήταν οι αντάρτες της ΕΟΚΑ.

http://mavroskrinos.blogspot.com/2008/04/blog-post.html

ΑΡΧΕΙΟ -146- ΙΣΤΟΡΙΑ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Βιβλίο σε ψηφιακή μορφή
ΙΣΤΟΡΙΑ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
του Gioaccino Volpe
Κατεβάστε το βιβλίο από ΕΔΩ

ΑΡΧΕΙΟ -145- ΜΑΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ


ΑΡΧΕΙΟ -144- ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ - ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ
του Διονυσίου Σολωμού


1

Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη
που με βία μετράει τη γη.

2

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

3

Εκεί μέσα εκατοικούσες
πικραμένη, εντροπαλή,
κι ένα στόμα ακαρτερούσες,
«έλα πάλι», να σου πεί.

4

'Αργειε νάλθει εκείνη η μέρα,
κι ήταν όλα σιωπηλά,
γιατί τά 'σκιαζε η φοβέρα
και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

5

Δυστυχής! Παρηγορία
μόνη σού έμενε να λές
περασμένα μεγαλεία
και διηγώντας τα να κλαις.

6

Και ακαρτέρει και ακαρτέρει
φιλελεύθερη λαλιά,
ένα εκτύπαε τ' άλλο χέρι
από την απελπισιά,

7

Κι έλεες: «Πότε, α, πότε βγάνω
το κεφάλι από τσ' ερμιές;».
Και αποκρίνοντο από πάνω
κλάψες, άλυσες, φωνές.

8

Τότε εσήκωνες το βλέμμα
μες στα κλάιματα θολό,
και εις το ρούχο σου έσταζ' αίμα,
πλήθος αίμα ελληνικό.

9

Με τα ρούχα αιματωμένα
ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
να γυρεύεις εις τα ξένα
άλλα χέρια δυνατά.

10

Μοναχή το δρόμο επήρες,
εξανάλθες μοναχή·
δεν είν' εύκολες οι θύρες
εάν η χρεία τες κουρταλεί.

11

'Αλλος σου έκλαψε εις τα στήθια,
αλλ' ανάσαση καμμιά·
άλλος σου έταξε βοήθεια
και σε γέλασε φρικτά.

12

΄Αλλοι, οϊμέ, στη συμφορά σου
οπού εχαίροντο πολύ,
«σύρε νά 'βρεις τα παιδιά σου,
σύρε», έλεγαν οι σκληροί.

13

Φεύγει οπίσω το ποδάρι
και ολογλήγορο πατεί
ή την πέτρα ή το χορτάρι
που τη δόξα σού ενθυμεί.

14

Ταπεινότατη σου γέρνει
η τρισάθλια κεφαλή,
σαν πτωχού που θυροδέρνει
κι είναι βάρος του η ζωή.

15

Ναι, αλλά τώρα αντιπαλεύει
κάθε τέκνο σου με ορμή,
πού ακατάπαυστα γυρεύει
ή τη νίκη ή τη θανή.

16

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

17

Μόλις είδε την ορμή σου
ο ουρανός που για τσ' εχθρούς
εις τη γη τη μητρική σου
έτρεφ' άνθια και καρπούς,

18

εγαλήνεψε· και εχύθει
καταχθόνια μια βοή,
και του Ρήγα σού απεκρίθη
πολεμόκραχτη η φωνή.

19

΄Ολοι οι τόποι σου σ' εκράξαν
χαιρετώντας σε θερμά,
και τα στόματα εφωνάξαν
όσα αισθάνετο η καρδιά.

20

Εφωνάξανε ως τ' αστέρια
του Ιονίου και τα νησιά,
κι εσηκώσανε τα χέρια
για να δείξουνε χαρά,

21

μ' όλον πού 'ναι αλυσωμένο
το καθένα τεχνικά,
και εις το μέτωπο γραμμένο
έχει: «Ψεύτρα Ελευθεριά».

22

Γκαρδιακά χαροποιήθει
και του Βάσιγκτον η γη,
και τα σίδερα ενθυμήθει
που την έδεναν κι αυτή.

23

Απ' τον πύργο του φωνάζει,
σα να λέει σε χαιρετώ,
και τη χήτη του τινάζει
το λιοντάρι το Ισπανό.

24

Ελαφιάσθη της Αγγλίας
το θηρίο, και σέρνει ευθύς
κατά τ' άκρα της Ρουσίας
τα μουγκρίσματα τσ' οργής.

25

Εις το κίνημα του δείχνει,
πως τα μέλη ειν' δυνατά·
και στου Αιγαίου το κύμα ρίχνει
μια σπιθόβολη ματιά.

26

Σε ξανοίγει από τα νέφη
και το μάτι του Αετού,
που φτερά και νύχια θρέφει
με τα σπλάχνα του Ιταλού·

27

και σ' εσέ καταγυρμένος,
γιατί πάντα σε μισεί,
έκρωζ' έκρωζ' ο σκασμένος,
να σε βλάψει, αν ημπορεί.

28

΄Αλλο εσύ δεν συλλογιέσαι
πάρεξ που θα πρωτοπάς·
δεν μιλείς και δεν κουνιέσαι
στες βρισιές οπού αγρικάς·

29

σαν το βράχο οπού αφήνει
κάθε ακάθαρτο νερό
εις τα πόδια του να χύνει
ευκολόσβηστον αφρό·

30

οπού αφήνει ανεμοζάλη
και χαλάζι και βροχή
να του δέρνουν τη μεγάλη,
την αιώνιαν κορυφή.

31

Δυστυχιά του, ω, δυστυχιά του,
οποιανού θέλει βρεθεί
στο μαχαίρι σου αποκάτου
και σ' εκείνο αντισταθεί.

32

Το θηρίο π' ανανογιέται
πως του λείπουν τα μικρά,
περιορίζεται, πετιέται,
αίμα ανθρώπινο διψά·

33

τρέχει, τρέχει όλα τα δάση,
τα λαγκάδια, τα βουνά,
κι όπου φθάσει, όπου περάσει,
φρίκη, θάνατος, ερμιά·

34

Ερμιά, θάνατος και φρίκη
όπου επέρασες κι εσύ·
ξίφος έξω από τη θήκη
πλέον ανδρείαν σου προξενεί.

35

Ιδού, εμπρός σου ο τοίχος στέκει
της αθλίας Τριπολιτσάς·
τώρα τρόμου αστροπελέκι
να της ρίψεις πιθυμάς.

36

Μεγαλόψυχο το μάτι
δείχνει πάντα οπώς νικεί,
κι ας ειν' άρματα γεμάτη
και πολέμιαν χλαλοή.

37

Σου προβαίνουνε και τρίζουν
για να ιδείς πως ειν' πολλά·
δεν ακούς που φοβερίζουν
άνδρες μύριοι και παιδιά;

38

Λίγα μάτια, λίγα στόματα
θα σας μείνουνε ανοιχτά.
για να κλαύσετε τα σώματα
που θε νά 'βρει η συμφορά!

39

Κατεβαίνουνε, και ανάφτει
του πολέμου αναλαμπή·
το τουφέκι ανάβει, αστράφτει,
λάμπει, κόφτει το σπαθί.

40

Γιατί η μάχη εστάθει ολίγη;
Λίγα τα αίματα γιατί;
Τον εχθρό θωρώ να φύγει
και στο κάστρο ν' ανεβεί.

41

Μέτρα! Ειν' άπειροι οι φευγάτοι,
οπού φεύγοντας δειλιούν·
τα λαβώματα στην πλάτη
δέχοντ', ώστε ν' ανεβούν.

42

Εκεί μέσα ακαρτερείτε
την αφεύγατη φθορά·
να, σας φθάνει· αποκριθείτε
στης νυκτός τη σκοτεινιά!

43

Αποκρίνονται και η μάχη
έτσι αρχίζει, οπού μακριά
από ράχη εκεί σε ράχη
αντιβούιζε φοβερά.

44

Ακούω κούφια τα τουφέκια,
ακούω σμίξιμο σπαθιών,
ακούω ξύλα, ακούω πελέκια,
ακούω τρίξιμο δοντιών.

45

Α, τι νύκτα ήταν εκείνη
που την τρέμει ο λογισμός!
΄Αλλος ύπνος δεν εγίνει
πάρεξ θάνατου πικρός.

46

Της σκηνής η ώρα, ο τόπος,
οι κραυγές, η ταραχή,
ο σκληρόψυχος ο τρόπος
του πολέμου, και οι καπνοί,

47

και οι βροντές και το σκοτάδι
οπού αντίσκοφτε η φωτιά,
επαράσταιναν τον ΄Αδη
που ακαρτέρειε τα σκυλιά·

48

Τ' ακαρτέρειε. Εφαίνον' ίσκιοι
αναρίθμητοι, γυμνοί,
κόρες, γέροντες, νεανίσκοι,
βρέφη ακόμη εις το βυζί.

49

'Ολη μαύρη μυρμηγκιάζει,
μαύρη η εντάφια συντροφιά,
σαν το ρούχο οπού σκεπάζει
τα κρεβάτια τα στερνά.

50

Τόσοι, τόσοι ανταμωμένοι
επετιούντο από τη γη,
όσοι ειν' άδικα σφαγμένοι
από τούρκικην οργή.

51

Τόσα πέφτουνε τα θερι-
σμένα αστάχια εις τους αγρούς·
σχεδόν όλα εκειά τα μέρη
εσκεπάζοντο απ' αυτούς.

52

Θαμποφέγγει κανέν' άστρο,
και αναδεύοντο μαζί,
ανεβαίνοντας το κάστρο
με νεκρώσιμη σιωπή.

53

'Ετσι χάμου εις την πεδιάδα,
μες στο δάσος το πυκνό,
όταν στέλνει μίαν αχνάδα
μισοφέγγαρο χλωμό,

54

εάν οι άνεμοι μες στ' άδεια
τα κλαδιά μουγκοφυσούν,
σειούνται, σειούνται τα μαυράδια,
οπού οι κλώνοι αντικτυπούν.

55

Με τα μάτια τους γυρεύουν
όπου είν' αίματα πηχτά,
και μες στα αίματα χορεύουν
με βρυχίσματα βραχνά·

56

και χορεύοντας μανίζουν
εις τους ΄Ελληνες κοντά,
και τα στήθια τους εγγίζουν
με τα χέρια τα ψυχρά.

57

Εκειό το έγγισμα πηγαίνει
βαθειά μες στα σωθικά,
όθεν όλη η λύπη βγαίνει,
και άκρα αισθάνονται ασπλαχνιά.

58

Τότε αυξαίνει του πολέμου
ο χορός τρομακτικά,
σαν το σκόρπισμα του ανέμου
στου πελάου τη μοναξιά.

59

Κτυπούν όλοι απάνου κάτου·
κάθε κτύπημα που εβγεί
είναι κτύπημα θανάτου
χώρις να δευτερωθεί.

60

Κάθε σώμα ιδρώνει, ρέει·
λες κι εκείθενε η ψυχή
απ' το μίσος που την καίει
πολεμάει να πεταχθεί.

61

Της καρδίας κτυπίες βροντάνε
μες στα στήθια τους αργά,
και τα χέρια όπου χουμάνε
περισσότερο ειν' γοργά.

62

Ουρανός γι' αυτούς δεν είναι,
ουδέ πέλαγο, ουδέ γη·
γι' αυτούς όλους το παν είναι
μαζωμένο αντάμα εκεί.

63

Τόση η μάνητα κι η ζάλη,
που στοχάζεσαι μη πως
από μία μεριά και απ' άλλη
δεν είνει ένας ζωντανός.

64

Κοίτα χέρια απελπισμένα
πώς θερίζουνε ζωές!
Χάμου πέφτουνε κομμένα
χέρια, πόδια, κεφαλές,

65

και παλάσκες και σπαθία
με ολοσκόρπιστα μυαλά,
και με ολόσχιστα κρανία,
σωθικά λαχταριστά.

66

Προσοχή καμία δεν κάνει
κανείς, όχι, εις τη σφαγή·
πάνε πάντα εμπρός. Ω, φθάνει,
φθάνει· έως πότε οι σκοτωμοί;

67

Ποιος αφήνει εκεί τον τόπο,
πάρεξ όταν ξαπλωθεί;
Δεν αισθάνονται τον κόπο
και λες κι είναι εις την αρχή.

68

Ολιγόστευαν οι σκύλοι,
και «Αλλά», εφώναζαν, «Αλλά»,
και των Χριστιανών τα χείλη
«φωτιά», εφώναζαν, «φωτιά».

69

Λιονταρόψυχα, εκτυπιούντο,
πάντα εφώναζαν «φωτιά»,
και οι μιαροί κατασκορπιούντο,
πάντα σκούζοντας «Αλλά».

70

Παντού φόβος και τρομάρα
και φωνές και στεναγμοί·
παντού κλάψα, παντού αντάρα,
και παντού ξεψυχισμοί.

71

Ήταν τόσοι! Πλέον το βόλι
εις τ' αυτιά δεν τους λαλεί.
'Ολοι χάμου εκείτοντ' όλοι
εις την τέταρτην αυγή.
72

Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη
και κυλάει στη λαγκαδιά,
και το αθώο χόρτο πίνει
αίμα αντίς για τη δροσιά.

73

Της αυγής δροσάτο αέρι,
δεν φυσάς τώρα εσύ πλιο
στων ψευδόπιστων το αστέρι·
φύσα, φύσα εις το ΣΤΑΥΡΟ!

74

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

75

Της Κορίνθου ιδού και οι κάμποι·
δεν λάμπ' ήλιος μοναχά
εις τους πλάτανους, δεν λάμπει
εις τ' αμπέλια, εις τα νερά.

76

Εις τον ήσυχον αιθέρα
τώρα αθώα δεν αντηχεί
τα λαλήματα η φλογέρα,
τα βελάσματα το αρνί.

77

Τρέχουν άρματα χιλιάδες
σαν το κύμα εις το γιαλό,
αλλ' οι ανδρείοι παλληκαράδες
δεν ψηφούν τον αριθμό.

78

Ω τρακόσιοι, σηκωθείτε
και ξανάλθετε σε μας·
τα παιδιά σας θελ' ιδείτε
πόσο μοιάζουνε με σας.

79

'Ολοι εκείνοι τα φοβούνται
και με πάτημα τυφλό
εις την Κόρινθο αποκλειούνται
κι όλοι χάνουνται απ' εδώ.

80

Στέλνει ο άγγελος του ολέθρου
πείνα και θανατικό,
που με σχήμα ενός σκελέθρου
περπατούν αντάμα οι δυο·

81

και πεσμένα εις τα χορτάρια
απεθαίνανε παντού
τα θλιμμένα απομεινάρια
της φυγής και του χαμού.

82

Κι εσύ αθάνατη, εσύ θεία,
που ότι θέλεις ημπορείς.
εις τον κάμπο, Ελευθερία,
ματωμένη περπατείς.

83

Στη σκια χεροπιασμένες,
στη σκια βλέπω κι εγώ
κρινοδάχτυλες παρθένες
οπού κάνουνε χορό.

84

Στο χορό γλυκογυρίζουν
ωραία μάτια ερωτικά,
και εις την αύρα κυματίζουν
μαύρα, ολόχρυσα μαλλιά.

85

Η ψυχή μου αναγαλλιάζει
πως ο κόρφος καθεμιάς
γλυκοβύζαστο ετοιμάζει
γάλα ανδρείας κι ελευθεριάς.

86

Μες στα χόρτα, τα λουλούδια,
το ποτήρι δεν βαστώ·
φιλελεύθερα τραγούδια
σαν τον Πίνδαρο εκφωνώ.

87

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

88

Πήγες εις το Μεσολόγγι
την ημέρα του Χριστού,
μέρα που άνθισαν οι λόγγοι
για το τέκνο του Θεού.

89

Σου 'λθε εμπρός λαμποκοπώντας
η Θρησκεία μ' ένα σταυρό,
και το δάκτυλο κινώντας
οπού ανεί τον ουρανό,

90

«σ' αυτό», εφώναξε, «το χώμα
στάσου ολόρθη, Ελευθεριά!».
Και φιλώντας σου το στόμα
μπαίνει μες στην εκκλησιά.

91

Εις την τράπεζα σιμώνει,
και το σύγνεφο το αχνό
γύρω γύρω της πυκνώνει
που σκορπάει το θυμιατό.

92

Αγρικάει την ψαλμωδία
οπού εδίδαξεν αυτή·
βλέπει τη φωταγωγία
στους Αγίους εμπρός χυτή.

93

Ποιοι είν' αυτοί που πλησιάζουν
με πολλή ποδοβολή,
κι άρματ', άρματα ταράζουν;
Επετάχτηκες εσύ!

94

Α, το φως που σε στολίζει,
σαν ηλίου φεγγοβολή,
και μακρίθεν σπινθηρίζει,
δεν είναι, όχι, από τη γη.

95

Λάμψιν έχει όλη φλογώδη
χείλος, μέτωπο, οφθαλμός·
φως το χέρι, φως το πόδι,
κι όλα γύρω σου είναι φως.

96

Το σπαθί σου αντισηκώνεις,
τρία πατήματα πατάς,
σαν τον πύργο μεγαλώνεις,
κι εις το τέταρτο κτυπάς.

97

Με φωνή που καταπείθει
προχωρώντας ομιλείς:
«Σήμερ', άπιστοι, εγεννήθη,
ναι, του κόσμου ο Λυτρωτής.

98

Αυτός λέγει, αφοκρασθείτε:
"Εγώ ειμ' 'Αλφα, Ωμέγα εγώ·
πέστε, που θ' αποκρυφθείτε
εσείς όλοι, αν οργισθώ;

99

Φλόγα ακοίμητην σας βρέχω,
που, μ' αυτήν αν συγκριθεί
κείνη η κάτω οπού σας έχω,
σαν δροσιά θέλει βρεθεί.

100

Κατατρώγει, ωσάν τη σχίζα,
τόπους άμετρα υψηλούς,
χώρες, όρη από τη ρίζα,
ζώα και δέντρα και θνητούς.

101

Και το παν το κατακαίει,
και δεν σώζεται πνοή,
πάρεξ του άνεμου που πνέει
μες στη στάχτη τη λεπτή"».

102

Κάποιος ήθελε ερωτήσει:
Του θυμού Του εισ' αδελφή;
Ποιος είν' άξιος να νικήσει
ή με σε να μετρηθεί;

103

Η γη αισθάνεται την τόση
του χεριού σου ανδραγαθιά,
που όλην θέλει θανατώσει
τη μισόχριστη σπορά.

104

Την αισθάνονται και αφρίζουν
τα νερά, και τ' αγρικώ
δυνατά να μουρμουρίζουν
σαν ρυάζετο θηριό.

105

Κακορίζικοι, πού πάτε
του Αχελώου μες στη ροή
και πιδέξια πολεμάτε
από την καταδρομή

106

να αποφύγετε; Το κύμα
έγινε όλο φουσκωτό·
εκεί ευρήκατε το μνήμα
πριν να ευρείτε αφανισμό.

107

Βλασφημάει, σκούζει, μουγκρίζει
κάθε λάρυγγας εχθρού,
και το ρεύμα γαργαρίζει
τες βλασφήμιες του θυμού.

108

Σφαλερά τετραποδίζουν
πλήθος άλογα, και ορθά
τρομασμένα χλιμιντρίζουν
και πατούν εις τα κορμιά.

109

Ποίος στο σύντροφον απλώνει
χέρι, ωσάν να βοηθηθεί·
ποίος τη σάρκα του δαγκώνει
όσο που να νεκρωθεί.

110

Κεφαλές απελπισμένες,
με τα μάτια πεταχτά,
κατά τ' άστρα σηκωμένες
για την ύστερη φορά.

111

Σβιέται -αυξαίνοντας η πρώτη
του Αχελώου νεροσυρμή-
το χλιμίντρισμα και οι κρότοι
και του ανθρώπου οι γογγυσμοί.

112

Έτσι ν' άκουα να βουίξει
τον βαθύν Ωκεανό,
και στο κύμα του να πνίξει
κάθε σπέρμα αγαρηνό!

113

Και εκεί πού 'ναι η Αγία Σοφία
μες στους λόφους τους επτά,
όλα τ' άψυχα κορμία,
βραχοσύντριφτα, γυμνά,

114

σωριασμένα να τα σπρώξει
η κατάρα του Θεού,
κι απ' εκεί να τα μαζώξει
ο αδελφός του Φεγγαριού.
115

Κάθε πέτρα μνήμα ας γένει,
κι η Θρησκεία κι η Ελευθεριά
μ' αργό πάτημα ας πηγαίνει
μεταξύ τους και ας μετρά.

116

Ένα λείψανο ανεβαίνει
τεντωτό, πιστομητό,
κι άλλο ξάφνου κατεβαίνει
και δεν φαίνεται, και πλιο

117

και χειρότερα αγριεύει
και φουσκώνει ο ποταμός·
πάντα, πάντα περισσεύει·
πολύ φλοίσβισμα και αφρός.

118

Α, γιατί δεν έχω τώρα
τη φωνή του Μωυσή;
Μεγαλόφωνα την ώρα
οπού εσβιούντο οι μισητοί,

119

το Θεόν ευχαριστούσε
στου πελάου τη λύσσα εμπρός,
και τα λόγια ηχολογούσε
αναρίθμητος λαός.

120

Ακλουθάει την αρμονία
η αδελφή του Ααρών,
η προφήτισσα Μαρία,
μ' ένα τύμπανο τερπνόν

121

και πηδούν όλες οι κόρες
με τσ' αγκάλες ανοικτές,
τραγουδώντας, ανθοφόρες,
με τα τύμπανα κι εκειές.

122

Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη
που με βία μετράει τη γη.

123

Εις αυτήν, είν' ξακουσμένο,
δεν νικιέσαι εσύ ποτέ·
όμως, όχι, δεν είν' ξένο
και το πέλαγο για σε.

124

Το στοιχείον αυτό ξαπλώνει
κύματ' άπειρα εις τη γη,
με τα οποία την περιζώνει,
κι είναι εικόνα σου λαμπρή.

125

Με βρυχίσματα σαλεύει
που τρομάζει η ακοή·
κάθε ξύλο κινδυνεύει
και λιμνιώνα αναζητεί.

126

Φαίνετ' έπειτα η γαλήνη
και το λάμψιμο του ηλιού,
και τα χρώματα αναδίνει
του γλαυκότατου ουρανού.

127

Δεν νικιέσαι, είν' ξακουσμένο,
στην ξηράν εσύ ποτέ·
όμως όχι δεν είν' ξένο
και το πέλαγο για σέ.

128

Περνούν άπειρα τα ξάρτια,
και σαν λόγγος στριμωχτά
τα τρεχούμενα κατάρτια,
τα ολοφούσκωτα πανιά.

129

Συ τες δύναμές σου σπρώχνεις,
και αγκαλά δεν είν' πολλές,
πολεμώντας, άλλα διώχνεις,
άλλα παίρνεις, άλλα καις.

130

Μ' επιθυμία να τηράζεις
δύο μεγάλα σε θωρώ,
και θανάσιμον τινάζεις
εναντίον τους κεραυνό.

131

Πιάνει, αυξαίνει, κοκκινίζει,
και σηκώνει μια βροντή,
και το πέλαο χρωματίζει
με αιματόχροη βαφή.

132

Πνίγοντ' όλοι οι πολεμάρχοι
και δεν μνέσκει ένα κορμί·
χαίρου, σκιά του Πατριάρχη,
που σε πέταξαν εκεί.

133

Εκρυφόσμιγαν οι φίλοι
με τσ' εχθρούς τους τη Λαμπρή,
και τους έτρεμαν τα χείλη
δίνοντάς τα εις το φιλί.

134

Κειες τες δάφνες που εσκορπίστε
τώρα πλέον δεν τες πατεί,
και το χέρι οπού εφιλήστε
πλέον, α, πλέον δεν ευλογεί.

135

'Ολοι κλαψτε· αποθαμένος
ο αρχηγός της Εκκλησιάς·
κλάψτε, κλάψτε· κρεμασμένος
ωσάν να 'τανε φονιάς!

136

'Εχει ολάνοικτο το στόμα
π' ώρες πρώτα είχε γευθεί
τ' Άγιον Αίμα, τ' Άγιον Σώμα·
λες πως θε να ξαναβγεί

137

η κατάρα που είχε αφήσει,
λίγο πριν να αδικηθεί,
εις οποίον δεν πολεμήσει
και ημπορεί να πολεμεί.

138

Την ακούω, βροντάει, δεν παύει
εις το πέλαγο, εις τη γη,
και μουγκρίζοντας ανάβει
την αιώνιαν αστραπή.

139

Η καρδιά συχνοσπαράζει.
Πλην τι βλέπω; Σοβαρά
να σωπάσω με προστάζει
με το δάκτυλο η θεά.

140

Κοιτάει γύρω εις την Ευρώπη
τρεις φορές μ' ανησυχιά·
προσηλώνεται κατόπι
στην Ελλάδα, και αρχινά:

141

«Παλληκάρια μου, οι πολέμοι
για σας όλοι είναι χαρά,
και το γόνα σας δεν τρέμει
στους κινδύνους εμπροστά.

142

Απ' εσάς απομακραίνει
κάθε δύναμη εχθρική,
αλλά ανίκητη μια μένει
που τες δάφνες σας μαδεί.

143

Μία, που όταν ωσάν λύκοι
ξαναρχόστενε ζεστοί,
κουρασμένοι από τη νίκη,
αχ, το νου σάς τυραννεί.

144

Η Διχόνοια που βαστάει
ένα σκήπτρο η δολερή
καθενός χαμογελάει,
"πάρ' το", λέγοντας, "και συ".

145

Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει
έχει αλήθεια ωραία θωριά·
μην το πιάστε, γιατί ρίχνει
εισέ δάκρυα θλιβερά.

146

Από στόμα οπού φθονάει,
παλληκάρια, ας μην πωθεί,
πως το χέρι σας κτυπάει
του αδελφού την κεφαλή.

147

Μην ειπούν στο στοχασμό τους
τα ξένη έθνη αληθινά:
"Εάν μισούνται ανάμεσό τους
δεν τους πρέπει ελευθεριά".

148

Τέτοια αφήστενε φροντίδα·
όλο το αίμα οπού χυθεί
για θρησκεία και για πατρίδα
όμοιαν έχει την τιμή.

149

Στο αίμα αυτό, που δεν πονείτε
για πατρίδα, για θρησκειά,
σας ορκίζω, αγκαλισθείτε
σαν αδέλφια γκαρδιακά.

150

Πόσο λείπει, στοχασθείτε,
πόσο ακόμη να παρθεί·
πάντα η νίκη, αν ενωθείτε,
πάντα εσάς θ' ακολουθεί.

151

Ω ακουσμένοι εις την ανδρεία,
καταστήστε ένα Σταυρό
και φωνάξετε με μία:
"Βασιλείς, κοιτάξτ' εδώ!

152

Το σημείον που προσκυνάτε
είναι τούτο, και γι' αυτό
ματωμένους μας κοιτάτε
στον αγώνα το σκληρό.

153

Ακατάπαυστα το βρίζουν
τα σκυλιά και το πατούν
και τα τέκνα του αφανίζουν,
και την πίστη αναγελούν.

154

Εξ αιτίας του εσπάρθη, εχάθη
αίμα αθώο χριστιανικό,
που φωνάζει από τα βάθη
της νυκτός: Να εκδικηθώ.

155

Δεν ακούτε, εσείς εικόνες
του Θεού, τέτοια φωνή;
Τώρα επέρασαν αιώνες
και δεν έπαυσε στιγμή.

156

Δεν ακούτε; Εις κάθε μέρος
σαν του Άβελ καταβοά·
δεν ειν' φύσημα του αέρος
που σφυρίζει εις τα μαλλιά.

157

Τι θα κάμετε; Θ' αφήστε
να αποκτήσομεν εμείς
λευθεριάν, ή θα την λύστε
εξ αιτίας πολιτικής;

158

Τούτο ανίσως μελετάτε
ιδού εμπρός σας τον Σταυρό:
Βασιλείς, ελάτε, ελάτε,
και κτυπήσετε κι εδώ!"».

ΑΡΧΕΙΟ -143- ΣΥΝΘΗΜΑ


ΑΡΧΕΙΟ -142- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 33


ΑΡΧΕΙΟ -141- Ο ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ RUDOLF HESS

O Eθνικοσοσιαλισμός κατα τον Rudolf Hess


Ο Eθνικοσοσιαλισμός πιστεύει ότι υπάρχουν δύο τρόποι να ζήσεις και συνεπώς δύο τύποι κοινωνικής συμβίωσης. Από τη μία έχουμε τον υλιστικό τρόπο διαβίωσης όπου τα άτομα επιδιώκουν την ευτυχία μέσω της απόκτησης υλικών αγαθών και πλούτου. Από την άλλη υπάρχει ο δρόμος προς την αρίστευση, του ιδεαλισμού - ή της ευγένειας - με τα άτομα να επιδιώκουν ιδεαλιστικούς σκοπούς πέρα από τις βασικές υλικές ανάγκες. Ο Εθνικοσοσιαλισμός πιστεύει ότι ο υλιστικός τρόπος ζωής είναι παρηκμασμένος - σπατάλη χρόνου, σπατάλη του εξελικτικού δυναμικού του ανθρώπου.

Επιπλέον, ο Εθνικοσοσιαλισμός πιστεύει ότι η ζωή ενός ατόμου είναι καλύτερη, πιο πλήρης, όταν ο ιδεαλιστικός σκοπός ο οποίος επιδιώκεται είναι σε συμφωνία με τη θέληση της Φύσης. Αυτό πηγάζει από την θεώρηση του εθνικοσοσιαλισμού ότι εμείς, ως ανθρώπινα όντα, είμαστε μέρος της Φύσης και υπαγόμαστε στους νόμους της Φύσης. Όλες οι άλλες φιλοσοφίες , πολιτικές θεωρίες και θρησκείες εκτιμούν ότι εμείς, ως ανθρώπινα όντα, είμαστε κάπως πιο πάνω, διαφορετικοί ή και διαχωρισμένοι από τη Φύση και τους νόμους της.

Ένας από τους θεμελιώδεις στόχους του Εθνικοσοσιαλισμού είναι να συνεχίσει τη δουλειά της Φύσης δημιουργώντας άτομα καλύτερα, πιο εξελιγμένα δημιουργώντας έτσι καλύτερη, πιο εξελιγμένη και πιο πολιτισμένη κοινωνία για τα άτομα που ζουν μέσα σε αυτήν. Ο Εθνικοσοσιαλισμός πιστεύει ότι καλύτερα άτομα μπορούν να γίνουν μόνο όταν βάλουν ως στόχους υψηλά ιδανικά - από άτομα δηλαδή που θέλουν να αυτοβελτιωθούν με την προσωπική τους δράση η οποία εκπορεύεται από τη θέλησή τους. Αυτά τα άτομα προασπίζονται την κοινωνία να προασπίζονται και αποτελούν θεματοφύλακες αυτών των αξιών οι οποίες δημιουργούν την προσωπική καταξίωση του ατόμου και βοηθούν την προσωπική αλλαγή.

Σύμφωνα με τον εθνικοσοσιαλισμό, αυτές οι αξίες είναι η Τιμή, η Αφοσίωση και το Καθήκον αυτές μόνον οι αξίες δημιουργούν το σωστό τύπο του ιδεαλιστή, αυτού δηλαδή του οποίου οι σκοποί και οι επιδιώξεις είναι αγνοί. Ένα πολιτισμένο άτομο είναι ένα πιο εξελιγμένο άτομο - κάποιο δηλαδή με ανώτερη, ευγενέστερη προσωπικότητα. Επιπλέον, είναι καθήκον του κάθε ευγενούς ανθρώπου να δρα σε συμφωνία με τα έργα, τη θέληση της Φύσης .

Απόσπασμα κειμένου από την ιστοσελίδα ΝΕΑ ΕΥΡΩΠΗ
http://nseuropa.org/Greek/Rudolf_Hess_NS.htm

ΑΡΧΕΙΟ -140- WILL VESPER


(Barmen, Germany, 11 Οκτωβρίου 1882 - Gut Triangel bei Gifhorn, 14 Μαρτίου 1962)
Ο Will Vesper ήταν Γερμανός συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας. Γεννήθηκε μέσα σε μια οικογένεια με προτεσταντικές αρχές, σπούδασε ιστορία και γερμανική φιλολογία στο Μόναχο.
Από το 1906 ασχολήθηκε ως σύμβουλος λογοτεχνίας και μεταφραστής στον εκδοτικό οίκο CH Beck.

Κατά την διάρκεια των ετών 1913-1914 πήγε στη Φλωρεντία της Ιταλίας.

Η φήμη του ως εκδότη μεγαλώνει με την έκδοση γερμανικών ποιητικών ανθολογιών καθώς και με την έκδοση των πεζογραφημάτων του Tristan and Isolde και Parzifal τα οποία πωλούνται κατά δεκάδες χιλιάδες πριν το 1914.

Στο Παγκόσμιο Πόλεμο έλαβε μέρος κατά την περίοδο 1915 - 1918, αρχικά ως απλός στρατιώτης και προς το τέλος του πολέμου ως επιστημονικός βοηθός των υπηρεσιών πληροφοριών του στρατού.

Μετά από μια περίοδο δύο ετών ως διευθυντής του πολιτιστικού τμήματος της εφημερίδας Deutsche Allgemeine Zeitung από το 1918 μέχρι το 1920, εργάστηκε από το 1923 έως το 1943 ως διευθυντής του περιοδικού Die schöne Literatur που αργότερα με τον τίτλο Die Neue Literatur έγινε το μεγαλύτερο Εθνικοσοσιαλιστικό περιοδικό λογοτεχνίας. Την ίδια στιγμή δημοσιεύονται μυθιστορήματα, ιστορίες και ποιήματά του. Τα έργα του σχετίζονται κατά κύριο λόγο με τη γερμανική ιστορία επιδεικνύοντας αναμφισβήτητα τις εθνικιστικές του αντιλήψεις.

Το 1931 εντάχθηκε στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα.

Μετά τον αποκλεισμό από την Academy of Prussian Arts των λογοτεχνών που εγκατέλειψαν την Γερμανία, αντιτιθέμενοι στον Εθνικοσοσιαλισμό, όπως ο Thomas Mann, ο Leonhard Frank, ο Alfred Döblin κλπ περίπου το 1933, ο Vesper αποκαθιστά ως Ποιητές της Ακαδημίας. τους πατριώτες λογοτέχνες όπως τον Hans Friedrich Blunck, τον Hans Carossa, τον Hans Grimm κλπ.
Ήδη, στις αρχές του Μεσοπολέμου ο Vesper γινόταν γνωστός ως ο δημιουργός των εκδόσεων Bertelsmann.

Κατηγορήθηκε από τους φυγάδες λογοτέχνες για την μαχητικότητά του εναντίον τους κι εναντίον των Εβραίων εκδοτών κι όπως ήταν αναμενόμενο συκοφαντήθηκε για τις ιδέες του μετά την λήξη του πολέμου από το κοινοβουλευτικό κατεστημένο.
Από το 1943 εγκαθίσταται στο Gifhorn όπου διαμένει μέχρι τον θάνατό του το 1962.

Έργα του:

Novels, Stories, Fables

Der Segen, 1905
Tristan und Isolde (Nacherzählung), 1911
Parzifal (Nacherzählung), 1911
Martin Luthers Jugendjahre, 1918
Der Balte, 1919
Annemarie, 1920
Traumgewalten, 1920
Gute Geister, 1921
Die Nibelungensage (Nacherzählung), 1921
Daniel Defoe. Leben und Abenteuer des Robinson Crusoe (Bearbeitung), 1922
Die Gudrunsage (Nacherzählung), 1922
Fröhliche Märchen (Neuerzählung), 1922
Porzellan, 1922
Die Wanderung des Herrn Ulrich von Hutten, 1922
Die ewige Wiederkehr, 1922
Der arme Konrad, 1924
Der Pfeifer von Niclashausen, 1924 (Erzählung über den fränkischen Prediger Hans Böhm)
Der Bundschuh zu Lehen, 1925
Jonathan Swift: Lemuel Gullivers vier Reisen (Nacherzählung), 1927
Der Heilige und der Papst, 1928
Die Historie von Reinecke dem Fuchs (Nacherzählung), 1928
Das Mutterbüchlein, 1928
Tiermärchen aus aller Welt (Nacherzählung), 1928
Das harte Geschlecht, 1931
Sam in Schnabelweide, 1931
Drei Erzählungen, 1933
Ein Tag aus dem Leben Goethes, 1933
Der entfesselte Säugling, 1935
Geschichten von Liebe, Traum und Tod, 1937
Kämpfer Gottes, 1938
Im Flug nach Spanien, 1943
Der unzufriedene Igel, 1943
Seltsame Flöte, 1958
Zauber der Heide, 1960
Letzte Ernte, 1962
Dramas, Farces
Spiele der Liebe, 1913
Die Liebesmesse, 1913
Wer? Wen?, 1927
Eine deutsche Feier, 1936

Poems

Die Liebesmesse und andere Gedichte, 1913
Vom großen Krieg 1914, 1915
Der blühende Baum, 1916
Briefe zweier Liebender, 1916
Schön ist der Sommer, 1918
Das Buch vom lieben Weihnachtsmann, 1920
Mutter und Kind, 1920
Des Wiesenmännchen Brautfahrt, 1920
Inschriften und Gedichte, 1928
Kranz des Lebens. Gesamtausgabe meiner Gedichte, 1934
Rufe in die Zeit. Sprüche und Gedichte, 1937
Das Neue Reich, 1939
Bild des Führers, 1942
Dennoch!, 1944
Kleiner Kranz des Lebens. Auswahl, 1960

Essays and Editions

Friedrich Hölderlin: Hyperion (Nachwort), 1921
Lob der Armut, 1921
Die Jugendbibel (Bearbeitung), 1927
Das Recht der Lebenden, 1927
In den Bergen, auf dem Wasser (Einführung), 1928
e Weltenuhr, 1932




Σχετικές ιστοσελίδες:
http://en.wikipedia.org/wiki/Will_Vesper

ΑΡΧΕΙΟ -139- ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ τ.19

Περιοδικό σε ψηφιακή μορφή


Κατεβάστε ελεύθερα το τ.19 του περιοδικού ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ από ΕΔΩ

ΑΡΧΕΙΟ -138- ΨΗΛΑ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ - HORST LUDWIG WESSEL

Ψηλά η σημαία! Πυκνώστε τις γραμμές!
Τα SA περνούν, με βήμα αργό, σταθερό
κι οι σύντροφοί μας,
θύματα των κόκκινων και των αντιδραστικών
είναι στο πλάι μας, και μας ακολουθούν.

Ανοίξτε δρόμο, στα καφέ τάγματα,
ανοίξτε δρόμο, να περάσουν οι άνδρες των SA.
Εκατομμύρια πολίτες εμπιστεύονται τη σβάστικα.
Η μέρα για ελευθερία και ψωμί χαράζει.

Για τελευταία φορά θα ηχήσει πλέον η σάλπιγγα!
Είμαστε όλοι ήδη έτοιμοι για μάχη!
Σύντομα τα λάβαρα του Χίτλερ θα κυματίζουν
πέρα κι από τα οδοφράγματα.
Η δουλεία θα ‘χει τελειώσει σε λίγη μόνο ώρα!

Ψηλά η σημαία! Πυκνώστε τις γραμμές!
Τα SA περνούν, με βήμα αργό, σταθερό
κι οι σύντροφοί μας,
θύματα των κόκκινων και των αντιδραστικών
είναι στο πλάι μας, και μας ακολουθούν.

ΑΡΧΕΙΟ -137- ΝΕΑ ΤΑΣΗ


ΑΡΧΕΙΟ -136- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 32


ΑΡΧΕΙΟ -135- ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ ΗΘΙΚΑ – Περί παίδων αγωγής

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ ΗΘΙΚΑ – Περί παίδων αγωγής


…Θα συμβούλευα σ’ όσους επιθυμούν να γίνουν πατέρες ένδοξων παιδιών να μη συζούν μ’ όποιες γυναίκες τύχει, με πόρνες λόγου χάρη. Όσους δεν έχουν γεννηθεί από καλούς γονείς τη ντροπή της κακής καταγωγής θα ‘χουν συντροφιά, την ντροπή αυτή θα εκμεταλλεύεται όποιος θέλει να τους σαρκάσει και να τους εξουσιάσει…

…Γνήσιες Ελληνίδες να είναι στο φρόνημα οι μάνες. Όπως το σώμα του παιδιού θέλει διάπλαση για να διαμορφωθεί έτσι και η ψυχή του είναι εύπλαστη και ρευστή και τυπώνονται βαθειά όσα μαθαίνει…

…Κι οι συναναστροφές των παιδιών είναι σημαντικές. Να έχουν καλούς τρόπους, να μιλούν καθαρά ελληνικά και να μην κουβαλούν την προστυχιά του βάρβαρου και κακού χαρακτήρα γιατί δεν το λέει άδικα η παροιμία: «αν κατοικήσεις με κουτσό θα μάθεις να κουτσαίνεις»…

…Να ζητάμε για τα παιδιά μας δασκάλους που στη ζωή τους στέκονται αδιάβλητοι κι είναι άριστοι στο ήθος και την κατάρτισή τους. Πηγή της αρετής είναι το να τύχει κανείς κατάλληλης παιδείας…

…Η ευγενική καταγωγή είναι καλή αλλά εξαρτάται από τους προγόνους. Ο πλούτος είναι πολύτιμος αλλά εξαρτάται από την τύχη -από αυτούς που τον κατείχαν έφυγε πολλές φορές και πήγε σε πολλούς που δεν τον περιμένανε. Ύστερα τον μεγάλο πλούτο σημαδεύουν οι κακούργοι κι οι συκοφάντες μιας κι οι χειρότεροι ακόμα μπορούν να γίνουν πλούσιοι. Η δόξα είναι σεβαστή αλλά αβέβαια. Η ομορφιά είναι περιμάχητη αλλά λιγόχρονη. Η υγεία είναι πολύτιμη μα ευμετάβλητη. Η σωματική δύναμη είναι ζηλευτή αλλά ακάλυπτη μπροστά στις αρρώστιες και τα γηρατειά –κι εκείνος που περηφανεύεται για τη σωματική του δύναμη ας στοχαστεί τη δύναμη των ζώων (των ταύρων, των λιονταριών, των ελεφάντων) του τον ξεπερνούν. Μονάχα η παιδεία απ’ τ’ ανθρώπινα είναι θεία και μένει αθάνατη, Δυο είναι τα σπουδαιότερα στην ανθρώπινη φύση: ο νους κι ο λόγος…

…Όσοι για τους σοφούς είναι απαράδεκτοι, για τον όχλο είναι ευχάριστοι. Όσοι καταφέρνουν στους όχλους να μιλούν χαριτωμένα κι αρεστά, οι λαοπλάνοι, γίνονται στη ζωή τους άσωτοι και φιλήδονοι…

…Με το ν’ αφήνεις τα παιδιά να λένε ό,τι θέλουν τα συνηθίζεις στην ματαιολογία και στην ανοητολογία…

…Επαινούν όσα έγιναν με ασφάλεια και μέθοδο αλλά θαυμάζουν όσα έγιναν με τον κίνδυνο της τόλμης. Την ίδια γνώμη έχω και για την ψυχική διάθεση. Ούτε θρασύς πρέπει να είναι κανείς, ούτε άτολμος και να σαστίζει γιατί το θράσος οδηγεί σε αναισχυντία και η δειλία καταντάει δουλικότητα. Η τέχνη είναι το ν’ ακολουθεί κανείς τον μέσο δρόμο, αυτό είναι το πιο όμορφο…

…Για τη φροντίδα του σώματος οι άνθρωποι βρήκαν τη γυμναστική και την ιατρική απ’ τις οποίες η μια φυλάγει τη δύναμη κι η άλλη την υγεία. Για τις αρρώστιες και τα πάθη της ψυχής είναι η φιλοσοφία. Μ’ αυτήν υπάρχει, μ’ αυτήν μαθαίνει ποιο είναι το ωραίο, ποιο το αισχρό, ποιο το δίκαιο και ποιο το άδικο…

…Το πιο μεγάλο απ’ όλα είναι να μη χαίρεσαι υπερβολικά στην ευτυχία, να μη λυπάσαι υπερβολικά στις συμφορές, ούτε στις ηδονές να καταντάς έκλυτος, ούτε στους θυμούς να γίνεσαι παράφορος και θηριώδης…

…Δεν είναι σωστό τη σωματική αγωγή να παραβλέπουν αλλά να στέλνουν τα παιδιά τους οι γονείς σε γυμναστές ώστε να εξασκηθούν για την ομορφιά των κορμιών τους και για να ‘χουν δύναμη. Το θεμέλιο των καλών γηρατειών είναι η σωματική υγεία στην παιδική ηλικία…

…Τα υπάρχοντα των νικημένων στις μάχες, είναι βραβεία πεσμένα μπροστά στα πόδια των νικητών. Δεν αντέχουνε στον πόλεμο όσοι ανατράφηκαν στον ήσκιο. Ένας εκπαιδευμένος στρατιώτης κάνει πέρα τις εχθρικές φάλαγγες…

…Πρέπει να καθοδηγούμε τα παιδιά με συμβουλές και με κατάλληλα λόγια κι όχι, μα το Δία, με κακοποιήσεις και ξυλοδαρμούς γιατί αυτά ταιριάζουν να γίνονται σε δούλους κι όχι σε ελεύθερους ανθρώπους…

…Και τα πολλά εγκώμια βλάπτουν, έτσι τα παιδιά περηφανεύονται, ξιπάζονται κι αποβλακώνονται…

…Με το να πιέζουν τα παιδιά τους σε όλα να πρωτεύουν, εκείνα καταλήγουν ν’ απηυδήσουν και χάνουν την όρεξη για μάθηση…

…Να δίνουμε χρόνο στα παιδιά μας ν’ αναπαύονται από την αδιάκοπη μάθηση, να μη ξεχνάμε πως η ζωή μοιράζεται στη δράση και την ανάπαυση…

…Κι απ’ τις αισχρολογίες ν’ αποτρέπουμε τους γιους γιατί «ο λόγος είναι σκιά του έργου» κατά το Δημόκριτο. Πρέπει να γίνουν κοινωνικοί κι ομιλητικοί γιατί τίποτε δεν είναι πιο αντιπαθητικό απ’ την απομονωτική συνήθεια. Τα παιδιά δεν θα ‘ναι αντιπαθητικά αν στις συζητήσεις τους δεν είναι απόλυτα και μονοκόμματα γιατί πρέπει κανείς να ξέρει να νικά αλλά και να ηττάται όταν το να νικά είναι βλαβερό…

…Το να συγκρατεί κανείς τη γλώσσα του ας μην το θεωρεί κανείς μικρό και τιποτένιο γιατί είναι σοφό να σωπαίνεις όταν χρειάζεται, όταν η σιωπή είναι καλύτερη από κάθε λόγο… Κανένας δε μετάνιωσε επειδή είχε σωπάσει όταν όλοι μιλούσαν. Ό,τι παρασιωπήθηκε είναι εύκολο να το πεις ό,τι ειπώθηκε όμως δεν μπορεί να παρασιωπηθεί. Χιλιάδες γνώρισα που έπεσαν σε συμφορές απ’ τν ακράτεια της γλώσσας τους…

…Θεωρείται άξιο σεβασμού όταν λένε την αλήθεια τα παιδιά γιατί είναι δουλοπρεπές το ψέμα και πρέπει να το μισούν οι άνθρωποι κι είναι ασυγχώρητο ακόμα κι όταν ψεύδονται δούλοι που έχουν κάποιο ήθος…

…Τα σφάλματα των παιδιών είναι μικρά κι επανορθώνονται εύκολα αλλά τα αδικήματα των εφήβων πολλές φορές καταντούν υπερβολικά κι ολέθρια. Ακράτεια στο φαγητό, κλοπή πατρικών χρημάτων, πιοτά και ζάρια, έρωτες και καταστροφές σπιτιών παντρεμένων γυναικών, αυτές τις ορμές πρέπει με απασχολήσεις να δεσμεύσουμε και ν’ αναχαιτίσουμε…

…Οι μυαλωμένοι πατέρες, σ’ αυτή την εποχή της εφηβείας των παιδιών τους, πρέπει πιο πολύ απ’ όλους να προσέχουν και να ‘ναι έτοιμοι να σωφρονίζουν τους νεαρούς, διδάσκοντας, φοβερίζοντας, παρακαλώντας, φέρνοντας για παράδειγμα εκείνους που καταστράφηκαν για τη φιληδονία τους κι εκείνους που για την υπομονή τους κατέκτησαν δόξα κι επαίνους. Δυο είναι τα στοιχεία που διατηρούν την αρετή: η ελπίδα της τιμής κι ο φόβος της τιμωρίας…

…Οι κόλακες, ράτσα μιαρή, υποκριτές στη φιλία, ξένοι στο θαρραλέο λόγο, γλύφτες των πλουσίων, αλαζόνες προς τους φτωχούς, σαν κάποια τέχνη γοητευτική να τους πηγαίνει προς τους νέους. Όταν γελούν αυτοί που τους ταΐζουν κι οι κόλακες ξελιγώνονται στα γέλια. Ψυχικά κατακάθια και ψεύτικοι σ’ όλη τους τη ζωή, ζουν από το γνέψιμο των ισχυρών, ελεύθεροι από τύχη, σκλάβοι από δική τους εκλογή. Όταν τους περιφρονείς κι ούτε καν τους βρίζεις τότε πιστεύουν πως έχουνε βριστεί. Έτσι επιβιώνουν άσκοπα και παρασιτικά…

…Οι πατεράδες να υπομένουν τα σφάλματα των νέων κι αν θυμώνουν γρήγορα να ξεθυμαίνουν γιατί ταιριάξει οξύθυμος να είναι ο πατέρας κι όχι βαρύθυμος. Είναι καλό κάποια από τα σφάλματα να κάνουν πως δεν τα βλέπουν. Φίλων μας σφάλματα τα συγχωρούμε και των παιδιών μας δεν θα συγχωρήσουμε; Πόσες φορές μεθυσμένους δούλους μας δεν τους ελέγξαμε.
Πότε σφίξε τα λουριά των νέων και πότε άφησέ τα χαλαρά και θύμωσε και συγχώρα.
Κάποτε σε ξεγέλασε; Κράτησε το θυμό σου. Κάποτε άρπαξε το αμάξι από το κτήμα σου κι ήρθε μεθυσμένος; Αγνόησέ τον. Αρώματα μυρίζει; Σώπαινε. Έτσι μονάχα τα νιάτα τα τρελά χειραγωγούνται…

…Και τους επιρρεπείς στις ηδονές και τους ανυπάκουους να τους τυλίξετε με γάμο που είναι της νεότητας ο σίγουρος δεσμός. Κι οι γυναίκες για τους γιούς σας να μην είναι ευγενέστερες και πλουσιότερες γιατί όσοι πολύ καλύτερές τους παίρνουν δεν είναι άντρες των γυναικών αλλά γίνονται δούλοι τους ασυναίσθητα…

…Πάνω απ’ όλα οι πατέρες να προσέχουν ν’ αποφεύγουνε τα σφάλματα και να προσφέρουν στα παιδιά τους ζωντανό παράδειγμα τους εαυτούς τους, ώστε σαν σε καθρέφτη να βλέπουν οι νέοι στη ζωή τους τη ζωή των γονιών τους μακριά από αισχρές πράξεις και λόγια. Κι όποιος τους νέους κατηγορεί που σφάλλουν κι ο ίδιος στα ίδια σφάλματα ξεπέφτει, στ’ όνομα των γιών του γίνεται κατήγορος του εαυτού του. Όσοι ζουν με φαύλο τρόπο ούτε τους δούλους τους δεν έχουν το θάρρος να ελέγξουν όχι μόνο τα παιδιά τους κι όπου οι γέροι είναι ξετσίπωτοι εκεί κι οι νέοι χιλιοξετσίπωτοι θα είναι…

ΑΡΧΕΙΟ -134- ΑΡΧΕΙΟ τ.1

Περιοδικό σε ηλεκτρονική μορφή
Κατεβάστε ελεύθερα το BLOG ΑΡΧΕΙΟ – Τεύχος 1 από ΕΔΩ

BLOG ΑΡΧΕΙΟ - Τεύχος 1

Κατεβάστε κι αποθηκεύστε στον ηλεκτρονικό υπολογιστή σας τα θέματα της ιστοσελίδας BLOG ΑΡΧΕΙΟ από τον Απρίλιο 2007 έως τον Απρίλιο 2009
τα οποία θα βρείτε διαμορφωμένα για εκτύπωση, καταχωρημένα κατά θεματικές ενότητες, γραμμένα σε πολυτονική μορφή σε αρχείο PDF.

Θεματικές ενότητες:
*ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ
*ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΛΝΕΥΜΑ
*ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ

ΑΡΧΕΙΟ -133- GIOVANNI GENTILE



(Castelvetrano, 30 Μαρτίου1875Firenze, 15 Απριλίου 1944)
Ήταν ένας από τους μεγάλους σύγχρονους Ιταλούς φιλοσόφους, θεωρητικός του Ιδεαλισμού και από τους βασικότερους θεμελιωτές της ιδεολογίας του Φασισμού. Ο Gentile ήταν εμπνευσμένος από Ιταλούς στοχαστές όπως Mazzini, Rosmini, Gioberti και Spaventa αλλά ήταν εξίσου έντονες οι επιρροές από τη γερμανική ιδεαλιστικές και υλιστικές σχολές σκέψης - και συγκεκριμένα του Karl Marx, Hegel, Fichte. Ο Friedrich Nietzsche τον επηρέασε σημαντικά κι ο επηρεασμός αυτός διαφαίνεται στο συνολικό έργο του για τη θεμελίωση της Φασιστικής θεωρίας.
Ζει την παιδική του ηλικία στο Campobello di Mazara, και φοιτά το σχολείο Ximenes στο Trapani. Το 1895 εγράφεται στη σχολή Scuola Normale Superiore di Pisa για να σπουδάσει Φιλοσοφία. Καθηγητές του είναι μεταξύ άλλων οι: Alessandro D'Ancona , Amedeo Crivellucci, Donato Jaia.
Κατείχε την έδρα της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο, από το 1907 έως το 1914, και αργότερα στο Πανεπισυήμιο της Πίζα. Λίγο αργότερα ο Gentile αρχίζει να εκδίδει τα σημαντικά έργα του: The Theory of Mind as Pure Act (1916) και το Logic as Theory of Knowledge (1917). Στα έργα αυτά ο Gentile διατύπωσε την ιδέα που αποκάλεσε Πραγματικό Ιδεαλισμό «Actualism».
Ήταν υπουργός Δημόσιας Εκπαίδευσης το 1923 στη φασιστική κυβέρνηση του Μουσολίνι. Έμεινε στην πολιτική ιστορία της Ιταλίας για την εφαρμογή σαρωτικής μεταρρύθμισης του ιταλικού συστήματος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που αναφέρονταν ως "Riforma Gentile", η οποία είχε μια βαθιά και μακροχρόνια επίδραση στην ιταλική εκπαίδευση. Θεωρούσε την παιδεία σαν τον σημαντικότερο παράγοντα υποδομής της ιδανικής πολιτείας. Διακήρυσσε ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν πραγματικοί μαθητές εκεί όπου υστερούν οι δάσκαλοι. Ο κύριος σκοπός του ήταν να χορηγήσει μεγάλη αυτονομία στους δασκάλους και να τονίσει τη σπουδαιότητα της φιλοσοφίας. Η θρησκεία θα εδιδάσκετο μόνο σε σχολεία στοιχειώδους εκπαιδεύσεως, χρησιμεύοντας σαν η πρώτη επαφή με την απλή φιλοσοφία για τους νεαρούς μαθητές, οι οποίοι στη συνέχεια θα διδάσκονταν φιλοσοφία αντί της θρησκείας στα σχολεία της μέσης εκπαίδευσης.
Έγραψε Το Μανιφέστο Φασιστών Διανοουμένων (Manifesto degli Intellettuali del Fascismo) κατά τη διάρκεια της «Διάσκεψης για τον Πολιτισμό στο Φασισμό», που πραγματοποιήθηκε στη Μπολόνια της Ιταλίας, για την 29η Μαρτίου και 30η του 1925 και βασίζεται σε μια διάλεξή του κατά τη διάρκεια της συνόδου «Ελευθερία και Φιλελευθερισμός».
Τη «Διάσκεψη για τον Πολιτισμό στο Φασισμό» παρακολούθησαν πάνω από 400 διανοούμενοι. Το μανιφέστο επιδίωκε να σκιαγραφήσει τις πολιτικές και ιδεολογικές βάσεις του φασισμού και αρχικά δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Il Mondo και έπειτα από σχεδόν όλες τις ιταλικές εφημερίδες στις 21 Απριλίου 1925.
Πολλές σημαντικές προσωπικότητες υπέγραψαν το μανιφέστο, μεταξύ των οποίων οι : Luigi Barzini, Salvatore Di Giacomo, Luigi Federzoni, Giovanni Gentile, Curzio Malaparte, Filippo Tommaso Marinetti, Alfredo Panzini, Salvatore Pincherle, Luigi Pirandello, Ildebrando Pizzetti, Vittorio G. Rossi, Margherita Sarfatti, Ardengo Soffici, Giuseppe Ungaretti κλπ

Από τον ίδιο τον Μουσολίνι περιγράφεται ως «ο φιλόσοφος του Φασισμού» Για πρώτη φορά εμφανίστηκε το 1932 στην ιταλική Εγκυκλοπαίδεια (η οποία τροποποιήθηκε από τον Gentile) η έννοια του Φασισμού όπου περιγράφονται τα κυριότερα χαρακτηριστικά της ιδεολογίας: συντεχνιακό κράτος, κατάργηση του κοινοβουλευτικού συστήματος, οικονομική αυτάρκεια κλπ
Ο Gentile εκτός από Υπουργός Παιδείας ήταν και μέλος του Μεγάλου Φασιστικού Συμβουλίου. Έμεινε πιστός στον Μουσολίνι μετά την ίδρυση της Δημοκρατίας του Salò και αποδέχθηκε τον διορισμό του στην κυβέρνηση. Το 1944 δολοφονήθηκε από μια ομάδα κομμουνιστών ανταρτών υπό την ηγεσία του Bruno Fanciullacci, ενώ επέστρεφε από τη Νομαρχία της Φλωρεντίας, όπου είχε ταχθεί υπέρ της απελευθέρωσης των αντιφασιστών διανοούμενων!
Έργα του:

Γενικά φιλοσοφικά
L'atto del pensare come atto puro (1912)
La riforma della dialettica hegeliana (1913)
La filosofia della guerra (1914)
La teoria generale dello spirito come atto puro (1916)
I fondamenti della filosofia del diritto (1916)
Sistema di logica come teoria del conoscere (1917-1922)
Guerra e fede (1919, raccolta di articoli scritti durante la guerra)
Dopo la vittoria (1920, raccolta di articoli scritti durante la guerra)
Discorsi di religione (1920)
Il modernismo e i rapporti tra religione e filosofia (1921)
Frammenti di storia della filosofia (1926)
La filosofia dell'arte (1931)
Introduzione alla filosofia (1933)
Genesi e struttura della società (postumo 1946)
Ιστορικά
Delle commedie di Antonfrancesco Grazzini detto il Lasca (1895)
Rosmini e Gioberti (1898, tesi di laurea)
La filosofia di Marx (1899)
Dal Genovesi al Galluppi (1903)
Bernardino Telesio (1911)
Studi vichiani (1914)
Le origini della filosofia contemporanea in Italia (1917-1923)
Il tramonto della cultura siciliana (1918)
Giordano Bruno e il pensiero del Rinascimento (1920)
Frammenti di estetica e letteratura (1921)
La cultura piemontese (1922)
Gino Capponi e la cultura toscana del secolo XIX (1922)
Studi sul Rinascimento (1923)
I profeti del Risorgimento italiano: Mazzini e Gioberti (1923)
Bertrando Spaventa (1924)
Manzoni e Leopardi (1928)
Economia ed etica (1934)
Παιδαγωγικά
L'insegnamento della filosofia nei licei (1900)
Scuola e filosofia (1908)
Sommario di pedagogia come scienza filosofica (1912)
I problemi della scolastica e il pensiero italiano (1913)
Il problema scolastico del dopoguerra (1919)
La riforma dell'educazione (1920)
Educazione e scuola laica (1921)
La nuova scuola media (1925)
La riforma della scuola in Italia (1932)
Για το Φασισμό
Manifesto degli intellettuali del fascismo (1925)
Che cos'è il fascismo (1925)
Fascismo e cultura (1928)
Origini e dottrina del fascismo (1929)
La mia religione (1943, discorso tenuto a Firenze)
Discorso agli Italiani (1943), discorso tenuto a Roma)

Σχετικά με τον Giovanni Gentile:
http://biblio.adm.unipi.it:8081/archiviofoto/entity.jsp?entity=Gentile%20Giovanni
http://en.wikipedia.org/wiki/Giovanni_Gentile

ΑΡΧΕΙΟ -132- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 31


ΑΡΧΕΙΟ -131- PATRIA


ΑΡΧΕΙΟ -130- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 30


ΑΡΧΕΙΟ -129- ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ' ίσιοι σ' όλες των τές πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

ΑΡΧΕΙΟ -128- ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ


ΑΡΧΕΙΟ -127- ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ


ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ - Gioacchino Volpe
Novissima – Roma - 1941

…Και ούτω τα συνδικάτα έγιναν φασιστικά. Την βάσιν των απετέλεσαν αι ακόλουθοι θεμελιώδεις αρχαί: η εργασία είναι υπέρτατος τίτλος, ο οποίος παρέχει εις τον άνθρωπον το δικαίωμα να είναι πολίτης της κοινωνίας· εργαζόμενοι είναι όσοι αφιερώνουν την ενέργειά των εις την δημιουργίαν και την τελειοποίησιν των φυσικών και πνευματικών αγαθών του ανθρώπου, και αι επαγγελματικαί οργανώσεις οφείλουν να τους περιλάβουν όλους αυτούς· το Έθνος είναι υπεράνω των ατόμων, των τάξεων και των κατηγοριών· η οργάνωσις οφείλει να τείνη εις την καλλιέργεια της έννοιας της πατρίδος και της Εθνικής κοινωνίας υπεράνω της τάξεως, εις την ανάπτυξιν της παραγωγής, εις την εντός της ολότητος ανάδειξιν και όχι την κατάπνιξιν όλων των ικανοτήτων και των δυνάμεων των ατόμων…

…κεντρική και θεμελιώδης ιδέα, ήτο η ιδέα της πλήρους υποταγής του ατομικού δικαίου και του ατομικού συμφέροντος εις τα εθνικά τοιαύτα, της ισότητος των τάξεων, του ηθικού χαρακτήρος και σκοπού του οικονομικού συστήματος. Μεταξύ των άλλων επεδιώκετο, δια υης μετατροπής της εργασίας εις εθνικήν λειτουργίαν, ν’αναλάβη ο εργάτης αποστολήν αξιοπρεπεστέραν και ν’ αποκτήση συνείδησιν της αξιοπρεπείας ταύτης, ν’ απαλλαγή από την αθλιότητα της εργασίας που γίνεται μόνον δια το ημερομίσθιον, να πληρωθή η ζωή του με υψηλότερον περιεχόμενον…

…Ο μπολσεβικισμός ενήργει μέσω της δικτατορίας μιάς τάξεως, ενώ ο φασισμός μέσω της δικτατορίας του Κράτους εφ’ όλων των τάξεων· ο πρώτος κατέστρεφε τας άλλας τάξεις, ενώ ο δεύτερος τας οδήγει εις μιαν οργανικήν συνεργασίαν· ο πρώτος εβασίζετο επί του παλαιού ιστορικού υλισμού, ενώ ο δεύτερος απέκρουε τον υλισμόν και παρείχε μεγάλην θέσιν εις τας ιδεολογικάς δυνάμεις της ζωής· ο πρώτος ηρνείτο την ιστορίαν και εγνώριζε μόνον την αφηρημένην δημιουργίαν, επιβαλλομένην από μίαν μικράν ολιγαρχίαν, κατά μέγα μέρος της ξένην προς την χώραν και τους κατοίκους της, ενώ ο δεύτερος συνεδέετο με τα βαθέα στρώματα του ιταλικού έθνους, εχρησιμοποίει όλα τα ζωτικά στοιχεία των, και μολονότι εχρησιμοποίει το μαστίγιον κατά διαφόρων συνηθειών, συμφερόντων, πνευματικών διαθέσεων των Ιταλών, με τον σκοπόν να δώσει εις αυτούς ένα νέον τόνον ζωής, προσηρμόζετο όμως εις την ιστορικήν διαμορφωτικήν εξέλιξιν του Έθνους και του Κράτους…

ΑΡΧΕΙΟ -126- ΠΕΡΙ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΠΕΡΙ ΚΡΑΤΟΥΣ

Εθνικόν Κράτος: Δια του όρου νοείται η πολιτειακή μορφή της Εθνοκρατίας. Κατά ένα ορισμόν το εθνικόν κράτος θα πρέπει να είναι: Επαναστατικόν, Κοσμοθεωρητικόν, Εθνικιστικόν, Βιοπολιτικά Επιλεκτικόν, Προοδευτικόν, Αξιοκρατικόν, Οργανικά Δημοκρατικόν, Ρεαλιστικόν, Αντικαπιταλιστικόν, Αντιμαρξιστικόν και Αντιπαρασιτικόν.

Συντεχνιακόν κράτος (corporativisme) : Μία από τας μορφάς τας οποίας δύναται να λάβει η οργάνωσις της οικονομικής ζωής μιάς χώρας, η οποία ακολουθεί υας αρχάς της Διευθυνομένης Οικονομίας.
Το Συντεχνιακόν ή Σωματειακόν Κράτος είναι η εφαρμογή ειδικώτερον, των θεωρητικών αναλύσεων του Νεοσωματειασμού μιας πλέον προκεχωρημένης μορφής Διευθυνομένης Οικονομίας όσον αφορά εις την επέμβαση του Κράτους επί διαφόρων τομέων της Οικονομίας (συνδικαλισμός, έλεγχος τιμών, προγραμματισμός επενδύσεων κλπ.)
Δια της Συντεχνιακής οργανώσεως επιδιώκεται η οργανική ένωσις των διαφόρων ατομικών τάσεων, αι οποίαι δημιουργούνται εκ των πολυπλόκων κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων και ο συντονισμός των προς εξυπηρέτησιν του Κοινωνικού Συνόλου…

Δημήτρης Ευαγγελίδης «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΟΛΟΓΙΑ»
____

…Το κράτος έχει και αυτό, όπως κάθε οργανισμός, αλλά διαφορετικά από την φυλήν, συνείδησιν ιδικήν του. Και παράγεται αυτή η συνείδησις από την αίσθησιν της ισορροπίας των κοινωνικών δυνάμεων, που είναι αποτέλεσμα των συμφερόντων των μονάδων και ομάδων μέσα εις μίαν κοινωνίαν…

…Τι χρησιμεύει ένα κράτος Ελληνικό, που αντί κάθε άλλη εξωτερική πολιτική διορίζει προξένους στην Ανατολή και πρέσβεις στη Δύση και τους ξεπροβοδίζει με τη μονάκριβη ευχή και οδηγία· «Προσέχετε να μη γεννάτε ζητήματα». Αν το κράτος δε νοιώθει τι μπορεί και τι πρέπει να κάνει, δεν αξίζει να ζει…

…Τι με νοιάζει αν κινδυνεύει να πέσει η Κυβέρνηση, ο Βασιλιάς, οι Βουλευτές, οι Υπουργοί, και να ποδοπατηθεί το Σύνταγμα και η καθολική ψηφοφορία και να μείνει στους δρόμους ο τμηματάρχης, ο ψηφοφόρος, ο νομομηχανικός, αφού ξεχνούν το έθνος;…

Ίων Δραγούμης
____

Δια ποίον λόγον η λαϊκή θέλησις δεν έβρισκε τον τρόπον να εκφρασθεί δια του Κοινοβουλίου;
Διότι το σύστημα το οποίον διείπε την Ελλάδα, ο κοινοβουλευτισμός, δεν ήτο απαύγασμα της εσωτερικής αναπτύξεως της χώρας, δεν αντιπροσώπευε την λαικήν θέλησιν, αλλά ήτο μέσον δια του οποίου η πολιτική ολιγαρχία, ένας πολιτικός ολιγαρχικός φεουδαλισμός, επέβαλλε την ιδίαν αυτού θελησιν και εδέσποζε και επι του λαού και επί του κράτους.
Και για να δεσπόσει ασφαλώς επί του λαού διήρει τον λαόν αυτόν, ο οποίος ήτο ενιαίος και σύμφωνος, τον οποίον έπρεπε να διέπει εν και μόνον πολιτικό πρόγραμμα, τον διήρει δε εις κόμματα και κομματίδια, εις μερίδια και φατρίας τεχνητώς, διότι κατ’ άλλον τρόπον δεν θα ήτο δυνατόν να επιβληθεί η πολιτική αυτού ολιγαρχία.
Και διήρει δε τεχνητώς κατά τοιούτον τρόπον και εξήπτε τα πάθη μεταξύ των ούτω διηρημένων πολιτών εις τοιούτον βαθμόν, ώστε πολλάκις εδιχάσθη ο τόπος, διηρέθη εις δυ κράτη η Ελλάς, επαναστάσεις εγένετο από επαρχίας εις επαρχίαν, αιματοκυλίσθη ο τόπος, και πολλάκις είχομεν μακρόν αμοιβαίον αιματηρόν αλληλοφάγωμα. Έτσι δια της διαιρέσεως του λαού κατά τοιούτον τρόπον, εδέσποζεν η πολιτική αυτή ολιγαρχία επι του λαού. Έτσι η πολιτική αυτή ολιγαρχία είχε καταστήσει το κράτος υπόδουλον προς αυτήν.

Το κράτος ήτο εκάστοτε το κυβερνών κόμμα και υπηρέτει από του ενός μέχρι του τελευταίου τα θελήματα του κόμματος. Παρά τους επισήμους άρχοντας και παρά τα επίσημα όργανα του κράτους, παρεκάθηντο τα ανεπίσημα όργανα του κόμματος, τα οποία εδέσποζον επι των επισήμων αυτών, τα οποία επίσημα όργανα δεν ήσαν παρά μια απλή σκιά, ενώ οι κυβερνώντες ήσαν οι διάφοροι κομματάρχαι των πόλεων και των χωρίων.

Ιωάννης Μεταξάς ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ
____

Ο δημοκρατικός κοινοβουλευτισμός είναι το μέγιστον δημοκρατικόν ψεύδος περί της ικανότητος του λαού προς αυτοδιοίκησιν. Είναι το κυβερνητικόν σύστημα, το φέρον εν εαυτώ το σπέρμα της αναδείξεως των μειονεκτικών και ασυνειδήτων ανθρώπων. Στηρίζεται επί της ακρισίας των μαζών και φέρει εις την εξουσίαν κυβερνήσεις, αίτινες ουδέν άλλον είναι ή παλαίστρα φιλοδόξων μικροπολιτικών και στενοκεφάλων θεωρητικών.

Ιδιαιτέρως η δημοσία ζωή ηγνόει την έννοιαν της ευθύνης. Οι ηγεμόνες εκηρύσσοντο από τα συντάγματα των διαφόρων χωρών ανεύθυνοι, οι πολίται, ψηφίζοντας κατά το δοκούν, ήσαν ανεύθυνοι. οι κοινοβουλευτικοί άνδρες τέλος ήσαν ανεύθυνοι δια τας γνώμας των, συχνότατα μάλιστα και δια τας πράξεις των, αν παρίδη τις τον μόνον κίνδυνον, τον οποίον κατ’ ουσίαν διέτρεχον, να αντικατασταθούν εις την εξουσίαν υπό άλλων.

Gottfried Feder
____



…Οι βλέψεις του Έθνους δεν συμπίπτουν με τις επιδιώξεις των ατόμων αλλά με εκείνες των οργανωμένων μαζών και πραγματοποιούνται από το Κράτος το οποίο τις αντιπροσωπεύει, γιατί οι εθνικές βλέψεις εκδηλώνονται αυθόρμητα μέσα από τις οργανωμένες μάζες μέσω της οργάνωσής τους και γιατί το Κράτος είναι το λογικό προϊόν της εθνικής συνειδήσεως…

…Το Κράτος δεν είναι άθροισμα θελήσεων αλλά βασίζεται στην εθνική εκείνη θέληση που συμβάλλει στη δημιουργία της υπέρτατης εξουσίας και του δίνει την από ξοινού δύναμη της εκπλήρωσης της κοινής αποστολής του. Το Κράτος αντιπροσωπεύει για το Έθνος τη συνέχεια των γενεών (θα μπορούσε να λεχθεί ότι η φασιστική αντίληψη εισάγει τον χρονικό παράγοντα στην έννοια του Κράτους) και είναι ο θεματοφύλακας και ο υπεύθυνος της τύχης των επερχόμενων γενεών. Η κυριαρχία του δεν προέρχεται από το ότι είναι υπέρτατο νομικό πρόσωπο αλλά επειδή είναι ανώτατο ηθικό πρόσωπο.
Είναι ηθικό πρόσωπο και συγχρόνως πολιτικό, το οποίο πραγματοποιεί τους ανώτερους σκοπούς του μέσω μιας νομικής τάξης προικισμένης μα ακριβείς εξαναγκαστικούς κανόνες. Και ως ηθικό πρόσωπο έχει το καθήκον να επιβλέπει και να ελέγχει την ικανοποίηση των οικονομικών αναγκών των διαφόρων κατηγοριών και τάξεων ώστε τα συμφέροντά τους να μη βρεθούν σε αντίθεση προς τα συμφέροντα του Κράτους. Έχει, με άλλες λέξεις, καθήκον να δώσει στο Έθνος τα μέσα της συνέχειας και της ακμής, συμβιβάζοντας τα συμφέροντα της παρούσας γενεάς με εκείνα των μελλουσών γενεών…

…Το Κράτος είναι η νομική οργάνωση της κοινωνίας και πρέπει να προσπαθεί να αντιπροσωπεύσει τη συνείδηση του Έθνους.
Δεν είναι μέσο αλλά σκοπός προς τον οποίο πρέπει να κατευθύνονται οι δράσεις όλων των ατόμων τα οποία ζουν κι εργάζονται στην επικράτειά του για την επίτευξη όσο το δυνατό μεγαλύτερου συλλογικού και εθνικού καλού. Όταν όλες οι δυνάμεις κι οι ενέργειες οδηγηθούν στην διαρκή και ακλόνητη ενότητα, όταν αποτελέσουν σύνολο συμπαγές κι οργανικό τότε η θέλησή τους αποτελεί θέληση του Έθνους, άρα θέληση των πολιτών. Η θέληση αυτή νομικά εκδηλωμένη αποτελεί το Κράτος…

…Το Έθνος βρίσκεται υπεράνω του ατόμου, το άτομο έχει περισσότερο να εκπληρώσει μια αποστολή παρά να επιτύχει έναν και μόνο σκοπό μέσα στη γενική χρησιμότητα της αποστολής του αυτής, το Κράτος χορηγεί στο άτομο την προστασία, την βοήθεια και γενικά την ωφέλεια που προκύπτει από τους θεσμούς του. Η αποστολή αυτή δεν μπορεί να εκπληρωθεί παρά μόνο μέσω μιας οποιασδήποτε μορφής παραγωγικής δράσης η οποία μπορεί να είναι εργασία οργανωτική ή διοικητική, κερδοσκοπική ή χειρωνακτική αλλά πάντοτε μια εργασία. Είναι κανείς πολίτης του κράτους και έχει δικαιώματα σ’ αυτό μόνον όταν μπορεί να συμβάλει με την δράση του
στη ζωή του Κράτους και της κοινότητας. Αντιθέτως δεν έχει κανείς το καθήκον να εργάζεται μόνο για τον εαυτό του ή για την οικογένεια αλλά κυρίως για την Κοινωνία, η οποία ζει από την εργασία όλων των μελών της…

…Επειδή η εργασία αποτελεί κοινωνικό καθήκον, το Κράτος την προστατεύει, όχι προς όφελος μιας κατηγορίας ή της εργατικής τάξεως ή της κεφαλαιοκρατικής τάξεως, αλλά υπέρ του κοινωνικού συνόλου είτε για να μην υποφέρει μια κατηγορία από την υπεροχή μιας άλλης, είτε επειδή το σύνολο της παραγωγής και συνεπώς τη εθνικής ζωής δεν πρέπει να εξαρτάται για κανένα λόγο από μια και μόνη κατηγορία η οποία επικρατεί επί των άλλων. Ακριβώς επειδή το άτομο εξαφανίζεται μπροστά στο Έθνος, η παραγωγή είναι ενιαία κι όχι ειδική. Καταστέλλεται επομένως οποιαδήποτε μορφή προνομίου, μονοπωλίου, πλουτοκρατίας για την αρμονική ανάπτυξη ολόκληρης της παραγωγής η οποία χάριν του εθνικού συμφέροντος δεν μπορεί παρά να είναι ενιαία και συνεχής…

ΤΟ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΟΝ ΚΡΑΤΟΣ – Carlalberto Grillenzoni

____


…Κατά τον εθνικοσοσιαλισμό, κράτος είναι η οργάνωση μιας κοινωνίας όμοιων ανθρώπων - στα φυσικά και στα ψυχικά τους χαρακτηριστικά - που σκοπό έχει την διατήρηση του είδους ώστε να πραγματοποιηθούν αποτελεσματικότερα οι καθορισμένοι από την Πρόνοια σκοποί. Για την εκπλήρωση των στόχων του εθνικοσοσιαλισμού το κράτος πρέπει να είναι ισχυρό στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό του..

…Όπως τα έθνη έτσι και τα άτομα που απαρτίζουν ένα έθνος είναι μεταξύ τους άνισα. Η άσκηση της πολιτικής εξουσίας δεν ανατίθεται σε όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως, η κυβέρνηση δεν ορίζεται από την τύχη ή από την απόφαση της πλειοψηφίας στο εθνικοσοσιαλιστικό κράτος. Φορέας της κρατικής κυριαρχίας είναι ολόκληρος ο λαός, η οργάνωση και η καθοδήγηση του κράτους όμως είναι αριστοκρατική, με την έννοια ότι ότι η εξουσία ασκείται από τους άριστους. Ως άριστοι θεωρούνται όχι τόσο οι μορφωμένοι τεχνοκράτες –δηλαδή οι κάτοχοι πτυχίων- όσο εκείνοι που εκδηλώνουν αφοσίωση στο έθνος, είναι ηθικοί χαρακτήρες και διαθέτουν τόλμη και αποφασιστικότητα. Στα πλαίσια αυτής της ηθικής η φιλοπατρία και η εθνική υπερηφάνεια των αρίστων να μην έχει εκδηλωθεί μονάχα στα λόγια αλλά με προσωπικές θυσίες για το συμφέρον της πατρίδας…

…Τους άριστους αναζητά να ανακαλύψει ο εθνικοσοσιαλισμός μεταξύ των όμαιμων πολιτών, όπου κι αν βρίσκονται αυτοί, σε οποιαδήποτε κοινωνική τάξη κι αν ανήκουν. Η εξουσία των αρίστων που βρίσκεται πάνω από τις κοινωνικές τάξεις, σε αντίθεση με τις κομματικές κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις, έχει τη δύναμη να επιβάλλει την εθνική ομοψυχία και να εξαφανίσει την κρατική μεροληψία έναντι κάποιας κοινωνικής τάξης. Η εξουσία των αρίστων έχει την δύναμη να εκτονώσει κάθε προστριβή από εκείνες που προκύπτουν στον κοινοβουλευτισμό λόγω των αδικιών που δημιουργούνται μεταξύ των κοινωνικών τάξεων, αδικιών που διατηρούν σε αναβρασμό την τάξη που αδικείται. Από τα βασικά σημεία της ιδεολογίας είναι η ανάπτυξη του αισθήματος ευθύνης και από την πλευρά όσων ασκούν εξουσία αλλά και από τις λαϊκές μάζες…

…Η κεφαλαιοκρατική ανάπτυξη εξαφάνισε κατά τους δυο τελευταίους αιώνες τις μεσαίες παραγωγικές τάξεις και δημιούργησε δύο αντικρουόμενες και κοινωνικά διαφορετικές τάξει: α) την πολυάριθμη τάξη των μισθωτών εργατών και υπαλλήλων οι οποίοι ζουν διαθέτοντας στην αγορά μονάχα την εργατική τους δύναμη και β) την τάξη των ολιγάριθμων εργοδοτών οι οποίοι συγκέντρωναν στα χέρια τους τα υλικά μέσα παραγωγής και τα κεφάλαια. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο αυτών κοινωνικών τάξεων υπήρξαν πάντοτε εχθρικές. Κατά τον εθνικοσοσιαλισμό είναι αναγκαία η ενίσχυση των μέσων παραγωγικών τάξεων (μικροί ανεξάρτητοι παραγωγοί στη γεωργία, τη βιοτεχνία, στο εμπόριο κλπ) η κατοχύρωση της κοινωνικής δικαιοσύνης στην οικονομική ζωή και η προσέγγιση της οικονομίας προς την ηθική. Η εργασία αποτελεί το πολυτιμότερο αγαθό του λαού η οποία αποτελεί τον βασικότερο συντελεστή της παραγωγής, είναι η πηγή της ανθρώπινης ευτυχίας και χωρίς την εργασία δεν μπορεί να υπάρχει χαρά στη ζωή. Δεν αποτελεί δικαίωμα των ατόμων αλλά σπουδαιότατη κοινωνική υποχρέωση. Η ενεργή συμβολή στην παραγωγική δράση χάριν του κοινωνικού συνόλου αποτελεί την προϋπόθεση ένταξης στην λαϊκή κοινότητα...

Δημοσθένης Στεφανίδης
«ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ»

____

…Κράτος εννοούμε ένα Οργανισμόν Κοινωνικόν διαβιούντα εν υψίστη ουσία και επιβάλλοντα τας θελήσεις του επί ενός κοινωνικού συνόλου. Αυτό το σύνολον των θελήσεων, αι οι οποία επιβάλλονται δια της δυνάμεως του εξαναγκασμού, καλούνται Δίκαια, η δε υψίστη πηγή της εξουσίας ονομάζεται Κράτος. Αυτό το Κράτος έχει την ιδιότητα της κυριαρχίας…

…Το Έθνος αποτελεί κάτι το οποίον δύναται και πρέπει να καλλιεργείται από το Κράτος συνειδητώς, με όλα τα μέσα τα οποία διαθέτει… Το Σχολείον, ο Στρατός, η Νεολαία, πρέπει να εμπνέονται και να καθοδηγούνται από την έννοια του Έθνους. Μόνον η καλλιέργεια της ιδέας του Έθνους είναι εκείνη η οποία ημπορεί να αποτρέψει την νεολαίαν από του να πέσει εις τας ανατρεπτικάς θεωρίας… Φρονώ ότι το σχολείον, εις το σημείον αυτό πρέπει να παίξει τον πρώτον ρόλον. Και ιδιαιτέρως, βάσιν εις την ανάπτυξιν του εθνικού αισθήματος πρέπει να παράσχει η Ελληνική Ιστορία, η οποία πρέπει να διδάσκεται ως πρώτον και κύριον μάθημα και να διέπρται από μίαν καθαράν γνησίαν εθνικιστικήν γραμμήν…

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΣ Δημήτρης Βεζανής

____

ΑΡΧΕΙΟ -125- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 29


ΑΡΧΕΙΟ -124- Ω ΛΙΓΟΣΤΟΙ , Ω ΔΙΑΛΕΧΤΟΙ ! - ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Ω ΛΙΓΟΣΤΟΙ , Ω ΔΙΑΛΕΧΤΟΙ !

'Ω λιγοστοί κι ώ διαλεχτοί κι αρίφνητοι αύριο ίσως !
Είναι μια αλήθεια κάτου εδώ που τη χτυπάει το μίσος,
είν εδώ πέρα μια Ομορφιά που η καταφρόνια δένει,
κι είν εδώ πέρα μια Αρετή δειλή και ντροπιασμένη.
'Ω νέοι, ώ πρωτοξύπνητοι στο φώς, χαρές τ΄Απρίλη,
από τους πράσινους κορμούς γινοντ' οι άσπροι στύλοι !
Στη χώρα εσείς οι λειτουργοί κι οι λατρευτάδες είστε·
δε φτάνει· εμπρός ! για τους Θεούς, ώ νέοι, πολεμείστε.

ΑΡΧΕΙΟ -123- ΤΟ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΟΝ ΚΡΑΤΟΣ


ΤΟ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΟΝ ΚΡΑΤΟΣ – Carlalberto Grillenzoni
Εκδόσεις Ελληνικόν Αύριον – Θεσσαλονίκη 1982

…Από το εργατικό ζήτημα (το οποίο δημιουργήθηκε από την επίμονη άρνηση του φιλελεύθερου κράτους να ενδιαφερθεί για τους διάφορους συντελεστές του κι αυτό λόγω του οικονομικού αγνωστικισμού του) προέκυψε η κρίση του κράτους. Και το εργατικό ζήτημα, δηλαδή το κοινωνικό ζήτημα, ταυτίστηκε με το πολιτικό ζήτημα…

…Το εργατικό ζήτημα έχει χαρακτήρα οικονομικό και κοινωνικό και μόνο η αδράνεια του κράτους μπροστά σ’ αυτό το ζήτημα μπορεί να δικαιολογήσει τον εκφυλισμό του σε ζήτημα πολιτικό…

…Από τη μια πλευρά η νέα πολιτικο-κοινωνική διαμόρφωση μερικών μεγάλων χωρών, και από την άλλη η παγκόσμια οικονομική κρίση και η επιλεγόμενη κρίση του Κράτους, στην ημερήσια διάταξη σχεδόν παντού, είναι οι τελευταίες εκδηλώσεις της κρίσης του Φιλελεύθερου Κράτους. «Δεν πρόκειται για κρίση στο σύστημα -είπε ο Μουσσολίνι- αλλά για κρίση του συστήματος.»
Η δημιουργική προσπάθεια του Φασισμού στράφηκε ακριβώς εναντίον αυτής της παράλογης και τρομερά επικίνδυνης κατάστασης. Η φασιστική σύλληψη προτίμησε να προχωρήσει μέχρι την ρίζα του κακού αντί να περιοριστεί στη θεραπεία των συμπτωμάτων. Έφερε δηλαδή το ζήτημα κάτω από το πραγματικό του πρίσμα. Αντικατέστησε την αρχή της μη παρέμβασης με τη συντεχνιακή αρχή και ην πάλη των τάξεων με τη συνεργασία των τάξεων…

…Κύριο ελατήριο του εθνικισμού υπήρξε η ανάγκη της ενίσχυσης των ηθικών αξιών του Κράτους έναντι του Διεθνισμού, του κοινοβουλευτισμού, του ταξισμού, της γραφειοκρατίας και όλων των καταστρεπτικών στοιχείων για το κρατικό σύνολο […]
Στην πραγματικότητα όλες οι εθνικιστικές κινήσεις εκδήλωναν την ανάγκη μιας ζωής ισχυρότερης, εντατικότερης και ηθικότερης και θεωρούσαν την ηθική ενίσχυση του Έθνους ως το μοναδικό μέσο ανύψωσης του ατόμου…

…Η μόνη πολιτική ένωση που βρίσκεται συνδεδεμένη με τον Φασισμό της οποίας αποτελεί την πραγματική συνέχεια δράσεως και σκέψεως είναι τα Fasci di Azione Rivoluzionaria, ενώ το άμεσο πνευματικό του πρωτόπλασμα –ιδιαίτερα οι αντιλήψεις περί Έθνους και δράσεως- πρέπει να αναζητηθούν στον επαναστατικό συνδικαλισμό και τον σοσιαλισμό…

…Ο Φασισμός θέλησε από την αρχή να στραφεί στις μάζες γι αυτό κατεύθυνε πάντοτε την προσοχή του προς τις συνδικαλιστικές εργατικές ενώσεις. Η εξάπλωση και εξ΄λιξη του Φασισμού δεν είναι δυνατό να γίνουν αντιληπτές και να σταθμιστούν αν δεν ληφθεί υπ’ όψιν και η δράση του στο συνδικαλιστικό πεδίο. Ο Rossoni, στη Ferrara κι ο Racheli στη Bologna άρχισαν στα τέλη του 1920 να δημιουργούν τις πρώτες οργανώσεις με τον τίτλο Φασιστικά συνδικαλιστικά επιμελητήρια ( Camere sindacali Fasciste)…

…Το πρόγραμμα του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος (Patrito Nazionale Fascista) που ιδρύθηκε το 1921 όριζε: Οι συντεχνίες πρέπει να ιδρυθούν σύμφωνα με δυο βασικούς αντικειμενικούς σκοπούς: σαν μέσο εκδήλωσης της εθνικής αλληλεγγύης και σαν μέσο ανάπτυξης της παραγωγής. Και πρέπει να αποβλέπουν όχι στην ισοπέδωση των ικανοτήτων και της δύναμης των ατόμων του κοινωνικού συνόλου αλλά στην αξιοποίηση και ανάπτυξή τους.
Ήδη από εκείνη την εποχή ο Φασισμός εξέταζε τον κοινωνικό οργανισμό από εκ διαμέτρου αντίθετη πλευρά από την μαρξιστική άποψη. Ενώ ο Μαρξισμός κάνει το λάθος να θεωρεί ότι η Κοινωνία αποτελείται από δυο τάξεις αντίθετες που βρίσκονται σε αναγκαστική πάλη, ο Φασισμός βλέπει ομάδες και κατηγορίες στις οποίες τα άτομα μπορούν να κινούνται ελεύθερα. Η Κοινωνία δεν βασίζεται στην αρχή της πάλης αλλά στις αρχές της οργάνωσης και της ιεραρχίας. Έτσι το συνδικάτο πρέπει να εγκαταλείψει τον περιορισμένο κύκλο της αποκλειστικής προστασίας των εργασιακών συμφερόντων και να αναλάβει υψηλότερα καθήκοντα επαγγελματικής και ηθικής διαπαιδαγώγησης και διάπλασης της συνείδησης της μάζας…

ΑΡΧΕΙΟ -122- ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ τ. 23

Περιοδικό σε ηλεκτρονική μορφή


Για να κατεβάσετε το περιοδικό… ΕΔΩ

ΑΡΧΕΙΟ -121- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 28


ΑΡΧΕΙΟ -120- ΠΕΡΙ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

ΠΕΡΙ ΦΑΣΙΣΜΟΥ
…Από τη μια πλευρά η νέα πολιτικο-κοινωνική διαμόρφωση μερικών μεγάλων χωρών, και από την άλλη η παγκόσμια οικονομική κρίση και η επιλεγόμενη κρίση του Κράτους, στην ημερήσια διάταξη σχεδόν παντού, είναι οι τελευταίες εκδηλώσεις της κρίσης του Φιλελεύθερου Κράτους. «Δεν πρόκειται για κρίση στο σύστημα -είπε ο Μουσσολίνι- αλλά για κρίση του συστήματος.»
Η δημιουργική προσπάθεια του Φασισμού στράφηκε ακριβώς εναντίον αυτής της παράλογης και τρομερά επικίνδυνης κατάστασης. Η φασιστική σύλληψη προτίμησε να προχωρήσει μέχρι την ρίζα του κακού αντί να περιοριστεί στη θεραπεία των συμπτωμάτων. Έφερε δηλαδή το ζήτημα κάτω από το πραγματικό του πρίσμα. Αντικατέστησε την αρχή της μη παρέμβασης με τη συντεχνιακή αρχή και ην πάλη των τάξεων με τη συνεργασία των τάξεων…

…Η μόνη πολιτική ένωση που βρίσκεται συνδεδεμένη με τον Φασισμό της οποίας αποτελεί την πραγματική συνέχεια δράσεως και σκέψεως είναι τα Fasci di Azione Rivoluzionaria, ενώ το άμεσο πνευματικό του πρωτόπλασμα –ιδιαίτερα οι αντιλήψεις περί Έθνους και δράσεως- πρέπει να αναζητηθούν στον επαναστατικό συνδικαλισμό και τον σοσιαλισμό…

…Ο Φασισμός θέλησε από την αρχή να στραφεί στις μάζες γι αυτό κατεύθυνε πάντοτε την προσοχή του προς τις συνδικαλιστικές εργατικές ενώσεις. Η εξάπλωση και εξ΄λιξη του Φασισμού δεν είναι δυνατό να γίνουν αντιληπτές και να σταθμιστούν αν δεν ληφθεί υπ’ όψιν και η δράση του στο συνδικαλιστικό πεδίο. Ο Rossoni, στη Ferrara κι ο Racheli στη Bologna άρχισαν στα τέλη του 1920 να δημιουργούν τις πρώτες οργανώσεις με τον τίτλο Φασιστικά συνδικαλιστικά επιμελητήρια ( Camere sindacali Fasciste)…

…Το πρόγραμμα του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος (Patrito Nazionale Fascista) που ιδρύθηκε το 1921 όριζε: Οι συντεχνίες πρέπει να ιδρυθούν σύμφωνα με δυο βασικούς αντικειμενικούς σκοπούς: σαν μέσο εκδήλωσης της εθνικής αλληλεγγύης και σαν μέσο ανάπτυξης της παραγωγής. Και πρέπει να αποβλέπουν όχι στην ισοπέδωση των ικανοτήτων και της δύναμης των ατόμων του κοινωνικού συνόλου αλλά στην αξιοποίηση και ανάπτυξή τους.
Ήδη από εκείνη την εποχή ο Φασισμός εξέταζε τον κοινωνικό οργανισμό από εκ διαμέτρου αντίθετη πλευρά από την μαρξιστική άποψη. Ενώ ο Μαρξισμός κάνει το λάθος να θεωρεί ότι η Κοινωνία αποτελείται από δυο τάξεις αντίθετες που βρίσκονται σε αναγκαστική πάλη, ο Φασισμός βλέπει ομάδες και κατηγορίες στις οποίες τα άτομα μπορούν να κινούνται ελεύθερα. Η Κοινωνία δεν βασίζεται στην αρχή της πάλης αλλά στις αρχές της οργάνωσης και της ιεραρχίας. Έτσι το συνδικάτο πρέπει να εγκαταλείψει τον περιορισμένο κύκλο της αποκλειστικής προστασίας των εργασιακών συμφερόντων και να αναλάβει υψηλότερα καθήκοντα επαγγελματικής και ηθικής διαπαιδαγώγησης και διάπλασης της συνείδησης της μάζας…

…Σύμφωνα με τη φασιστική αντίληψη το Κράτος είναι η νομική οργάνωση της κοινωνίας και πρέπει να προσπαθεί να αντιπροσωπεύσει τη συνείδηση του Έθνους.
Δεν είναι μέσο αλλά σκοπός προς τον οποίο πρέπει να κατευθύνονται οι δράσεις όλων των ατόμων τα οποία ζουν κι εργάζονται στην επικράτειά του για την επίτευξη όσο το δυνατό μεγαλύτερου συλλογικού και εθνικού καλού. Όταν όλες οι δυνάμεις κι οι ενέργειες οδηγηθούν στην διαρκή και ακλόνητη ενότητα, όταν αποτελέσουν σύνολο συμπαγές κι οργανικό τότε η θέλησή τους αποτελεί θέληση του Έθνους, άρα θέληση των πολιτών. Η θέληση αυτή νομικά εκδηλωμένη αποτελεί το Κράτος.
Το Έθνος δεν αποτελεί για την φασιστική αντίληψη την πραγματικότητα του κοινωνικού ανθρώπου όπως είναι για την φυσιοκρατική αντίληψη. Το Έθνος δεν είναι μόνο μια φυσική μονάδα, ανθρωπολογική ή εθνική, ούτε καν οντότητα, ιστορικώς φυσική. Αποτελεί πνευματική και συγχρόνως ιστορική πραγματικότητα. Πραγματικότητα οικοδομημένη καθημερινά από το πνεύμα και την εργασία μας, πραγματικότητα της συνείδησης όλων των πολιτών, συνείδηση ηθική.
Η κοινή φιλή και γλώσσα, ο κοινός δεσμός της θρησκείας, η ταύτιση του Δικαίου και της πολιτικής εξουσίας, δεν επαρκούν για τη συγκρότηση του Έθνους. Το Έθνος, σαν πνευματική πραγματικότητα, ζει στο παρόν, στο μέλλον και στο παρελθών. Οι αναμνήσεις, οι ανάγκες και οι πόθοι είναι δεσμοί που συνδέουν τους ζωντανούς με τους νεκρούς…

…Η συντεχνιακή οικονομία θεωρεί τον ελεύθερο συναγωνισμό σαν εκδήλωση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας κατευθυνόμενη προς το κοινό συμφέρον. Αντικαθίσταται η τάση του αφηνιασμένου ανταγωνισμού από την νέα αντίληψη συνεργασίας οργανωμένης και κατευθυνόμενης από το Κράτος και για το Κράτος μέσα στα καθορισμένα όρια συμφέροντος…

…Ο Φασισμός δεν θεωρεί το Έθνος σαν γεωγραφική και φυλετική οντότητα, σαν κάτι το στοιχειώδες όπως μπορεί να είναι μια εδαφική περιφέρεια, μια γλώσσα, μια φυλή, αλλά σαν ηθική πραγματικότητα την οποία κατασκευάζουν τα άτομα με την εργασία τους και πολύ περισσότερο με τα αισθήματά τους κάθε μέρα. Της ηθικής αυτής πραγματικότητας οι βάσεις βρίσκονται στη συνείδηση των ατόμων…

…Οι βλέψεις του Έθνους δεν συμπίπτουν με τις επιδιώξεις των ατόμων αλλά με εκείνες των οργανωμένων μαζών και πραγματοποιούνται από το Κράτος το οποίο τις αντιπροσωπεύει, γιατί οι εθνικές βλέψεις εκδηλώνονται αυθόρμητα μέσα από τις οργανωμένες μάζες μέσω της οργάνωσής τους και γιατί το Κράτος είναι το λογικό προϊόν της εθνικής συνειδήσεως…

…Το Κράτος δεν είναι άθροισμα θελήσεων αλλά βασίζεται στην εθνική εκείνη θέληση που συμβάλλει στη δημιουργία της υπέρτατης εξουσίας και του δίνει την από ξοινού δύναμη της εκπλήρωσης της κοινής αποστολής του. Το Κράτος αντιπροσωπεύει για το Έθνος τη συνέχεια των γενεών (θα μπορούσε να λεχθεί ότι η φασιστική αντίληψη εισάγει τον χρονικό παράγοντα στην έννοια του Κράτους) και είναι ο θεματοφύλακας και ο υπεύθυνος της τύχης των επερχόμενων γενεών. Η κυριαρχία του δεν προέρχεται από το ότι είναι υπέρτατο νομικό πρόσωπο αλλά επειδή είναι ανώτατο ηθικό πρόσωπο.
Είναι ηθικό πρόσωπο και συγχρόνως πολιτικό, το οποίο πραγματοποιεί τους ανώτερους σκοπούς του μέσω μιας νομικής τάξης προικισμένης μα ακριβείς εξαναγκαστικούς κανόνες. Και ως ηθικό πρόσωπο έχει το καθήκον να επιβλέπει και να ελέγχει την ικανοποίηση των οικονομικών αναγκών των διαφόρων κατηγοριών και τάξεων ώστε τα συμφέροντά τους να μη βρεθούν σε αντίθεση προς τα συμφέροντα του Κράτους. Έχει, με άλλες λέξεις, καθήκον να δώσει στο Έθνος τα μέσα της συνέχειας και της ακμής, συμβιβάζοντας τα συμφέροντα της παρούσας γενεάς με εκείνα των μελλουσών γενεών…

…Το Έθνος βρίσκεται υπεράνω του ατόμου. Σύμφωνα με τη φασιστική αντίληψη, το άτομο έχει περισσότερο να εκπληρώσει μια αποστολή παρά να επιτύχει έναν και μόνο σκοπό μέσα στη γενική χρησιμότητα της αποστολής του αυτής, το Κράτος χορηγεί στο άτομο την προστασία, την βοήθεια και γενικά την ωφέλεια που προκύπτει από τους θεσμούς του.
Η αποστολή αυτή δεν μπορεί να εκπληρωθεί παρά μόνο μέσω μιας οποιασδήποτε μορφής παραγωγικής δράσης η οποία μπορεί να είναι εργασία οργανωτική ή διοικητική, κερδοσκοπική ή χειρωνακτική αλλά πάντοτε μια εργασία. Είναι κανείς πολίτης του κράτους και έχει δικαιώματα σ’ αυτό μόνον όταν μπορεί να συμβάλει με την δράση του
στη ζωή του Κράτους και της κοινότητας. Αντιθέτως δεν έχει κανείς το καθήκον να εργάζεται μόνο για τον εαυτό του ή για την οικογένεια αλλά κυρίως για την Κοινωνία, η οποία ζει από την εργασία όλων των μελών της…

…Επειδή η εργασία αποτελεί κοινωνικό καθήκον, το Κράτος την προστατεύει, όχι προς όφελος μιας κατηγορίας ή της εργατικής τάξεως ή της κεφαλαιοκρατικής τάξεως, αλλά υπέρ του κοινωνικού συνόλου είτε για να μην υποφέρει μια κατηγορία από την υπεροχή μιας άλλης, είτε επειδή το σύνολο της παραγωγής και συνεπώς τη εθνικής ζωής δεν πρέπει να εξαρτάται για κανένα λόγο από μια και μόνη κατηγορία η οποία επικρατεί επί των άλλων. Ακριβώς επειδή το άτομο εξαφανίζεται μπροστά στο Έθνος, η παραγωγή είναι ενιαία κι όχι ειδική. Καταστέλλεται επομένως οποιαδήποτε μορφή προνομίου, μονοπωλίου, πλουτοκρατίας για την αρμονική ανάπτυξη ολόκληρης της παραγωγής η οποία χάριν του εθνικού συμφέροντος δεν μπορεί παρά να είναι ενιαία και συνεχής…

ΤΟ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΟΝ ΚΡΑΤΟΣ – Carlalberto Grillenzoni

____

…Και ούτω τα συνδικάτα έγιναν φασιστικά. Την βάσιν των απετέλεσαν αι ακόλουθοι θεμελιώδεις αρχαί: η εργασία είναι υπέρτατος τίτλος, ο οποίος παρέχει εις τον άνθρωπον το δικαίωμα να είναι πολίτης της κοινωνίας· εργαζόμενοι είναι όσοι αφιερώνουν την ενέργειά των εις την δημιουργίαν και την τελειοποίησιν των φυσικών και πνευματικών αγαθών του ανθρώπου, και αι επαγγελματικαί οργανώσεις οφείλουν να τους περιλάβουν όλους αυτούς· το Έθνος είναι υπεράνω των ατόμων, των τάξεων και των κατηγοριών· η οργάνωσις οφείλει να τείνη εις την καλλιέργεια της έννοιας της πατρίδος και της Εθνικής κοινωνίας υπεράνω της τάξεως, εις την ανάπτυξιν της παραγωγής, εις την εντός της ολότητος ανάδειξιν και όχι την κατάπνιξιν όλων των ικανοτήτων και των δυνάμεων των ατόμων…

…κεντρική και θεμελιώδης ιδέα, ήτο η ιδέα της πλήρους υποταγής του ατομικού δικαίου και του ατομικού συμφέροντος εις τα εθνικά τοιαύτα, της ισότητος των τάξεων, του ηθικού χαρακτήρος και σκοπού του οικονομικού συστήματος. Μεταξύ των άλλων επεδιώκετο, δια υης μετατροπής της εργασίας εις εθνικήν λειτουργίαν, ν’αναλάβη ο εργάτης αποστολήν αξιοπρεπεστέραν και ν’ αποκτήση συνείδησιν της αξιοπρεπείας ταύτης, ν’ απαλλαγή από την αθλιότητα της εργασίας που γίνεται μόνον δια το ημερομίσθιον, να πληρωθή η ζωή του με υψηλότερον περιεχόμενον…

…Ο μπολσεβικισμός ενήργει μέσω της δικτατορίας μιάς τάξεως, ενώ ο φασισμός μέσω της δικτατορίας του Κράτους εφ’ όλων των τάξεων· ο πρώτος κατέστρεφε τας άλλας τάξεις, ενώ ο δεύτερος τας οδήγει εις μιαν οργανικήν συνεργασίαν· ο πρώτος εβασίζετο επί του παλαιού ιστορικού υλισμού, ενώ ο δεύτερος απέκρουε τον υλισμόν και παρείχε μεγάλην θέσιν εις τας ιδεολογικάς δυνάμεις της ζωής· ο πρώτος ηρνείτο την ιστορίαν και εγνώριζε μόνον την αφηρημένην δημιουργίαν, επιβαλλομένην από μίαν μικράν ολιγαρχίαν, κατά μέγα μέρος της ξένην προς την χώραν και τους κατοίκους της, ενώ ο δεύτερος συνεδέετο με τα βαθέα στρώματα του ιταλικού έθνους, εχρησιμοποίει όλα τα ζωτικά στοιχεία των, και μολονότι εχρησιμοποίει το μαστίγιον κατά διαφόρων συνηθειών, συμφερόντων, πνευματικών διαθέσεων των Ιταλών, με τον σκοπόν να δώσει εις αυτούς ένα νέον τόνον ζωής, προσηρμόζετο όμως εις την ιστορικήν διαμορφωτικήν εξέλιξιν του Έθνους και του Κράτους…


Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ – Gioacchino Volpe

____


ΑΡΧΕΙΟ -119- ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΠΛΕΥΡΗΣ

Βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή


Για να κατεβάσετε το βιβλίο… ΕΔΩ

ΑΡΧΕΙΟ -118- ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΘΕΛΗΣΗ – FIEDRICH NIETSCHE

Τελευταία θέληση

Να πεθαίνουμε έτσι,
όπως παλιά τον είδα να πεθαίνει-
τον φίλο, που βλέμματα και λάμψεις
θεϊκές έριχνε πάνω στη σκοτεινή νεότητά μου:
-ζωηρός και βαθύς,
ένας χορευτής μέσα στη μάχη-,

ο πιο χαρούμενος απ όλους τους πολεμιστές,
ο σοβαρότερος απ όλους τους νικητές,
πάνω στη μοίρα του στήνοντας μια μοίρα,
σκληρός, στοχαστικός, προβλεπτικός:-
τρέμοντας που νικούσε,
αλλαλάζοντας που, πεθαίνοντας, νικούσε:-

προστάζοντας την ώρα που πέθαινε,
-και πρόσταξε να τον αφανίσουν…

Να πεθαίνουμε έτσι,
όπως παλιά τον είδα να πεθαίνει:
νικώντας, αφανίζοντας…

ΑΡΧΕΙΟ -117- ΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ

Βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή

Για να κατεβάσετε το βιβλίο ΕΔΩ

ΑΡΧΕΙΟ -116- RICARDO WALTHER OSCAR DARRE


Ο Ρίχαρντ Βάλτερ Νταρέ (Ricardo Walther Oscar Darré), 14 Ιουλίου 1895 - 5 Σεπτεμβίου 1953 υπήρξε από τους σημαντικότερους εθνικοσοσιαλιστές θεωρητικούς και αγωνιστές το έργο του οποίου αναδεικνύει τον βιοπολιτικό παράγοντα σαν βοηθητικό κλάδο στην Πολιτική Επιστήμη.
Ως κεντρικός άξονας των φυλετικών θεωριών του τίθεται τη Φύση και οι Φυσικοί νόμοι που η τήρησή τους αποτελεί την προϋπόθεση προόδου της εθνικής κοινότητας.

Ο Νταρέ γεννήθηκε στη συνοικία Μπελγκράνο (Belgrano) του Μπουένος Άιρες της Αργεντινής στις 14 Ιουλίου 1895. Ήταν γιός του Ρίχαρντ Όσκαρ Νταρέ (Βερολίνο 1854 - 1929) και της Εμίλια Λάγκεργκρεν (Emilia Berta Eleonore Lagergren), Γερμανοσουηδικής καταγωγής γεννημένης το 1872 στο Μπουένος Άιρες. Ο πατέρας Νταρέ εγκαταστάθηκε στην Αργεντινή το 1888 ως εκπρόσωπος της γερμανικής εταιρείας εισαγωγών - εξαγωγών Engelbert Hardt und Sie. Οι πρόγονοι του πατέρα του κατάγονταν από τη βόρεια Γαλλία και εγκαταστάθηκαν στη Γερμανία τον 17ο αιώνα (έτσι εξηγείται το γαλλικό όνομά του).
Η οικογένεια επέστρεψε στη Γερμανία το 1912. Ο νεαρός Βάλτερ, ωστόσο, επαναπατρίστηκε πολύ νωρίτερα (1904) και στάλθηκε σε σχολείο στη Χαϊδελβέργη. Σημαντικότερο, όμως, για την περαιτέρω εξέλιξή του στάθηκε το Γερμανικό Αποικιακό Σχολείο του Βιτσενχάουζεν (Witzenhausen), στο οποίο γράφτηκε το 1914, καθώς εκεί του κινήθηκε το ενδιαφέρον για τις αγροτικές δραστηριότητες. Δεν παρέμεινε εκεί περισσότερο από ένα εξάμηνο: Με το ξέσπασμα του Πολέμου κατατάχτηκε στο Γερμανικό στρατό σαν εθελοντής. Κατά τη διάρκεια της θητείας του τραυματίστηκε αρκετές φορές και με τον τερματισμό του Πολέμου θέλησε να επιστρέψει στην Αργεντινή και να ασχοληθεί με τη γεωργία η οικονομική κατάσταση, όμως, στην οποία βρισκόταν η χώρα του, είχε αντίκτυπο στο οικογενειακό εισόδημα, το οποίο δεν του επέτρεπε κάτι τέτοιο. Επέστρεψε στο Βιτσενχάουζεν για να συνεχίσει τις σπουδές του και κατάφερε να τον στείλουν, ως άμισθο βοηθό, σε αγρόκτημα της Πομερανίας.
Το 1922 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Χάλλε (Halle) απ' όπου αποφοίτησε με πτυχίο Γεωπόνου, εξειδικευμένου στην εκτροφή ζώων. Το ίδιο έτος νυμφέυτηκε την Άλμα Στάατ (Alma Staadt), φίλη της αδελφής του Ίλζε. Ο γάμος κράτησε μόνο πέντε χρόνια: Το ζευγάρι χώρισε το 1927, έχοντας αποκτήσει δύο κόρες, και ο Βάλτερ νυμφεύτηκε, σχεδόν αμέσως, την Σαρλότε Φράιν φον Βίτινγχοφ - Σελ (Charlotte Freiin von Viettinghoff-Schell) Ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή πολύ αργότερα (1929), καθώς εργαζόταν στην Ανατολική Πρωσσία και την Φινλανδία.

Ο νεαρός Βάλτερ γίνεται μέλος της "κίνησης των Αρταμάνων" (Bund Artam e.V.), ενός πατριωτικού λαϊκού κινήματος της νεολαίας, που δημιουργήθηκε το 1923 στο Μόναχο. Η συμμετοχή του σ’ αυτό το κίνημα είναι που αρχικά διαμόρφωσε την μετέπειτα ιδεολογία του. Το
1928 ο Νταρέ γράφει το πρώτο του βιβλίο με τίτλο Das Bauerntum als Lebensquell der nordischen Rasse (σε ελεύθερη απόδοση Οι χωρικοί ως η πηγή της ζωής της Βόρειας φυλής). Οι ιδέες που εξέφραζε στο βιβλίο του άσκησαν τεράστια επιρροή στον Χάινριχ Χίμλερ (μέλους, επίσης, των "Αρταμάνων"). Οι ιδεολογικές του τοποθετήσεις δεν άργησαν να τον φέρουν στους κόλπους του - ανερχόμενου ραγδαία - Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, του οποίου έγινε μέλος το 1930, αρχίζοντας εκστρατεία για την εθνική αφύπνιση των αγροτών.

Με την άνοδο των εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία, ο Νταρέ διορίζεται Υπουργός Επισιτισμού και Γεωργίας, ενώ, επιπλέον, αναλαμβάνει τη διεύθυνση της υπηρεσίας Rasse und Siedlungshauptamt (Υπηρεσία της Φυλής και της Εγκατάστασης), ενώ του αποδίδεται και ο τίτλος του Reichsbauernführer. Η θητεία του έληξε το 1942 για λόγους υγείας.

Ο Νταρέ συνελήφθη με τον τερματισμό του Πολέμου το 1945 και παραπέμφθηκε στην Δίκη των Διπλωματών (συνακόλουθη της Δίκης της Νυρεμβέργης). Στη δίκη αυτή απαλλάχτηκε για τις περισσότερες από τις απαγγελθείσες εναντίον του κατηγορίες (ιδιαίτερα αυτήν της γενοκτονίας), καταδικάστηκε, ωστόσο, σε επταετή φυλάκιση (1949). Αφέθηκε ελεύθερος το 1950 και εγκαταστάθηκε στο Μόναχο, όπου απεβίωσε το 1953 (5 Σεπτεμβρίου) από κίρρωση του ήπατος.


Κάποια από τα έργα του Darre:
Peasantry as Life-Source of the German Race (1928)
New Nobility from Blood and Soil (1929)
Pig as Criterion for Nordic Peoples and Semites (1933)



Πηγές:
ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΓΗ – Εκδόσεις ΑΠΟΛΛΩΝΕΙΟ ΦΩΣ – Αθήνα 2001

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CE%AF%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%BD%CF%84_%CE%92%CE%AC%CE%BB%CF%84%CE%B5%CF%81_%CE%9D%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%AD

ΑΡΧΕΙΟ -115- ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΓΗ


ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΓΗ – Walther Darre
Εκδόσεις Απολλώνειο Φως - Αθήνα 2001

…Οι μεγάλοι άντρες είναι ένα κομμάτι του κληροδοτήματος της Φυλής μας μέσα στο πλαίσιο της φυλετικής τους συστάσεως…

…δεν μένει παρά να παραδεχθούμε ότι ποτέ δεν γεννήθηκε μια πραγματική διάνοια σε κάποιο λαό που να μην είχε κληρονομήσει κάποιες ιδιότητες από τους προγόνους της…

…Αν σήμερα είμαστε ικανοί σαν λαός, να πραγματοποιήσουμε ένα επίτευγμα, το οφείλουμε στις φυλετικές ιδιότητες οι οποίες ήταν ήδη παρούσες καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας μας. Και στο μέλλον θα είμαστε ικανοί να πραγματοποιήσουμε και να δημιουργήσουμε κάθε επίτευγμα που θα μπορεί να γίνει μέσω των γιών και των εγγονών μας…

…Αυτό που είμαστε και αυτό που μπορούμε να κατακτήσουμε σαν λαός το καθορίζει η εθνική μας σύσταση…

…Ο μόνος και πραγματικός πλούτος του λαού μας είναι η βιοψυχική δύναμή του. Τα υλικά αγαθά αυτού του κόσμου μπορούμε να τα απωλέσουμε μόνο σαν λαός ή άτομα μεμονωμένα. Αυτή η απώλεια δεν θα μας επιφέρει μεγάλες συνέπειες εφόσον προσπαθούμε να διατηρήσουμε αμόλυντη την βιολογική και ψυχική μας υγεία σαν έθνος ενωμένο, γιατί διατηρώντας την βιοψυχική μας δύναμη μπορούμε να ξαναποκτήσουμε, σε οποιαδήποτε στιγμή, τα χαμένα υλικά αγαθά…

…Το μόνο που διατηρεί και δίνει ζωή στους Λαούς με χιλιετή παράδοση είναι η βιοψυχική κληρονομική ικανότητά τους. Αυτά που έχουν τυχαία καθιερωθεί σε έναν λαό δεν είναι τίποτα. Η εθνική του σύσταση είναι το παν…

…Η μοίρα ενός λαού εξαρτάται από την φυλή στην οποία ανήκει…

…Οι άνδρες που είναι πραγματικά ικανοί να δημιουργήσουν μεγάλα έργα πρέπει να μάθουν να επιλέγουν Μητέρες που να τους εγγυώνται παιδιά άξια και ικανά να συνεχίσουν, να υπερασπιστούν και να τελειοποιήσουν αυτά τα έργα. Και οι αληθινά αξιόλογες γυναίκες, αν θέλουν πραγματικά να τις εκτιμούν και να τις σέβονται με ειλικρινή τρόπο, πρέπει να μάθουν να πληρούν την υπέρτατη αποστολή που τους ανέθεσε η Φύση: να είναι άξιες Μητέρες και Σύζυγοι…

___

ΑΡΧΕΙΟ -114- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 27


ΑΡΧΕΙΟ -113- ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ


ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ - Dr Otto Dietrich
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΗΛΙΟΦΟΡΟΣ - Αθήνα 1995
Έκδοση πρωτοτύπου 1939

…Τίποτε δεν είναι πιο αυτονόητο από το ότι η κρίση την οποία διερχόμαστε σήμερα, είναι αναγκαστικά και κρίση της Ατομικιστικής Φιλοσοφίας. Και όπως η ίδια η ζωή δημιουργεί νέους προσανατολισμούς, απομακρύνεται από τη θεοποίηση του ατόμου και ωθείται προς την Κοινότητα, το ίδιο πρέπει να συμβεί και στον πνευματικό βίο γενικότερα και στη Φιλοσοφία ειδικότερα, εάν βέβαια αυτή θέλει να συνεχίσει να υπάρχει και στη νέα ζωή…

…Εννοιολογικά, ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται από το ότι ζει σε Κοινότητα με τους άλλους, και η ζωή του εκτυλίσσεται μόνο μέσα στους κόλπους της Κοινότητος…

…Τα πραγματικά δεδομένα που βρίσκουμε στον κόσμο δεν είναι άτομα-άνθρωποι, αλλά φυλές, λαοί, έθνη. Ο άνθρωπος ως άτομο είναι δυνατόν να αποτελέσει αντικείμενο έρευνας των Φυσικών Επιστημών. Αντικείμενο γνώσης, όμως, των Πνευματικών Επιστημών είναι μόνο ως μέλος μιας Κοινότητος μέσα στην οποία η ζωή του γίνεται πράξη και αναπτύσσεται πρακτικά…

…Η καθολική σκέψη τοποθετεί ως ανώτατη αρχή την Κοινότητα με τον ίδιο τρόπο που ο Εθνικοσοσιαλισμός θεωρεί όχι το άτομο ή την ανθρωπότητα αλλά το λαό ως το μόνο οργανικό σύνολο που υπάρχει στην πραγματικότητα…

…η ανάπτυξη των δημιουργικών δυνάμεων και αξιών της προσωπικότητος μέσα στην Κοινότητα και προς όφελος της Κοινότητος, είναι το εξέχον ουσιώδες χαρακτηριστικό της εθνικοσοσιαλιστικής ιδέας…

…η φυσική ελευθερία είναι η ελευθερία της προσωπικότητος του δημιουργικού για την κοινότητα ανθρώπου. Αυτήν την μοναδική αληθινή έννοια της ελευθερίας την είχε διδάξει ο Αριστοτέλης, ο οποίος αναγνώριζε την ελευθερία μόνο στο δημιουργικό άνθρωπο. Δημιουργικός μπορεί να είναι μόνο εκείνος, ο οποίος έχει συνείδηση των καθηκόντων του απέναντι στην κοινότητα, και ενεργεί σύμφωνα μ’ αυτά. Γι’ αυτό και η έννοια της ελευθερίας προϋποθέτει δέσμευση προς την Κοινότητα. Όποιος διαθέτει αυτό το αίσθημα της Κοινότητος και αναγνωρίζει τους ηθικούς του δεσμούς μ’ αυτήν, αυτός είναι ελεύθερος και αισθάνεται και τον εαυτό του ελεύθερο, γιατί η ελεύθερή του δράση δεν μπορεί ποτέ να κατευθύνεται εναντίον των κανόνων της Κοινότητος, αλλά βρίσκεται σε αρμονία μ’ αυτούς…

___

ΑΡΧΕΙΟ -112- Ο ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΣ – ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Ο ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΣ

Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ' εγώ κι ο χτίστης,
ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.

Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,
πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.
Εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης·
του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης

και με το καριοφίλι μου και με τ' απελατίκι
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.
Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκώστε, πόταμοι και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,

και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα,
παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.
Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ' αγρίμια
ξανάρχεται. Καλώς να ρθή. Γκρεμίζω τη ασκήμια.

Είμ' ένα ανήμπορο παιδι που σκλαβωμένο το 'χει
το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι
δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει
το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει

Μα το τσεκούρι μοναχά στο χέρι σαν κρατήσω,
και το τσεκούρι μου ψυχή μ' ένα θυμό περίσσο.
Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ' ατσάλι
και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,

και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν' ανοίξω,
και μ' ένα Ναι να τιναχτώ, μ' ένα Όχι να βροντήξω;
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε
γκρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!

ΑΡΧΕΙΟ -111- ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ


ΑΡΧΕΙΟ -110- ΓΑΜΜΑΔΙΟΝ


ΑΡΧΕΙΟ -109- Ο ΔΕΛΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ - ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Ο ΔΕΛΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

Τον κιθαρίσει κλυτόν παίδα μεγάλου Διός
ερώ σ’ άτε παρ’ ακρονιφή τόνδε πάγον ...


Εσένα τον κιθαριστή τον κοσμοξακουσμένο
θα ψάλω, του τρανού Διός Εσένα το βλαστάρι,
τα λόγια Σου τ’ αθάνατα θα τραγουδήσω, εκείνα
που φανερώνεις, ω Θεέ, για τους ανθρώπους όλους,
κοντά στο χιονοστέφανο το βράχο! Θα κηρύξω
το μαντικό τον τρίποδα πως όρμησες και πήρες,
τον τρίποδα, που ο δράκοντας ο επίβουλος κρατούσε
σφυρίζοντας, αλύπητος και πως με το δοξάρι
του τρύπησες το παρδαλό, το στριφογυρισμένο
κορμί! Και πως εκράτησες παράλυτο μπροστά Σου,
μ΄ όλη του την παλληκαριά, τον άπιστο Γαλάτη!
Του βροντερού Διός Εσείς πανώριες θυγατέρες,
που ορίζετε πυκνόδεντρο τον Ελικώνα, ελάτε,
και με τραγούδια, με χορούς, υμνείτε, διαλαλείτε
τ’ αδέρφι Σας το θεϊκό, το χρυσομάλλη Φοίβο.
Απάνου εκεί στου Παρνασσού τους δίκορφους στους θρόνους
στα κρυσταλλένια τα νερά της Κασταλίας προβάλλει
ανάμεσα στα Δελφικά τα πανηγύρια, αφέντης
του φημισμένου αυτού βουνού, του μαντικού του βράχου.
Και χαίρε, ω πολυδόξαστη, μεγάλη χώρα, Αθήνα,
της πολεμόχαρης θεάς λάτρισσα, ριζωμένη
σε γην απάνου ασάλευτη γι’ αυτή σου τη λατρεία!
Καίει των ταύρων τα μηριά στους ιερούς βωμούς Του
ο Ήφαιστος, και αραβικό θυμίαμα σκορπίζει
ψηλά ψηλά ως τον Όλυμπο μαζί με τη φωτιά Του.
Χίλια λαλήματα κι ο αυλός ο λυγερός κυλάει,
ύμνους κ’ η γλυκερόφωνη χρυσή κιθάρα απλώνει
των Αθηναίων ο λαός, Θεέ, Σε προσκυνάει!

ΑΡΧΕΙΟ -108- ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ


ΑΡΧΕΙΟ -107- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 26


ΑΡΧΕΙΟ -106- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 25


ΑΡΧΕΙΟ -105- ARNO BREKER

ARNO BREKER

(Γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου 1900 στο Elberfeld – Πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου 1991στο Düsseldorf)
Ο Arno Breker ήταν Γερμανός γλύπτης, ο πιο γνωστός για τα δημόσια έργα του στη εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία.
Ο Breker γεννήθηκε στο Elberfeld, στο βόρειο τμήμα της Γερμανίας. Άρχισε να μελετά την αρχιτεκτονική και την ανατομία, και στην ηλικία των 20 ετών έγινε δεκτός στην ακαδημία των τεχνών του Düsseldolf των τεχνών όπου σπούδασε γλυπτική. Επισκέφτηκε αρχικά το Παρίσι το 1924. Εκεί συναντήθηκε με τους Jean Cocteau, Jean Renoir, Pablo Picasso, Ντάνιελ-Henry Kahnweiler, και τον Alfred Flechtheim.



Το 1927 ξαναγύρισε στο Παρίσι, το οποίο θεώρησε έκτοτε το σπίτι του. Έγινε αποδεκτός γρήγορα από τον έμπορο έργων τέχνης Alfred Flechtheim. Καθιέρωσε επίσης τις στενές σχέσεις με τους σημαντικούς ανθρώπους στον κόσμο τέχνης, συμπεριλαμβανομένων των Charles Despiau, Isamu Noguchi, του Maurice de Vlaminck και του André Dunoyer de Segonzac.
Ταξίδεψε στη Βόρεια Αφρική, από το ταξίδι αυτό επηρεάστηκε και δημοσίευσε το έργο με τίτλο «τυνησιακό ταξίδι». Επισκέφτηκε επίσης τον Aristide Maillol, ο οποίος επρόκειτο αργότερα να τον περιγράψει ως «Michelangelo της Γερμανίας».
Το 1932 βραβεύτηκε από το Πρωσικό Υπουργείο πολιτισμού κι έπειτα εγκαταστάθηκε στη Ρώμη για ένα έτος.
Το 1934 επέστρεψε στη Γερμανία. Ο Breker υποστηρίχθηκε από την εθνικοσοσιαλιστική ηγεσία της χώρας, ειδικά από τον Adolf Hitler και τον Albert Speer. Aνέλαβε τη διακόσμηση του Βερολίνου κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 καθώς είχαν εγκριθεί τα δύο γλυπτά που αντιπροσωπεύουν την αθλητική ανδρεία, το «Zehnkämpfer» και το «Die Siegerin».

Το 1937 ο Breker έγινε ο «επίσημος κρατικός γλύπτης», ο Hitler του παρείχε ένα στούντιο με 1000 βοηθούς, τον απάλλαξε επίσης από τη στρατιωτική υπηρεσία. Παντρεύτηκε την ελληνίδα Δήμητρα Μεσσαλά, με την οποία συνεργαζόταν μαζί της χρησιμοποιώντας την ως μοντέλο για τα έργα του. Εκείνη τη χρονιά εντάχθηκε και στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα.
Το 1942 συμμετείχε σε μια επίδειξη της εργασίας του στο κατεχόμενο Παρίσι εκεί ξανασυνάντησε τον Jean Cocteau, ο οποίος εκτίμησε την εργασία του.




Η νεοκλασσική φύση της εργασίας του απεικόνισε τα εθνικιστικά ιδανικά και ταίριαζε με τα χαρακτηριστικά της αρχαιοελληνικής αρχιτεκτονικής.

Ο Breker ήταν καθηγητής των εικαστικών τεχνών στο Βερολίνο, μέχρι την πτώση του Τρίτου Ράιχ. Περισσότερο από 90% των δημόσιων έργων του καταστράφηκε από τους συμμάχους μετά από τον πόλεμο.
Το 1948 ο Breker στοχοποιήθηκε ως συνεργάτης των Εθνικοσοσιαλιστών και περιθωριοποιήθηκε από το κοικοβουλευτικό κατεστημένο της εποχής. Επέστρεψε στο Düsseldorf όπου και παρέμεινε, πηγαίνοντας όμως κατά περιόδους και στο Παρίσι. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εργάστηκε ως αρχιτέκτονας. Εντούτοις, συνέχισε να δημιουργεί γλυπτά στο γνωστό κλασσικό ύφος του για λογαριασμό πελατών του. Δημιούργησε επίσης πολλά γλυπτά πορτρέτου. Πολλές άλλες δημιουργίες πορτρέτων ακολούθησαν συμπεριλαμβανομένων των Anwar Sadat και Konrad Adenauer. Η αποκατάσταση του Breker συνεχίστηκε, καταλήγοντας στα σχέδια για τη δημιουργία ενός μουσείου Breker, που χρηματοδοτήθηκε από την οικογένεια Bodenstein και κατασκευάστηκε το κάστρο Nörvenich, μεταξύ του Άαχεν και της Κολωνίας. Το μουσείο του Arno Breker εγκαινιάστηκε το 1985.
Η αποκατάσταση του Breker οδήγησε σε αντιδράσεις την Αριστερά και τους αντιεθνικιστικούς κύκλους με αποκορύφωμα τις ταραχές στο Παρίσι όταν εκτέθηκαν μερικές από τις εργασίες του στο κέντρο Pompidou το 1981.

Έργα του:
Portraits (mostly in bronze

Baron von Mirbach, 1920
Friedrich Ebert, Berlin 1924 (erster Staatsauftrag)
Walter Kaesbach, Düsseldorf, 1925
Artur Kaufmann, 1925
Herbert Eulenberg, 1925/26
Otto Dix, Paris 1926/27
Isamu Noguchi, Paris 1927
Hermann Kesser, 1927
Moissey Kogan, Paris 1927/28
Inge Davemann, 1928
Albert Lindgens, 1928
Walter Lindgens, 1928
Illa Fudickar, 1929
Robert Gerling, 1929
Arnold von Guilleaume, 1929
Jean Marchand, 1929
Mossey Kogan, 1929
H. R. von Langen, 1929
Alberto Giacometti
Isolde von Conta, 1930
Abraham Frohwein, 1930
Heinrich Heine, 1930
Edith Arnthal, 1930/31
Demetra Breker, 1931
Nico Mazaraki, 1931
Robert Valancey, Paris 1931
Prince Georg of Bavaria, 1932
Andreas von Siemens, Berlin 1932
Nina Bausch, 1933
Demetra Breker, 1933
Olga von Dahlgreen, 1933
Arthur Kampf, 1933
Victor Manheimer, 1933
Nora von Schnitzler, 1933
Robert de Valencay, 1933
Max Liebermann, 1934
Gottfried Bermann-Fischer, 1934
Max Baldner, 1934
Kurt Edzard, 1934
Graf von Luckner, 1934
Anne-Marie Merkel, 1934/35
Pütze von Siemens, 1934/35
Kurt Edzard, 1935
Anne-Marie Merkel, 1935
Pütze von Siemens, 1935/36
Carl Friedrich von Siemens, 1936
Leo von König, 1936
Joseph Goebbels, 1937
Paul von Hindenburg, 1937
Wolfgang Reindl, 1938
Adolf Hitler
Richard Wagner, 1939
Gerda Bormann (wife of Martin Bormann), 1940
Edda Göring (daughter of Hermann Göring), 1941
Albert Speer, 1941
Grete Speer (wife of Albert Speer), 1941
Bernhard Rust
Gerhart Hauptmann, 1942
Serge Lifar, 1942/43
Aristide Maillol, 1942/43
Alfred Cortot, 1942/43
Abel Bonnard, 1943
Wilhelm Kreis, 1943
Maurice de Vlaminck, 1943
Claude Flammarion, 1944
Gottfried Ude-Bernays, 1945
Johannes Bork, 1946
Lothar Albano Müller, 1950
Ludwig Hölscher, 1952
Gustav Lindemann, 1952
Wilhelm Kempff, 1953
Emperor Haile Selassie I of Ethiopia, 1955
Rolf Gerling, 1956
Hans Gerling
Friedrich Sieburg, 1961
Jean Cocteau, 1963
Jean Marais, 1963
Henry de Montherland, 1964
Marcel Pagnol, 1964
Roger Peyrefitte, 1964
Jeanne Castel, 1964
Paul Morand, 1965
Jacques Benoist-Méchin, 1965
Henry Picker
André Dunoyer de Segonzac, 1966
Marcel Midy
Ezra Pound, 1967
King Mohammed V of Morocco
Princess Ira von Fürstenberg
Louis-Ferdinand Céline, 1970
Salvador Dalí, 1974/75
Ernst Fuchs, 1976/77
Leopold Sedar Senghor, 1978
Anwar El Sadat, 1980
Ernst Jünger, 1981/82
Arno Breker, Selfportrait, 1991


Sculptures 1935–1945

Prometheus (1935)
Relief am Gebäude der Lebensversicherung Nordstern, Berlin (1936)
Der Zehnkämpfer fürs Olympia-Stadion, Berlin (1936, Silvermedal)
Die Siegerin fürs Olympia-Stadion, Berlin (1936)
Dionysos fürs Olympia-Dorf, Berlin (1936)
Der Verwundete (1938)
Der Rosseführer (1938)
Anmut (1938)
Fackelträger („Die Partei“) im Hof der Neuen Reichskanzlei (1939)
Schwertträger („Die Wehrmacht“) im Hof der Neuen Reichskanzlei (1939)
Der Wäger (1939)
Der Wager (1939)
Bereitschaft (1939)
Der Rächer (1940)
Kameraden (1940), Breker-Museum
Bannerträger (1940)
Abschied (1940)
Vernichtung (1940)
Opfer (1940)
Schreitende (1940)
Der Wächter (1941)
Psyche (1941)
Berufung (1941)
Der Künder (1942)
Der Sieger (1942)
Kniende (1942)
Eos (1942)
Flora (1943)


Reliefs

Der Genius (1938)
Der Kämpfer (1938)
Apollo und Daphne
Auszug zum Kampf (1941)
Aufbruch der Kämpfer (1940/41)
Der Rufer (1941)
Orpheus and Eurydice (1944, Breker-Museum)


Σχετικά με τον Breker:
http://en.wikipedia.org/wiki/Arno_Breker


ΑΡΧΕΙΟ -104- Η ΛΗΘΗ - ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ

Η ΛΗΘΗ

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε
την πίκρια της ζωής. Όντας βυθήση
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήση,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να 'ναι.

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση•
μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίση,
α' στάξη γι' αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε.

Κι αν πιούν θολό νερό ξαναθυμούνται,
διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται...
A, δε μπορής παρά να κλαις το δείλι,

τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν:
θέλουν – μα δε βολεί να λησμονήσουν.

ΑΡΧΕΙΟ -103- ΚΑΛΛΙΠΑΤΕΙΡΑ - ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ

ΚΑΛΛΙΠΑΤΕΙΡΑ

«Αρχόντισσα Ροδίτισσα, πώς μπήκες;
Γυναίκες διώχνει μια συνήθεια αρχαίαε
δώθε». – «Έχω ένα ανίψι, τον Ευκλέα,
τρία αδέρφια, γιό, πατέρα Ολυμπιονίκες•

να με αφήσετε πρέπει, Ελλανοδίκες,
και εγώ να καμαρώσω μέσ' στα ωραία
κορμιά, που για το αγρίλι του Ηρακλέα
παλεύουν, θιαμαστές ψυχές αντρίκειες.

Με τες άλλες γυναίκες δεν είμαι όμοια•
στον αιώνα το σόι μου θα φαντάζη
με της αντρειάς τα αμάραντα προνόμια.
Με μάλαμα γραμμένος το δοξάζει

σε αστραφτερό κατεβατό μαρμάρου
ύμνος χρυσός του αθάνατου Πινδάρου».

ΑΡΧΕΙΟ -102- ΠΑΤΡΙΔΑ - ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ

ΠΑΤΡΙΔΑ

Μάννα μου Ελλάδα, τι δεν είσαι τώρα
Σαν πρώτα ορθή, ψηλή στεφανωμένη
Με δάφνες, τι δεν είσαι με τα δώρα
Της αθάνατης Νίκης στολισμένη;

Αχ! πότε θάρθη, πότε θάρθη η ώρα
Να ματαστράψει η όψη σου η σβημένη
Και την ερημωμένη σου τη χώρα
Μ’ ελπίδα να φωτίσεις, ω αντρειωμένη;

Πατρίδα μου, σηκώσου. Ας λάμψει πάλι
Στον αιθέρα ψηλά το μέτωπό σου,
Και της Ελευθεριάς θα να προβάλει
Η μέρα και το θείο πρόσωπό σου

θα λάμπει σαν τον ήλιο της. Μεγάλη
Θα γίνεις κι αλλοιά τότε στον εχτρό σου.

ΑΡΧΕΙΟ -101- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 24


ΑΡΧΕΙΟ -100- KNUT HAMSUN

Ο Knut Hamsun (4 Αυγούστου 1859 – 19 Φεβρουαρίου 1952) ήταν Νορβηγός λογοτέχνης, γνωστός για το αριστούργημά του «Ευλογία της γης», για το οποίο και τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1920. Άλλοι σπουδαίοι συγγραφείς, όπως ο Μαξίμ Γκόργκι, ο Τόμας Μαν και ο Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ, τον θεωρούσαν μεγάλο δάσκαλο. Εν γένει ο Χάμσουν έχει χαρακτηριστεί ως ηγετική φυσιογνωμία της νεορομαντικής εξέγερσης και θεμελιωτής της σύγχρονης λογοτεχνίας. Τα παιδικά του χρόνια ήταν φτωχικά και σκληρά. Στα 15 του άρχισε το μεγάλο του ταξίδι διασχίζοντας τη Νορβηγία, ενώ συνάμα ασκούσε διάφορα επαγγέλματα. Ομοίως περιπλανήθηκε δύο φορές στις ΗΠΑ, με το βιβλίο να τον συντροφεύει σε κάθε του βήμα. Το 1888 επέστρεψε και εγκαταστάθηκε στην Κοπεγχάγη. Το 1909 παντρεύτηκε τη Μαρί Άντερσεν, η οποία και στάθηκε δίπλα του σε όλη του τη ζωή. Η επίδραση που φαίνεται να άσκησαν πάνω του ο Γιάκομπσεν, ο Στρίνμπεργκ, ο Νίτσε και ο Ντοστογέφσκι τον έκανε να απορρίψει τον νατουραλισμό. Το 1890 έγινε γνωστός με το μυθιστόρημά του «Η πείνα», που καταπιάνεται με τα ψυχολογικά αποτελέσματα του λιμού. Η καθιέρωση του έργου οφείλεται στις διεισδυτικές αναλύσεις που κάνει στον ψυχισμό των ηρώων του, οι οποίοι είναι άνθρωποι ελεύθεροι, ιδιόρρυθμοι, αντικοινωνικοί και έντονοι. Τέτοιοι ήρωες εμφανίζονται σε έργα όπως: Μυστήρια (1892), Ο Παν (1894), Βικτωρία (1898), Κάτω από τα φθινοπωρινά άστρα (1906), Ένας αλήτης παίζει με σουρντίνα (1909). Η κατοπινή καριέρα του κινήθηκε κυρίως γύρω από τους κοινωνιολογικούς προβληματισμούς του. Σε βιβλία όπως Παιδιά της εποχής τους (1913) και το Χωριό Σέγκελφος (1915), ο Χάμσουν καυτηρίασε την τάξη πραγμάτων που είναι αποκομμένη από τις ρίζες της και πρόβαλλε έναν παραδοσιακό τρόπο ζωής. Στην Ευλογία της γης (1917) ύμνησε τον χωρικό, τον πρωτόγονο άνθρωπο, που η κοσμοθεωρία του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ίδια τη φύση.
Ο Hamsun υπήρξε αντίθετος με τον βρετανικό ιμπεριαλισμό και τον κομμουνισμό και στάθηκε θερμός υποστηριχτής της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας και συνεργάστηκε με την κυβέρνηση Vidkun Quisling των εθνικοσοσιαλιστών της πατρίδας του. Μετά από μια συνεδρίαση με τον Joseph Goebbels το 1943, του απέστειλε σαν δώρο το μετάλλιο του βραβείου Νόμπελ με το οποίο είχε τιμηθεί το 1921.
Μετά τον θάνατο του Hitler ο Hamsun έγραψε μια νεκρολογία στην κύρια νορβηγική εφημερίδα Aftenposten, περιγράφοντας τον ως «πολεμιστή για την ανθρωπότητα» ενώ ο προπαγανδιστικός μηχανισμός των νικητών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οργάνωσε σε όλες τις δυτικές χώρες δυσμενές κλίμα εναντίον του Hamsun που οδήγησε πλήθος επηρεασμένου κόσμου όχι μόνο να επιστρέφουν ομαδικά τα βιβλία του στον Hamsun αλλά και να τα καίνε δημόσια στις Νορβηγικές πόλεις!
Καταδικάστηκε και ταλαιπωρήθηκε για τις εθνικιστικές ιδέες του, οι διώκτες του προσπάθησαν επίμονα για την ψυχική και πνευματική του κατάρρευση.
Πηγές:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%84_%CE%A7%CE%AC%CE%BC%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BD

Άρθρο του Γιώργου Πισσαλίδη στην εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος της 1/3/2009

Περιοδικό PATRIA τεύχος 16

ΑΡΧΕΙΟ -99- ΩΔΗ - ROBERT BRASILLACH

ΩΔΗ

Μέσα απ’ τα δάχτυλά μου χάνεται η ζωή…
δεν είναι της παραίσθηση η όψη,
κυλάει μέσα απ’ τα δάχτυλα η ζωή,
νερό που χάνεται, γλιστρά, τα χέρια να μου κόψει.
Μπορώ να γράψω πάνω στον τοίχο
εν’ ακριβή υπολογισμό των ημερών μου,
ν’ αποτυπώσω μπορώ πάνω στον τοίχο
σχεδιασμένη τη ζωή, τον εαυτό μου.
Έχουνε τώρα πράγματα, πάρα πολλά κλειστεί
στο σύντομο το πέρασμα δυο εβδομάδων μόνο
έχουνε τώρα πράγματα, πάρα πολλά κλειστεί
χαρές ανάμεικτες με θλίψη και με πόνο.
Σε λίγες ιδιόμορφες και σύντομες ημέρες
πιο πλούσιες, πολύτιμες από τις περασμένες
σε λίγες ιδιόμορφες και σύντομες ημέρες
της ύπαρξής μου οι στιγμές είναι συγκεντρωμένες.
Σαν λιγοστό, καθάριο νερό απ’ την πηγή,
όλη η ζωή, για εκείνονε, που ’χει διψάσει
και μέσα εκεί στα χέρια σου η πηγή
να διατηρήσει την Τιμή, ποτέ να μην την ατιμάσει.

25-1-1945

ΑΡΧΕΙΟ -98- Ο ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΗΣ - ROBERT BRASILLACH

Ο ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΗΣ

Σε είδαμε το κατώφλι να διαβαίνεις

σε είδαμε το μέτωπό σου να γυρίζεις
σε είδαμε στη μελανή τη νύχτα να πηγαίνεις
να προχωράς τους διαδρόμους να διασχίζεις.
Εμείς σε είδαμε όπως και τόσους άλλους
στης κρίσεως την ώρα, έξω απ’ τα τείχη μακριά
ας ήταν δικοί μας ή με τους αντιπάλους
όλοι τους χαθήκανε τόσο αδερφικά.
Σε είδαμε την καταδίκη που βαστούσες
του φθινοπώρου αυτό το σάπιο πρωινό
σε είδαμε σιγά σαν προχωράς
μ’ εμάς να μοιάζει το βλέμμα σου το γελαστό.
Στης αυγής τα σταλάγματα σε είδαμε εμείς
ανάμεσα στα χαίρε εσύ να ξεχωρίζεις
για μας βαριά κυλούσανε ώρες αναμονής
μα σαν η νύχτα ξαναρθεί σε μας θε να γυρίζεις.

3-11-1944

ΑΡΧΕΙΟ -97- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 23


ΑΡΧΕΙΟ -96- ΣΕΣΤΙΝΑ: ΑΛΤΑΦΟΡΤΕ - EZRA POUND

ΣΕΣΤΙΝΑ: ΑΛΤΑΦΟΡΤΕ

LOQUITUR: En Bertrabs de Born.

Ο Δάντης Αλιγκέρι έβαλε αυτόν τον άνθρωπο στην κόλαση επειδή ήταν υποκινητής διαμάχης.
Eceovi!
Κρίνετε!
Τον ξέθαψα πάλι;
Η σκηνή είναι στο κάστρο του, το Αλταφόρτε.
Ο «Πάπιολς» είναι ο ραψωδός.
«Ο Λιόπαρδος,» το έμβλημα του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου.

Ι
Να πάρει ο διάβολος! όλος τούτος ο Νότος μας βρωμά ειρήνη.
Έι βρωμόσκυλο του κερατά, Πάπιολς, εμπρός μωρέ! Μουσική!
Δεν έχω ζωή παρεκτός κι αν τα σπαθιά συγκρούονται.
Μα αα! όταν βλέπω τα λάβαρα χρυσά, πορφυρά, να πολεμούν,
και το μεγάλο πεδίο της μάχης αποκάτω τους να γίνεται κόκκινο,
τότε η καρδιά μου ουρλιάζει τρελαμένη από χαρά.

ΙΙ
Στην κάψα του καλοκαιριού έχω μεγάλη χαρά
όταν οι θύελλες σαρώνουν της γης τη βρωμερή ειρήνη,
κι οι αστραπές από τον μαύρο ουρανό πέφτουν λουσμένες στο κόκκινο,
κι οι κεραυνοί την άγριά τους μού βρυχώνται μουσική
κι οι αγέρηδες σκληρίζουν μες στα σύννεφα τρέλα και πολεμούν
και μες στους σπαραγμένους ουρανούς τα σπαθιά του Θεού συγκρούονται.

ΙΙΙ
Άδη κάνε γρήγορα να ξανακούσουμε τα σπαθιά να συγκρούονται!
και τ’ άλογα στη μάχη δυνατά να χρεμετίζουν από χαρά,
ακιδωτά σπαθιά μ’ ακιδωτά σπαθιά να πολεμούν!
Καλύτερα μιας ώρας μάχη παρά ένα χρόνο ειρήνη
με παχιά τραπεζώματα, προαγωγούς, κρασί και λεπτή μουσική!
Μπα! δεν υπάρχει κρασί σαν το αίμα κόκκινο!

IV
Και παθιάζομαι να βλέπω τον ήλιο να προβάλει σαν αίμα κόκκινο.
Και βλέπω τ’ ακόντιά του μες στο σκοτάδι να συγκρούονται
κι όλη μου την καρδιά τηνε γεμίζει με χαρά
και διάπλατα μού ανοίγει το στόμα με γοργή μουσική
όταν τον βλέπω τόσο να περιφρονεί και ν’ αψηφά την ειρήνη,
οι δυνάμεις του μ’ όλο το σκοτάδι να πολεμούν.

V
Οι άνθρωποι που φοβούνται τον πόλεμο και κάθονται, και πολεμούν
τα λόγια μου για μάχη, δεν έχουν αίμα κόκκινο,
μα τους πρέπει μόνο να σαπίζουν σε γυναίκεια ειρήνη
μακριά από κει που κερδίζεται η αξία και τα σπαθιά συγκρούονται,
για τον θάνατο τέτοιων βρωμοθήλυκων έχω χαρά·
ναι, γιομίζω όλον τον αγέρα με τη δική μου μουσική.

VI
Πάπιολς, Πάπιολς, μουσική!
Δεν υπάρχει τραγούδι σαν των σπαθιών με τα σπαθιά σαν πολεμούν,
καμιά κραυγή σαν της μάχης τη χαρά
όταν οι αγκώνες μας και τα σπαθιά μας στάζουν αίμα κόκκινο
και τα εμβλήματά μας με του «Λιόπαρδου» την ορμή συγκρούονται.
Άμποτε ο Θεός να καταδικάσει για πάντα όσους φωνάζουν «Ειρήνη!»

VII
Κι η μουσική των σπαθιών να τους μουσκέψει με αίμα κόκκινο!
Άδη κάνε γρήγορα να ξανακούσουμε τα σπαθιά να συγκρούονται!
Άδη σβήσε για πάντα τη σκέψη «Ειρήνη»!



ΑΡΧΕΙΟ -95- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 22


ΑΡΧΕΙΟ -94- ΚΑΝΤΟ ΧΙV – EZRA POUND

ΚΑΝΤΟ Χ I V

Io venni in luogo d’ogni luce muto;

Βρώμα από βρεγμένο κάρβουνο, οι πολιτικάντηδες….ε και ….ν,
με τους καρπούς των χεριών τους δεμένους
στα σφυρά,να στέκονται γυμνόκωλοι,
μούρες πασαλειμμένες στα πισινά τους,
διάπλατο μάτι σε πλακωτά κωλομέρια,
να κρέμονται τρίχες αντί για γένια,
να μιλάνε στις συγκεντρώσεις με τις κωλοτρυπίδες τους,
ν’ απευθύνονται στα πλήθη του βορβόρου,
σαλαμάνδρες, νεροσάλιαγκες, νεροσκούληκα,
κι ανάμεσά τους ο ….ρ,
μια πεντακάθαρη πετσέτα φαγητού
χωμένη κάτω από το πέος του,
και ο ….μπου σιχαινόταν τη δημοτική γλώσσα,
κολλαριστοί, αλλά βρώμικοι, γιακάδες
που του περιορίζουν τα πόδια,
και το σπυριασμένο δέρμα όλο τρίχες
πιέζει τις άκρες του γιακά,
κερδοσκόποι που πίνουν αίμα γλυκασμένο με σκατό,
και πίσω τους ο ….φ και οι οικονομολόγοι
με συρματόσκοινα να τους χτυπούν.
Και οι προδότες της γλώσσας
ο ….ν και η συμμορία του τύπου
και κείνοι πού ‘λεγαν ψέματα επ’ αμοιβή,
οι διεστραμμένοι, οι διαστροφείς της γλώσσας,
οι διεστραμμένοι, που βάζουν την ασέλγεια του χρήματος
πάνω απ’ τις απολαύσεις των αισθήσεων
στριγκλίζουν, σαν κακαρίσματα τυπογραφείου,
πάταγος πιεστηρίου,
φύσημα σκόνης και χαρτιών που πετούν,
ιδρώτας, βρώμα και δυσωδία από σάπια πορτοκάλια,
κοπριά, τελικός βόθρος του σύμπαντος,
mysterium, θειάφι,
κι ο μικρόψυχος, να ’χει λυσσάξει·
να βουτάει διαμάντια στη λάσπη,
και να ουρλιάζει που τα βρίσκει πεντακάθαρα·
μανάδες σαδίστριες που σπρώχνουν τις κόρες τους
να πλαγιάσουν με χούφταλα,
γουρούνες που τρώνε τα νιογέννητά τους
κι εδώ η επιγραφή ΕΙΚΩΝ ΓΗΣ,
κι εδώ: ΑΛΛΑΓΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ,
αναλιγώνονται σαν πρόστυχο κερί,
λειωμένα κεριά, οι γλουτοί να βουλιάζουν όλο και πιο χαμηλά,
πρόσωπα που βουτάνε κάτω από χοιρομέρια,
και μες στη λάσπη αποκάτω τους,
γυρισμένοι ανάποδα, πατούσα με πατούσα,
παλάμη με παλάμη, οι πράχτορες προβοκάτορες
οι δολοφόνοι του Πίαρς και του Μακντόουναφ,
ο Λοχαγός Χ. ο αρχιβασανιστής΄
το πετρωμένο σκατό που ήταν ο Βέρρης,
οι μισαλλόδοξοι, ο Καλβίνος καιο Άγιος Κλήμης ο Αλεξανδρεύς!
Κατσαρίδες, που χώνονται μες στο σκατό,
μαραγκιασμένο το χώμα, η λάσπη κομμάτια – κομμάτια,
χαμένα περιγράμματα, διαβρώσεις.
Πάνω απ’ τη σαπίλα της κόλασης
η μεγάλη κωλοτρυπίδα,
πνιγμένη στις αιμορροΐδες,
κρεμαστοί σταλακτίτες,
λιγδεροί σαν τον ουρανό πάνω απ’ το Ουέστμινστερ,
οι αφανείς, πολλοί Άγγλοι,ο τόπος χωρίς ενδιαφέρον,
τελευταίος βούρκος, ύστατο ξεχαρβάλωμα,
οι αντισταυροφόροι, να πορδίζουν μες στο μετάξι,
να ανεμίζουν τα Χριστιανικά σύμβολα,…
να μαλακίζουν μια τσίγκινη σφυρίχτρα της δεκάρας,
μύγες που μεταφέρουν ειδήσεις, άρπυιες
να τσιρλίζουν στον αέρα,
ο βούρκος με τους πρόστυχους ψεύτες,
βόρβορος ηλιθιοτήτων,
μοχθηρές ηλιθιότητες, και ηλιθιότητες,
το χώμα ζωντανό πύο, γεμάτο από βρωμερά ζωύφια,
ψόφια σκουλήκια που γεννούν ζωντανά σκουλήκια,
φτωχονοικοκυραίοι,
τοκογλύφοι που ζουλάνε μουνόψειρες,
νταβατζήδες της εξουσίας,
pets-de-loup, καθισμένοι πάνω σε στοίβες
πέτρινα βιβλία,σκεπάζουν με φιλολογία τα κείμενα,
και τα κρύβουν κάτω απ’ το σώμα τους,
ο αέρας χωρίς το καταφύγιο της σιωπής,
κοπάδι ψείρες που βγάζουν δόντια,
και πάνω απ’ όλα αυτά ο στόμφος των ρητόρων,
το κωλορέψιμο των φαρισαίων.
Και invidia,
Η corruptio, βρώμα, φαρμακερό μανιτάρι,
ρευστά ζώα, λειωμένες οστεώσεις,
αργή αποσύνθεση, βρωμερό κάψιμο,
γόπες από πούρα μασημένες, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς τραγωδία,
ο ….m Episcopus, ανεμίζει ένα προφυλακτικό γεμάτο κατσαρίδες,
οι μονοπωλιστές, αυτοί που εμποδίζουν τη γνώση,
αυτοί που εμποδίζουν την κατανομή.

ΑΡΧΕΙΟ -93- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 21


ΑΡΧΕΙΟ -92- ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ – EZRA POUND

USURA
ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ

Με την τοκογλυφία κανείς δεν έχει σπίτι πέτρινο
με κάθε πέτρα να σμιλεύεται σωστά και τέλεια να δένει
έτσι ώστε ένα σχέδιο να είναι δυνατό να περαστεί πάνω στην πρόσοψή του,
με την τοκογλυφία
κανείς δεν έχει έναν παράδεισο ζωγραφιστό
στους τοίχους του ναού του
άρπες και φλάουτα
ή την παρθένο εκεί που δέχεται το μήνυμα κι
η άλως να προβάλλεται απ΄ τη χαραγματιά,
με την τοκογλυφία
κανείς δεν βλέπει τον Γκοντσάγκαμε τους διαδόχους και τις παλλακίδες του
καμιά ζωγραφική δεν γίνεται να διαρκέσει ή να ζήσει,
γίνεται μόνο για να πουληθεί,
και μάλιστα στο άψε-σβήσε,
με την τοκογλυφία, αμάρτημα κατά της φύσης,
είν΄ το ψωμί σου ακόμα πιο μπαγιάτικο
ειν' το ψωμί ξερό σαν να ΄ταν χάρτινο,
χωρίς πληθώρα από σιτάρι, χωρίς αλεύρι δυνατό
με την τοκογλυφία γίνεται η γραμμή τραχιά
με την τοκογλυφία δεν υπάρχει σύνορο καθάριο
κανείς δεν βρίσκει μέρος για να κατοικήσει.
Ο λιθοξόος κρατιέται μακριά απ΄ την πέτρα του
κι ο υφαντής μακριά από τον αργαλειό του
ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ
δεν έρχεται μαλλί στην αγοράτα πρόβατα δεν φέρνουν κέρδος.
Είναι πανούκλα η τοκογλυφία,
αμβλύνει τη βελόνα στης κοπελιάς το χέρι
βάζει φραγμό στού υφαντή την τέχνη.
Ένας Πιέτρο Λομπάρδο δεν μας προέκυψε ποτέ από τοκογλυφία
και ένας Ντούτσιο δεν έγινε ποτέ από τοκογλυφία
ούτε Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα,
ούτε Μπελλίνι γίνανε ποτέ απ΄ την τοκογλυφία
ούτε και ζωγραφίστηκε ποτέ "Η Συκοφαντία".
Ένας Αντζέλικο δεν μας προέκυψε από τοκογλυφία,
ουτ' ο Αμπρότζιο ντε Πρέντις.
Ουτ΄ εκκλησιά με λαξευμένο λίθο
με χαραγμένο το "Αδάμ εποίει".
Ούτε ο Σαιντ Τροφίμ από τοκογλυφία.
Ούτε ο Σαιντ Ιλαίρ από τοκογλυφία.
Διάβρωσε την σμίλη η τοκογλυφία.
Διάβρωσε και τέχνη και τεχνίτη.
Ροκάνισε το νήμα τ΄αργαλειού
Καμιά δεν έμαθε να πλέκει το χρυσόνημα
με το πατρόν της
Το γαλανό πιάνει μελίγκρα απ΄ την τοκογλυφία,
και η πορφύρα μένει ακέντητη.
Και το σμαράγδι δεν συναντά κανέναν Μέμλινκ
Σκοτώνει το παιδί στη μήτρα η τοκογλυφία
Του νέου το φλερτάρισμα το σταματά
Έφερε την παραλυσία στο κρεβάτι, ξαπλώνει
ανάμεσα στη νεαρή τη νύφη και τον άντρα της
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ
Φέρανε πόρνες για την Ελευσίνα
Πτώματα στήθηκαν στο δείπνο
κατ΄ εντολήν της τοκογλυφίας.



Σημείωση του ποιητή : Usura (Τοκογλυφία) = επιβάρυνση για την χρήση αγοραστικής ισχύος, επιβαλλόμενη αδιαφορώντας για την παραγωγή, συχνά αδιαφορώντας για τις δυνατότητες παραγωγής. (εξού η αποτυχία της Τράπεζας των Μεδίκων).Το ποίημα ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ σε μετάφραση του Χρίστου Γούδη ανακτήθηκε από την ιστοσελίδα ΜΑΥΡΟΣ ΚΡΙΝΟΣ στη δ/νση

ΑΡΧΕΙΟ -91- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 20


ΑΡΧΕΙΟ -90- ΘΑ ΠΑΡΩ ΜΙΑΝ ΑΝΗΦΟΡΙΑ - ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ

ΘΑ ΠΑΡΩ ΜΙΑΝ ΑΝΗΦΟΡΙΑ

Θα πάρω μιαν ανηφοριά,

θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια
που παν στη Λευτεριά.

Θ’ αφήσω αδέρφια, συγγενείς
τη μάνα τον πατέρα
μες στα λαγκάδια πέρα
και τις βουνοπλαγιές.

Ψάχνοντας για τη Λευτεριά
θάχω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι
βουνά και ρεματιές.

Τώρα κι αν είναι χειμωνιά,
θαρθεί το καλοκαίρι
τη Λευτεριά να φέρει
σε πόλεις και χωριά.

Μα δεν μπορώ να καρτερώ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά,
θα πάρω μονοπάτια
να βρω τα σκαλοπάτια
που παν στη Λευτεριά.

Τα σκαλοπάτια θ’ ανεβώ
θα μπω σ’ ένα παλάτι
το ξέρω θαν’ απάτη
δε θάναι αληθινό.

Μες στο παλάτι θα γυρνώ
ώσπου να βρω το θρόνο·
βασίλισσα μια μόνο
να κάθεται σ’ αυτόν.

Κόρη πανώρια, θα της πω,
άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου,
μονάχ’ αυτό ζητώ.

Γεια σας παλιοί συμμαθηταί. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σάς.Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα «χαμένον αδερφό», έναν παλιό του φίλο,

Ας πάρει μιαν ανηφοριά,
ας πάρει μονοπάτια
να βρει τα σκαλοπάτια
που παν στη Λευτεριά.

Με την Ελευθεριά μαζί
μπορεί να βρει και μένα.
Αν ζω θα μ’ εύρη εκεί.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης 5.12.1955

ΑΡΧΕΙΟ -89- ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Α Π Ο Χ Α Ι Ρ Ε Τ Ι Σ Μ Ο Σ
Ποίημα του Γιάννη Ρίτσου


( Ο Γρηγόρης ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ αποκλεισμένος στη σπηλιά της Μονής Μαχαιρά ).
Τέλειωσαν πια τα ψέματα - δικά μας και ξέναΗ φωτιά η παντάνασσα πλησιάζει. Δεν μπορείς πιαΝα ξεχωρίσεις αν καίγεται σκοίνος ή φτέρη ή θυμάρι. Η φωτιά πλησιάζει.
Κι όμως πρέπει να προφτάσω να ξεχωρίσω,Να δω, να υπολογίσω, να σκεφτώ - ( για ποιόν; Για μένα;Για τους άλλους; ) Πρέπει.Μου χρειάζεται πριν απ' το θάνατό μου μια ύστατη γνώση, η γνώση του θανάτου μου, για να μπορέσω να πεθάνω.
Οι άλλοι τέσσερις έφυγαν. Στο καλό. Τι ησυχία - σα νάναι εδώ να γεννηθεί ένα παιδί ή να πεθάνει ένας μάρτυρας, και περιμένεις ν' ακουστεί μια πελώρια κραυγή ( του παιδιού ή του Θεού ), μια κραυγή πιο τρανή απ' τη σιωπήΠου θα ρίξει τα τείχη του πριν, του μετά και του τώρα, να μπορέσεις να θυμηθείς, να μαντέψεις, να ζήσεις μαζί, μες σε μια άχρονη στιγμή, τα πάντα. Όμως τίποτα.
Μαρμαρωμένη ησυχία, - μ' όλο που ακούγονταιΟι ντουφεκιές κ' οι φωνές - πόσο ξένα, δεν ακούγονται, χαράζονταιΣτεγνά σα σύρματα κομμένα ή σα νερά που κρυστάλλωσαν πριν πέσουνΚαι μένουν σ' έναν ξένο χώρο, σταματημένα κ' αιχμηρά. Τι ησυχία, -Μ' όλο που ακούγεται η έλευση της φωτιάς. Δεν είναι ώρα πια για πίσω. -
Πίσω και πλάι και πάνω, το φράγμα της πέτρας, μπροστά ένας μικρός ή ο ατελείωτος θάνατος, στη μέση ( στη μέση ; ) εγώ. - Τι είναι ένας άνθρωπος κλεισμένος στη φωτιά και στην πέτρα, που η μόνη του διέξοδος :Ένας τμηματικός θάνατος ; Πρέπει να τον γνωρίσω.Δεν προφταίνω. Ίσως και να μπορούσα να γλυτώσω. Ίσως μπορούσαν' αντέξω την καταφρόνια ή την συγγνώμη ή την λησμονιά των άλλων. Όμως εγώ θα μπορούσα να λησμονήσω το φως που ονειρευτήκαμε μαζί ; κείνο το μέγα καρδιοχτύπι της σημαίας μας ; Θα μπορούσα να βολευτώ στον ίσκιο μιας γωνιάς με σταυρωμένα τα χέρια γύρω στα σταυρωμένα γόνατασα μνησίκακη, μεμψίμοιρη ή αμέτοχη αράχνη που πλέκει μόνο με το σάλιο της τα δίχτυα της ;
Ίσως μπορούσε, κ' έτσι ακόμη, νάταν όμορφα - Μια πεταλούδα παραπλανημένη ίσως θαρχόταν κάποτε να καθίσει στα κάγκελα του παραθύρουΠαίζοντας αόριστα, όχι για μένα, (μα ίσως και για μένα), τη δίδυμη, λεπτή σημαιούλα της,Μια γραμμή φως ίσως περνούσε απ' τη χαραματιά της πόρτας σαν το μικρό δαχτυλάκι μιας φίληςΠου τραβάει επιτιμητικά μια γραμμή στη σκόνη του τραπεζιού σου με τα τεφτέρια σου.Η φωνή ενός παιδιού - δε μπορεί - θ' ακουγόταν στα χωράφια ένα απόγευμα κ' η ματιά μιας γυναίκας που ονειρεύεται χαμογελώντας - η ματιά της, χαμένη στο βράδυ, θα σ' άγγιζε,Η ματιά μιας γυναίκας που δε σ' είδε και την είδες.
Ίσως και νάταν καλά. Ένας γλόμπος που θ' άναβε νωρίς μπροστά στην καγκελόπορτα της φυλακής σουμες στο ρόδινο ανοιξιάτικο δείλι, θάταν ίσωςτούτος ο γλόμπος η απαλή καμπύλη ολόκληρης ακρογιαλιάς, θα μαζεύονταν πάνω του τα έντομασαν τα μικρά καΐκια σ' ένα λιμανάκι του νησιού μας.
Παντού μπορείς να ταξιδέψεις κι ασάλευτος. Μονάχα η τελευταία ακινησία : αταξίδευτη. Δε μπόρεσα να φύγω.Δε χωρούσα. Ήταν η έξοδος στενή. Μούλειψε και το θάρροςμήπως και δε μπορέσω να πεθάνω. Συχωράτε με.Ίσως οι τέσσερις συντρόφοι μου νάταν πιο δυνατοί από μένα - δηλαδή πιο ειλικρινείς.Εγώ ήμουν αδύναμος : Ντράπηκα.
Εσείς πηγαίνετε. ( Φύγανε.) Δε σας κρατώ. ( Φύγανε κιόλας. ) Στο καλό. Η φωτιά πλησιάζει. Συχωράτε με, φίλοι που δεν μπόρεσα να σας ακολουθήσω, που σας άφησα μόνους σε τούτη την έξοδο. Είναι η πρώτη φορά. Δε μπορούσα. Συγχωρέστε με.
Κι όμως, το νιώθω ακόμη, θα μπορούσα να ζήσω οπουδήποτε, στην ερημιά σαν κουρασμένος πεισματάρης βράχος, ξεχασμένος, ή ν' αδικιέμαι, ν' αδικώ, να βλέπω ν' αδικούνται οι φίλοι μου και να σωπαίνω, ή σα δαρμένος, μαδημένος σκύλος που κοιτάει καχύποπτα τη σκιά ενός σπουργιτιού και τη σκιά του,Ή (το μελέτησα κι αυτό) ασκητεύοντας, να λειάνω με τις ρώγες των δαχτύλων μου(μαλακωμένες πια απ' την αχρηστία) να λειάνω μια πέτρα κι ώρες ν' αποξεχνιέμαι κοιτάζοντας τις ασάλευτες φλέβες της, κι έτσι σκυφτόςνα κλαίω αμίλητα απ' την ευτυχία να υπάρχω. Δε μπόρεσα.
Αν έβγαινα παραδίνοντας τα κλειδιά μου, μπουσουλώντας με χέρια και με πόδια (κάθε έξοδος είναι στενή, συντρόφια μου), αν κινούσα να παραδώσω σα σκισμένη σημαία την ψυχή μου - Ποια ψυχή μου ; Δεν πρόφτασα όλη να τη δοκιμάσω, να τη γνωρίσω ολόκληρη. Μου χρειάζεται τούτη η στιγμή, να μάθω που και τι θα παραδώσω ή δε θα παραδώσω. Ξέρω πως θα μπορούσε νάμαι στη θέση σας, αδέρφια μου που φύγατε, γιατί ξέρω, όπως κι εσείς, τι θα πει πόνος και φόβος,μα εγώ είχα ένα φόβο πιο μεγάλο απ' τον πόνο μου κι απ' το φόβο σας, όχι μονάχα το φόβο του κορμιού μου, μα και τον φόβο της ψυχής μου, που δεν την ξέρω - ο ίσκιος της κάθε κίνησής μου μεγάλωνε απέραντα πάνω σ' έναν τρομαχτικά κάτασπρο τοίχο,και κάθε σφυγμό μου τον άκουγα να πέφτει μες στο πάντοτε γράφοντας στέρεους κ' υδάτινους κύκλους ατελείωτους. Έτσι με τούτο το φόβο της ψυχής μου γλύτωσα απ' το φόβο του κορμιού μου. Ωστόσο ξέρω όλο το φόβο, και μπορείτε να με πιστέψετε, γιατί κανένας μας δεν είναι που να θέλει να πονάμε ή να φοβόμαστε.
Εδώ τουλάχιστο, μπορείτε να με πιστέψετε.Εδώ δεν είναι δύσκολο ν' αγαπηθούμε. Όλα είναι τόσο δύσκολα, κ' ίσως για τούτο και ν' αξίζουν. Όμως δε θα μπορούσα να περπατήσω με κομμένα τα γόνατα της ψυχής μου. Με του κορμιού μου, τα πόδια και τα χέρια κομμένα, θα το μπορούσα. Συχωράτε με. Γεια σας.
Έφυγαν. Ησυχία. Τι μοναξιά πυκνοκατοικημένη. Τα πάντα πυκνά και διαλυμένα. Το απέραντο δίχως βάρος μάρτυρες. Σε ποιόν να μιλήσω και γιατί ; Αν είχαν τουλάχιστο μείνει. -
Δεν πρέπει να βουλιάξω μέσα μου. Ας κρατηθώ έστω απ' τη φωνή μου, απ' τον ήχο του δικού μου ντουφεκιού, να μείνει το κεφάλι μου έξω ή μοναχά το μέτωπό μου και τα μάτια μου. Θέλω να βλέπω.
Θέλω να φανταστώ τα δέντρα, τα παράθυρα, τα πράγματα, να νιώσω τη σπιτίσια ζεστασιά τους, ν' αντιμετωπίσω αυτή τη μεγάλη παγωνιά της φωτιάς που πλησιάζει. Μια καρέκλα ακουμπισμένη στη γωνιά μιας κάμαρας μπορεί και νάναι, λέω, σαν εσωτερικό καμπαναριού, όπου ο ήχος της καμπάνας στρογγυλός κατεβαίνει γεμίζοντας με κυριακάτικη ησυχία το σπίτι. Δε μπορώ να συνεχίσω.
Μοιάζει ανέφικτη η νίκη δίχως μάρτυρες που να τη διαλαλήσουν.
Θέλω να φανταστώ το πτώμα μου τριγυρισμένο από κλαμένους φίλους και μεσίστιες σημαίες για να μπορέσω να παραιτηθώ απ' το σώμα μου. Κανείς τριγύρω μου. Μάρτυρας μόνος η φωνή μου - κι αυτή πώς να περάσει τη φωτιά και την πέτρα ;Πρέπει μονάχος να τα βγάλω πέρα. Τι ησυχία ! - σα μόνιμη. Ρητή. Το παγούρι μου θυμίζει πως κιόλας δε διψώ. Δε θα διψάσω πια. Κι όμως το γυλιό μου εκεί στο καρφί κρέμεται ακόμη με την έκφραση του πρώτου άστρου της βραδιάς πάνω απ' την παραλία της Λεμεσός την ώρα που τα γκαρσόνια καταβρέχουν με λαστιχένιους σωλήνες το πεζοδρόμιο ύστερα από την τρομερή ζέστη μιας μέρας του Ιούλη, την ώρα που βγάζουν τα πρώτα τραπεζάκια στην προκυμαία για τους βραδινούς πελάτες, την ώρα που κι ο πιο μικρός θόρυβος του πιο μικρού ψαριού, εκεί δίπλα, στα ρηχά, φωνάζει :" αύριο, αύριο, αύριο".
Ναι, θα μπορούσα να ζήσω οπουδήποτε, στη μοναξιά, στη λησμονιά, οπουδήποτε, απόστρατος κι ανεύθυνος, δίχως φθόνο, να χαίρουμαι τα κατορθώματα των άλλων, ένδοξες πράξεις, που δεν έκανα εγώ - να κοιτάω τη διαδρομή ενός αργοπορημένου μερμηγκιού που κουβαλάει μες στο ολοπόρφυρο λιόγερμα ένα σπυρί καλαμπόκι πιο μεγάλο απ' το μπόι του και να νιώθω όλης της γης το κάλεσμα και του καλοκαιριού τη ζέστα με τα πόδια αυτού του μερμηγκιού, κι όλου του κόσμου η ευγνωμοσύνη αμίλητη να στέκει μες στα μάτια μου καθώς θ' ακούω αιώνια κείνο το ψαράκι να φωνάζει :"αύριο, αύριο". Ποιο αύριο σήμερα ;
Τρομερή παγωνιά τούτη η ζέστη. Δεν προφταίνω. Ο αέρας χάνεται. Και πρέπει να εξαντλήσω την προθεσμία μου. Ν' αφήσω και κάποια διαθήκη. Τι χρειάζεται ;Θα την κάψει κι αυτήν η φωτιά. Δε θα την κάψει. Τι δύσκολα, λοιπόν που τελειώνει η ζωή. Και πρέπει να προλάβω να ζήσω αυτή την τελευταία μου δυσκολία, να την κερδίσω, κ' ίσως να τη δώσω σα μια χαρά στους άλλους. Πως ; Με τι ; " Μα πρέπει ".
Τι πρέπει ; Ποιος μιλάει ; Τι λέει ; Γιατί ; " Μα πρέπει ".Εδώ ούτε καθήκοντα, ούτε ανάγκες πια. Ποιος προστάζει; Τι ζητούν από μένα ; και ποιοι ; Κ' οι φτωχοί, κ' οι αδικημένοι, κ' η πατρίδα, κι ο κόσμος, κι ο εαυτός μου ; Καθήκοντα κι ανάγκες. Ναι. Καθήκοντα κι ανάγκες.Ένα κόκκινο φως μέσα κ' έξω. Το αίμα κι ο αγέρας.Υπάρχουν. Υπάρχω. Να υπάρξουμε.Θα υπάρξουμε. Ένα κόκκινο φως η στιγμή μου. Και πρέπει να δέσω τις σκέψεις με τα πράγματα - να υπάρξουν χεροπιαστά. Και δεν έχω καιρό. Και τα πράγματα φύγαν. Δεν τα βλέπω.Οι άπιαστες σκέψεις απομένουν μόνο και πρέπει αυτές, τουλάχιστο, να τις κρατήσω - νάβρω κάποιο τρόπο να τις δώσω.-
Και τούτο δω το σαλιγκάρι που ανηφοράει ανέμελο στην πέτρα, αυτό και το εκκλησάκι του μαζί, - που πάει ; Δεν προσέχει. Να του μιλήσω ; να του εμπιστευτώ ; Είναι κουφό. Σα να μην έχει πάρει δανεικά από κανέναν, - τραβάει αυτό και το εκκλησάκι του μαζί. - Πρέπει λοιπόν να προφτάσω ολομόναχος, - τι να προφτάσω ;Δεν είναι η πιο κατάλληλη στιγμή για να σκεφτείς η στιγμή του θανάτου, κ' είναι η μόνη που την έχεις ακέρια, γιατί είναι το τέλος, και δω δε χωράνε διαψεύσεις κι απάτες - ποιος ο λόγος άλλωστε ;
Είμαι 29 μόλις χρονώ και το μόνο που ξέρω είναι πως θέλω να ζήσω. Δεν πρόφτασα ακόμη να σκεφτώ, μια και δεν πρόφτασα να ζήσω. Μες στη μάχη τι να σκεφτείς ;Δεν πρόφτασα. Μου χρειάζεται, τουλάχιστο, τούτη η ολόκληρη στιγμή μου για να ζήσω ολόκληρος. Θυμάμαι-.
Ήταν άνοιξη τότες. Καθόμασταν άκρη - άκρη στο λιμάνι της Αμμόχωστος,Και ξέρω τώρα-δεν τόξερα - τότες - ήταν όμορφη η ζωή, ( κ' είναι, κ' ίσως πιο όμορφη πάντα - όλο πιο όμορφη γίνεται - τη φτιάχνουμε )ήταν όμορφα τα στάχυα, τα κίτρα, τ' αμπέλια, τα σπίτια, οι γυναίκες, τα καΐκια -όμορφα πούπαιζαν οι ανταύγειες του νερού στα πλευρά των καραβιών - όμορφες κ' οι σκιές των καραβιών μες στο νερό. Σκιές γλάρων περνούσαν πάνω απ' την προκυμαία, πάνω απ' τα στρογγυλά τραπεζάκια του υπαίθριου καφενείου με τα φλιτζάνια του καφέ, κ' έτσι όπως κουβεντιάζαμε, τρεις παλιόφιλοι,δίχως ν' ανασηκώνουμε καθόλου το κεφάλινιώθαμε πως οι γλάροι ήταν απάνω μας και πίναμε μαζί με τον καφέ κάτι απ' τη φευγαλέα σκιά των γλάρων,μια γέψη απλοχωριάς, φιλίας κ' ελευθερίας.
Ε, ναι, είναι όμορφη η ζωή, κ' εγώ ήμουν όμορφος,( γιατί ήμουν ; Είμαι. ) Κι όλα μπορούμε να τα φτιάξουμε όμορφα χέρι με χέρι.Συχνά τα καλοκαίρια μες στην κάψα του μεσημεριού - και στο χιόνι - ένιωσα να στεριώνει η ζωή μ' εμπιστοσύνη τη σημαία της μες στα σκέλια μου,Κι όταν ακόμα με κύκλωνε ο φόβος μ' όλους τους κυκλώπειους ίσκιους τουΚι όταν μου τράνταζε τα φυλλοκάρδια η σημαία της πατρίδας που κρατούσα στα χέριαΚαθώς την πλαταγίζαν οι νευρώδεις άνεμοι, κείνη η άλλη σημαία δεν ξεχνιόταν. Ήταν όμορφα. Τώρα δε χωράει κάτι τέτοιο. Διάλεξα τη φωτιά.Η απόφασή μου πάρθηκε. Είμαι έτοιμος.
Λέτε νάναι πιο φαρδιά η πύλη του θανάτου ; Εδώ τελειώνω. Δεν ξέρω πάρα κάτω.Τ' άλλα φτιάχτε τα, πείτε τα, εσείς. Κέρδισα ακόμη μια στιγμή μεγάλη σαν ολόκληρο τον πόνο. Δεν ήξερα πως μια στιγμή μπορούσε νάχει τόση διάρκεια.Δεν είχα φανταστεί πως ο πόνος μπορούσε να σκέφτεται. Κι όλα έχουνε το βαθύ νόημά τους και προσμένουν να το βρούμε. Κι ο κόσμος θα φτώχαινεαν έλειπε ένα χαλικάκι, ένα τζιτζίκι, ή κ' η φωνή του γαλατά μες στο χάραμα. Τόμαθα.Μήπως αυτό είναι τάχα κείνο που λένε ηρωισμός ;Και που ωστόσο δεν τόξερε εκείνος που τον έλεγαν ήρωα; Και μήπως τάχα η σκέψη νικάει τη σιωπή, τη φωτιά και το χρόνο κι αυτό το λέμε μοίρα ; Δεν τόξερα. Τόμαθα. Γεια σας.
Αυτή την πιο όμορφη στιγμή μου σας την αφήνω, αδέρφια. Αυτό είναι το ντουφέκι μου - ολοκαίνουργιο τ' όπλο του ανθρώπου. Και τούτο το ντουφέκι, που μου καίει τα χέρια, το αγαπάω, αυτό το ντουφέκι το δροσίζω με ? - Δεν είναι κακό να με δείτε να κλαίω - είμαι πολύ συγκινημένος απ' όλα κι απ' τον εαυτό μου και πιο συγκινημένος απ' την ανακάλυψη αυτής της συγκίνησης.
Αν με γνωρίζατε αυτή τη στιγμή θ' άξιζε και να με αγαπήσετε, όπως κ' εγώ σας αγαπάω χωρίς ταπεινοσύνη ή περηφάνεια. Μα ποιος θα σας μεταδώσει τούτη τη στιγμή ; Δεν τη χωράνε τα λόγια, τα χέρια, τα μάτια, ούτε η πράξη, ούτε η σκέψη - είναι μεγάλη σαν εκείνο που λέμε πατρίδα μεγάλη σαν αυτό που λέμε γη μεγάλη σαν όλο τον κόσμο.(Τι αλλιώτικη που είναι η φωνή μου.) Σαν όταν δουλεύεις, με δικιά σου θέληση, στο χωραφάκι του φτωχού και δίψασες το μεσημέριΚαι παρατάς την τσάπα σου γερτή όλο εμπιστοσύνη στον κορμό της μονάκριβης συκιάςΚαι σκύβεις στο ρυάκι να πιεις κι αντικρίζεις στο γάργαρο ρυάκι το πρόσωπό σου ωραίο, ξαναμμένο απ' τη δουλειά, τον αγέρα, τη νιότη, τον ήλιο,Κι αποθαμάζεις στο νερό τα αστραποβόλα μάτια σου,και τούτο δε σε σταματάει μα πίνεις το νερό μαζί με τον εαυτό σου. Ξεδιψάς κι αναγέρνεις κατόπι το κεφάλι στον ουρανό σάμπως να ψάχνεις κάποιον νάβρεις στα ψηλά για να του πεις ευχαριστώ κ' είναι ο ουρανός κ' η γη μέσα σουκι όξω απέραντα κι ολόφωτα κ' είναι όλος ο κόσμοςδικός σου και μπορείς να τον δώσεις.
Αυτή η στιγμή είναι ανεπανάληπτη, γιατί είναι η αιωνιότητα, κ' η αιωνιότητα υπάρχει και τη δημιουργούμε - δεν επαναλαμβάνεται σαν κάτι που έρχεται και φεύγει και ξανάρχεται. Λοιπόν μην κλαίτε.Όμως εμένα αφήστε με να κλάψω, γιατί σε λίγο, το μαντεύω, δε θα μπορώ πια να κλάψω μες στην αναγνώριση της ευτυχίας πως μπορώ να πεθάνω.Συχωρέστε με.
Κι αλήθεια, ξέχασα να σας πω το κυριότερo-που μόλις τώρα τόμαθα-δεν είναι τόσο δύσκολος ο θάνατος. Το αντίθετο μάλιστα.Και σας βεβαιώνω τώρα με το αίμα μου :ποτέ δεν ήταν τόσο ευτυχισμένος ο Χριστόςόσο την ώρα που το τελευταίο καρφί τον άφησε ακίνητο,χωρίς να τον σκοτώσει,για να κοιτάξει κατάματα τον ουρανό και τη θυσία του,ποτέ ο Προμηθέας δεν αντίκρισε τόσο γαλήνια κι ολόφωτα τον κόσμο όσο την ώρα πουτο ράμφος του όρνεου βρήκε τα μάτια του ξέροντας,τότε μόνο, πως είχε αξιωθεί να δώσει το φως και τη φωτιά στον άνθρωπο,κι ακόμα, ναι, ποτέ τόσο όμορφος δεν ήταν ο μικρόςΓρηγόρης Αυξεντίου 29 χρονώ?
Λέω τον αριθμό των χρόνων μου και κλαίω ξέρονταςπως θα τον προσθέσετε στη δόξα του έθνους μας (ας μου συχωρεθεί κι αυτή μου η τελευταία αδυναμία).Ακούω αυτόν τον αριθμό στα χείλη σαςκαι θάθελα να τον φιλήσω πάνω στα χείλη σας.
Ήμουν ίσως μικρός για τη δόξα - ίσως μικρός για μια τέτοια ευτυχία. Μια πράξη σωστή είναι το πήδημα του ανθρώπου έξω απ' τη μοναξιά.Είναι το σφίξιμο χιλιάδων χεριών κι ο όρκος όλων. Είμαι έτοιμος.
Δε δέχομαι, όχι, τη θυσία για το θάνατο. Τη δέχομαιΜονάχα για τη ζωή - για μια ζωή που πια δε θα Απαιτεί καμιά θυσία. Είμαι έτοιμος.
Ποτέ δε θα μπορούσα να πιστέψω πως η στενότηταμιας σπηλιάς μπορούσε να έχει τόση ευρυχωρία, μπορούσε να χωρέσει την πατρίδα με τις ελιές της,τ' ακρογιάλια της, τα βάσανά της, με τα καΐκια της μ' ολάνοιχτα πανιά στον αντρίκιον αγέρα της,τον κόσμο με τα φλάμπουρά του, τα όνειρά του, τις καμπάνες του, και τα μικρά αγριόχορτα. Ανασαίνω,μέσα σ' αυτό το πέτρινο τούνελ που η έξοδός τουείναι το ίδιο το στόμιο του ήλιου. Το ξέρω :από δω, κατευθείαν, θα περάσω νεκρός μες στον κόσμο.Μην κλαίτε. Και ξέρω τώρα, όσο ποτέ,Πως είναι δυνατή η ελευθερία. Γεια σας.Τούτη την ώρα δεν τρομάζω τα μικρά ή μεγάλα λόγια -Μπορώ να σκουπίσω τα μάτια μου στη σημαία μαςΜια και το ξέρω : στην απόλυτη στιγμή μουμες απ' το στόμιο του θανάτου οι συναγωνιστές μουθα παραλάβουν απ' τα χέρια μου φλεγόμενητη σημαία του ανένδοτου αγώνα, φλεγόμενη σαν πύρινο άλογο ικανό να διασχίσει το άπειρο και το θάνατο σαν άσβηστη δάδα μέσα σ' όλες τις νύχτες των σκλάβων,φλεγόμενη η σημαία μας σα μέγα αστραφτερό δισκοπότηρο για την Άγια Μετάληψη του Κόσμου.Μπορώ να επαναλάβω :
" Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου και το αίμα μου - το σώμα και το αίμα του Γρηγόρη Αυξεντίουενός φτωχόπαιδου, 29 χρονώ, απ' το χωριό Λύση,οδηγού ταξί το επάγγελμα,πούμαθε στη Μεγάλη Σχολή του Αγώνα τόσα μόνο γράμματα όσα να φτιάχνουν τη λέξηΕ Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α "και που σήμερα, 2 του Μάρτη 1957, κάηκε ζωντανός στη σπηλιά της Μονής Μαχαιρά και σήμερα ακριβώς, 2 του Μάρτη, μέρα Σάββατο - μην το ξεχάστε, σύντροφοι - Στις 2 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα, και 3 πρώτα λεπτά,γεννήθηκε ο μικρός Γρηγόρης ανάμεσα στα ματωμένα γόνατα της πλάσης.
Δέκα ώρες είναι πάρα πολλές για όλα όταν έχεις ένα ντουφέκι, κάμποσες σφαίρες και το δίκιο με το μέρος σουΌταν έχεις δικά σου 29 χρόνια και μπορείςνα τα διαθέσεις μόνος σουόταν έχεις το θάνατο σου δικό σου. Γεια σας.
Όλο σας αποχαιρετώ κι ακόμα μένω. Ναι, η πιο μεγάλη πράξη της ζωής μας είναι η απόφαση του θανάτου μας,Όταν υπάρχει κάποια διέξοδος όταν μπορείς και να τον αποφύγεις, και συ τον διαλέγειςσαν τιμή και σα χρέος για τους άλλους,πιο πέρα απ' τις ανάγκες σου.Όποιος μπορεί να νικήσει μια στιγμή τη ζωή τουΝικάει και το θάνατο. Τόμαθα.
( Αλλιώτικα που ακούγεται η φωνή μου σήμερα. Μην είναι αυτή που μου ζητάτε ; αυτή που θάθελα ν' ακούσετε ; Μην είναι μονάχα αυτή η σωστή φωνή μου ; ή η φωνή σας ; η φωνή όλων μας ; )
Τα πάντα είναι ανύπαρχτα πριν τα σκεφτείς και πριν τα πράξεις. Όχι μονάχα να τα σκεφτείς, ή μονάχα να τα πράξεις, μα να τα πράξεις και να τα σκεφτείς μαζί.Και σεις, αδέρφια μου, πολύ με βοηθήσατε.( Κανένας δεν υπάρχει μόνος χωρίς τη βοήθεια του άλλου. )
Εσύ που θα κλάψεις για το θάνατό μου με βοήθησες να πεθάνω με το κεφάλι ψηλά εσύ που θα πάρεις το ντουφέκι μου να εκδικηθείς το θάνατό μουΜε βοήθησες να πεθάνω ευτυχισμένος για σένα και για μένα. Με βοήθησαν κι αυτοί που πέσανε πριν από μένα.Όπως και γω θα σας βοηθήσω.
Τούτη η ώρα δεν είναι για καυχησιές και ηρωισμούς,όταν βρίσκεσαι κατάφατσα με το θάνατο,και σας το λέω απλά, σα να στρίβω το τιμόνι του αμαξιού μου μιαν ανοιξιάτικη μέρα για ν' αποφύγω μια σύγκρουση μ΄ ένα κάρο που το οδηγάει ένας ατζαμής χωριάτης ή για να μη χτυπήσω ένα παιδί που παίζει ανύποπτο στη λιακάδα ή ακόμα, ναι, ( και τούτη η τρυφερότητα δεν είναι αταίριαστησ' έναν άντρα που πρόκειται να πεθάνει )για να μη λιώσω ένα αγριολούλουδο που πήγε το μπαστάρδικο και φύτρωσε καταμεσίς στη δημοσιάαθώο-αθώο και γαλανό σαν το μισόκλειστο ματάκι της πλάσης - ναι, τόσο απλά μπορώ να σας το πω, σα να στρίβω το τιμόνι του αμαξιού μου :" Τ' αληθινό μπόι του ανθρώπου μετριέται πάντα με το μέτρο της λευτεριάς ". Τίποτ' άλλο. Γεια σας.
Αν λυπάμαι για κάτι είναι που πια δε θα μπορέσω να κάνω τίποτα για σας ( όχι σα φήμη ή σαν ιδέα ή σα θρύλος, μα με τούτα τα ίδια μου τα χέρια ),Έτσι να πούμε, να, να ρίξω και γω μια ντουφεκιά στον αέρα στη γιορτή της απελευθέρωσηςή να φορτώσω σ' ένα μεγάλο φορτηγό εκατό τσουβάλια ψωμί, διακόσια τσουβάλια πατάτες,να σηκώσω κείνης της γριούλας τη ζαλιά τα ξύλα μες στο δάσος να σηκώσω το άλογο του γέρου αγωγιάτη πούπεσε μες στη λάσπη κάποιο βροχερό πρωινόνα δώσω μια κλωτσιά και γω στη μπάλα που παίζουν τα πατριωτάκια το δείλι στο γήπεδο ή να δώσω μια σβερκιά στο φίλο ένα βραδάκι που θα λέει ένα άνοστο αστείοή να μοιράσω, μια μέρα που η δουλειά πήγε καλά, μια χαρτοσακούλα καραμέλες στα πιτσιρίκια της γειτονιάς μου ή ν' ακουμπήσω αυτά τα δυνατά μου χέρια, που σήμερα τα αγάπησα, σ' ένα τραπεζάκι της Αμμόχωστος και, δίχως να κοιτάω τα εργατικά μου χέρια, να τα νιώθω πως ξεκουράζονται πάνω στα πέτρινα γόνατα του φιλικού μας κόσμου.
Σήμερα νιώθω μια τρυφερότητα για τον εαυτό μου ξέροντας πως θα μ' αγαπήσετεΣήμερα αγαπάω κ' εχτιμάω τον εαυτό μουσήμερα χαμογελάω στον εαυτό μου κοιτάζοντας τονμε τ' αδερφικά σας μάτια.
Μια στιγμή άφησα τ' όπλο μου να κρυώσει μια στάλα στην πέτρα, άνοιξα το γυλιό μου κ' έβγαλα το καθρεφτάκι της τσέπης, - ναι, είμαι όμορφος, - όταν μ' αγαπάτε - τι θα μπορούσα να κάνω για σας, - όταν μ' αγαπάτε -τι θα μπορούσα , μόνο τώρα το καταλαβαίνω-( κ' ίσως είναι αργά, μόνο με το θάνατό μου έχω να σας χαρίσω πια. ) λ.χ. θα μπορούσα να τινάξω ένα τανκ με μια γροθιά, να πελεκήσω ένα άγαλμα σ' 'ένα βουνό, μονομερίς - όταν μ' αγαπάτε - ή να χτίσω σε μια ώρα ένα πανύψηλο σκολειό. Δεν αστειεύουμαι. Δεν είναι ώρα, αδέρφια μου, για αστεία. Θάθελα νάμαι ωραίος μέσα κι όξω για ν' αξίζω την αγάπη σας, ναι, ( κι ας το πω κι αυτό : ) για να με σκέφτουνται σαν άντρα τους όλα τα ωραία κορίτσια, για να με σκέφτουνται σα φίλο τους όλοι οι ελληνικοί μας έφηβοι και τα παιδιά του κόσμου.Δεν προφταίνω.
Να πρόφταινα, τουλάχιστο, να ξυριστώ, να ψαλιδίσω λιγάκι το μουστάκι μου. Μα ίσως και να πηγαίνει λίγο γένι στη νεανική μορφή μου. ( Βλέπετε πόσο παιδί με κάνει η αγάπη σας ; Μου ξαναδίνει τη δικιά μου φωνή. )Για σκέψου, αδερφέ μου, μεθαύριο να διαλέγουν πάνω στα χνάρια μας τα κορίτσια τον άντρα τους τα παιδιά τους φίλους τους οι άντρες τις πράξεις τους,να ξέρεις πως και συ πορεύεσαι μαζί τους στ' αψηλά,σ' ένα ψηλό - ψηλό βουνό, όλο κορδέλες άσφαλτο,για ν' αγναντέψεις ακέρια την πλάση,τις πολιτείες γιομάτες καμινάδες κι αστεροσκοπεία και παράθυρα, τους κάμπους και τα δάσα, τα λιμάνια γιομάτα κατάρτια, τα ειρηνικά αεροπλάνα, τους λεβέντες αϊτούς και τους παιδιάστικους χαρταιτούς με κείνες τις αστείες πολύχρωμες ουρές τους - σ' ένα ψηλό-ψηλό βουνό, με μια αυτοκινητάρα τελευταία μάρκαπου ίσως θάχει τ' όνομά μας -.
Και μόλις τώρα το σκέφτηκα, πως τάχατες η ζωή δεν πάει μπροστά με σκοτεινές εξομολόγησες και μικρές ειλικρίνειες ( η εξομολόγηση - τόχω ακουστά, και τώρα το θυμήθηκα - σώζει, λέει, εκείνον που ξομολογιέται. Μα τον άλλον ; Κι ο άλλος τι σου χρωστάει να σηκώνει στη ράχη του σαν τσουβάλια άχρηστες πέτρες τα λόγια σου δίχως καν να μπορεί να τις χτίσει ; ) Το λοιπόν , η ζωή τραβάει μπροστά με πράξεις και θυσίες - μ' αυτό που λένε " γενική ηθική " κι ούτε που ξέρω πως τα λένε αυτά, κι ωστόσο τάπα.Εγώ το μόνο πούμαθα είναι : σα χουφτώνεις τη γωνιά του τραπεζιού είναι η γωνιά του τραπεζιού μ' όλη της τη στερεότητα κι όταν χουφτώνεις ένα στήθος ξέρεις πώς και τα πιο στέρεα χέρια τρέμουν και τότες θέλεις να σπείρεις χιλιάδες παιδιά για να χαρούν τον κόσμο μας που εσύ δεν πρόφτασες να τον χαρείς κ' ίσως, δε λέω, ίσως και να το ξέρεις - κάπου αλλού, βαθιά σου να το νιώθεις - πώς τούτο το στήθος"γλυκοβύζαστο ετοιμάζει γάλα ανδρείας και λευτεριάς".Και, βέβαια, που πρέπει να το ξέρεις. Γεια σας.
Άντε, γριά μάνα, μην αρχίσεις τώρα τις κλάψες. -Όχι;-Έτσι σε θέλω. Ρωμιά. Σου παίρνω λες τη ζωή σου ; Σου αφήνω την περφάνεια σου.Δε θα σέιδει ο εχτρός καμπουριασμένη. Το ξέρω. Θα πεις: "Είμαι πέρφανη για το γιο μου, - κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου".Έτσι. Γεια σου, μάνα.
Ο πατέρας θα με γνωρίσει στο νεκροτομείο απ' τις χοντρές ελληνικές κοκάλες μου, όμοιες με τις δικές του, κι απ' το σταυρό της πατρίδας πούχα φυλαχτάρι μες στις τρίχες του κόρφου μου. Μιλάω για μένα σα νάμαι ερωτευμένος με τα μένα, σα νάναι η Ρωμιοσύνη ερωτευμένη με τα μένα. Συχωράτε με.Εσείς μου το δώσατε τούτο το δικαίωμα. Ευχαριστώ.Εσείς, κ' η αγάπη μας, κι ο θάνατός μου. Το ξέρω, ως και κείνος που πήρε τα 5.000 αργύρια θα πιει κάποιο βραδάκι ένα ποτήρι στην υγειά μου σε μια ταβέρνα της Πάφος και θ' απογείρει να κλάψει μέσα στο ποτήρι του,Γιατί ήμουνα φίλος καλός κ' ίσως να γίνει φίλος μας κι αυτός μια μέρα.
Τώρα λοιπόν, βαθιά και σίγουρα, μπορώ να σας το πω, σα να οδηγάω, και πάλι, το αμαξάκι μου σ' ένα ασφαλτοστρωμένο δρόμο της Κύπρου ίσα και παστρικά, ένα ολογάλανο κ' ήμερο πρωινό, - μπορώ να το πω :" Η αρετή μας είναι η αμοιβαία μας χρησιμότητα ".Εν τάξει αδέρφια. Εδώ δεν είναι ακατόρθωτη η αδερφοσύνη για μας και για όλους. Εδώ οι διαφορές βουλιάζουνε σ' ένα χαμόγελο, - κ' είναι έτσι όπως ακούς, κείνες τις νύχτες του καλοκαιριού, - γαλάζιες, αργυρές και ρόδινες - σ' ένα μονάχα φέγγος ευτυχίας όλα τα ξέχωρα σπιτίσια μουρμουρίσματα και των μικρών και των μεγάλων άστρων και τρέμει η ρίζα της καρδιάς και τρέμει ο κόσμος τόσο που θέλεις να σκουντήσεις τον αγκώνα κάποιου φίλου για ν' ακούσεις μαζί του, ή τον αγκώνα έστω μιας πέτρας για ν' ακούσει και κείνη,να μοιράσεις τη χαρά σου.
Με τούτη την αγάπη, λέω, που μια μέρα, οι ξύλινοι σταυροί θα μπουμπουκιάσουν τριαντάφυλλα - ναι, κι ο δικός μου ο σταυρός, ο καμένος, ο πέτρινος, με τούτη, λέω, την αγάπη μια μέρα θα λυγίσουμε κείνους που φέρνουν τ' άδικο και σπέρνουνε το μίσος.Τούτη είναι η εντολή μου -μ' όλο που αυτή την ώρα δεν το ξέρω το μίσοςσα να μην τόμαθα ποτές ή να το ξέχασα. Γεια σας.
Όλο ετοιμάζουμαι να φύγω. Όλο σας αποχαιρετώ, κι ακόμα στέκω σαν κάτι νάχω να προστέσω ακόμα στον κόσμο. Σα νάχω να προσφέρω λίγη ακόμα ευτυχία σε σαςαπ' το μεδούλι μου. Θυμάμαι -
καλοκαιριάτικο σούρουπο ήταν -σταμάτησα τ' αμάξι μπροστά σε μια καλύβα. Διψούσα. Μια μαυροφορεμένη γριά με φίλεψε με το κανάτι δροσερό νερό. " Φχαριστώ γιαγιά ", της είπα. " Καλή λευτεριά, γιε μου ", αποκρίθηκε." Καλή λευτεριά, γιαγιά " της ξανάπα - κ' ένιωσα πως της την χρωστάω.
Μούβγαλε το κασκέτο και μου σφούγγισε με το χέρι της το κούτελό μου.( Ξέρετε, κ' οι γριές μπορούνε να χαμογελάνε. ) Τη λευτεριά το λοιπόν ο καθένας μας τήνε χρωστάει σ' όλους. Μια λευτεριά μονάχα για τον ένα δε φελάει σε τίποτα ( αν υπάρχει ).Τίποτα δεν είναι μήτε για τον ίδιον. " Άντε γεια σου γιαγιά. Καλή λευτεριά, το λοιπόν " - κι' έτριψα λίγο τα μάτια μου - έπεφτε κιόλας γαλανό το θάμπος της βραδιάς, δεν καλόβλεπα.
Κι όπως τράβηξα πάλι με χαμηλωμένα τα δυο φώτα μου( γιατί έφεγγε ακόμα ) ένιωθα ν' ανεβαίνω με τα' αμάξι μου, μαζί και ο μέγας κάμπος της Μεσαορίας βαθύς και σιωπηλός, αχνισμένος απ' το αργό φεγγαρόφωτο, ένιωθα ν' ανεβαίνω ίσα στον ουρανό κ' ένιωθα το φεγγάρι που με χτύπησε κατάστηθα ολόδροσο,σάμπως χρυσό κωνσταντινάτο το φεγγάρι κρεμασμένο μ' ένα σπάγκο απ' το λαιμό μου, να με δροσίζει τη καρδιά και λίγο - λίγο να ζεσταίνεται και ν' αχνίζει στον κόρφο μου. Κι έλεγα :δε φτάνει το τραπέζι, μήτε κάμποσος παράς στην τσέπη, μήτε το ψωμί και το φιλί - ο άνθρωπος είναι πιο τρανόςαπ' την καθημερνή την έγνοια του.Κ' έλεγα πάλι που ο άνθρωπος αρχίζει την έγνοια του για το ψωμί κι όλο τραβάει πιο πέρα απ' τη σκλαβιά του από σκλαβιά σε σκλαβιά, από ξεσκλάβωμα σε ξεσκλάβωμα, απ' το ξεσκλάβωμα της πατρίδας στο ξεσκλάβωμα του κόσμου ώσπου να νιώσει, μπαίνοντας ίσα στον ουρανό, ν' αχνίζει το φεγγάρι στον κόρφο του, ώσπου να κλάψει μια νύχτα από αγάπη για όλο τον κόσμο. Έτσι άφησα σ' ένα χαντάκι τ' αμάξι μου.Πήρα τ' όπλο. Κι ανέβηκα στο βουνό. Έτσι βρέθηκα σε τούτη τη σπηλιά που το στόμιό της βλέπει ολόισα τον ήλιο. Το στρογγυλό της στόμιο είναι ο ίδιος ο ήλιοςπου θα τον νιώσω πάλι δροσερό, καθώς θα με περνάνε,( όπως κείνη τη νύχτα το φεγγάρι ) - θα τον νιώσω δροσερό κωνσταντινάτο να μου δροσίζει το καμένο στήθος, κ' έτσι λίγο - λίγο να ζεσταίνεται ο ήλιος και ν' αχνίζει στον κόρφο μας. Γεια σας.

ΑΡΧΕΙΟ -88- ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ


Γρηγόρης Αυξεντίου (1928-1957).
Μία από τις λαμπρότερες μορφές τού Απελευθερωτικού Αγώνα τού 1955-1959, εναντίον τής Αγγλικής κυριαρχίας, ο οποίος οδήγησε στην απελευθέρωση της Κύπρου και την ανακήρυξή της σε Ανεξάρτητη Δημοκρατία το 1960. Γεννήθηκε στην Λύση τής Αμμοχώστου. Τελειώνοντας τις Γυμνασιακές του σπουδές το 1948, πήγε στην Ελλάδα όπου και κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό. Υπηρέτησε εκεί μέχρι το 1952 με το βαθμό του Εφέδρου Ανθυπολοχαγού.Μετά την απόλυση του από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού ήρθε στην Κύπρο και βοήθησε τον πατέρα του στις ασχολίες του, κάνοντας τον οδηγό. Εκείνη την περίοδο αρραβωνιάζεται. Εντάχθηκε στην Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (Ε.Ο.Κ.Α.) και έγινε Υπασπιστής τού Διγενή. Είχε το ψευδώνυμο «Ζήδρος» και υπήρξε ο πρώτος καταζητούμενος από τους Άγγλους, οι οποίοι τον επικήρυξαν με το ποσό των 5.000 λιρών επειδή ανατίναξε αγγλικές περιουσίες. Μετά την επικήρυξη του καταφεύγει στην οροσειρά τού Πενταδακτύλου. Εκεί μαθαίνει στους αγωνιστές την χρήση τών όπλων, καθώς και τεχνικές ανταρτοπολέμου. Η δράση του ήταν πλούσια τόσο στον Πενταδάκτυλο όσο και στο όρος Τρόοδος όπου κατέφυγε αργότερα. Στις 3 Μαρτίου τού 1957 και ενώ βρισκόταν κρυμμένος στον Μαχαιρά με άλλους 3 συντρόφους του, τον Αυγουστή Ευσταθίου τον Αντώνη Παπαδόπουλο και τον Φειδία Συμεωνίδη, τον ανακάλυψαν οι Άγγλοι. Τότε ο Γρηγόρης έπεισε τους συναγωνιστές του να παραδοθούν, ενώ αυτός έμεινε και πολέμησε μόνος επί 10 ώρες τους εχθρούς. Σε προτροπές τών Άγγλων να παραδοθεί είχε μόνο μία απάντηση να δώσει «Μολών Λαβέ». Τελικώς, μη μπορώντας να τον αναγκάσουν να βγει από την κρύπτη του, έριξαν βενζίνη και εμπρηστικές χειροβομβίδες και τον έκαψαν.Παρά το ότι ήταν πλέον νεκρός, η Αγγλική Διοίκηση του νησιού δεν επέτρεψε την ταφή του σε κανονικό κοιμητήριο. Ενταφιάσθηκε στα «Φυλακισμένα Μνήματα», δηλαδή στο κοιμητήριο των Κεντρικών Φυλακών Λευκωσίας.Την Τρίτη 5 Μαρτίου 1957, όλες οι πρωινές Αθηναϊκές εφημερίδες έγραψαν:
ΛΕΥΚΩΣΙΑ, 4/3/1957. ( Ιδ. Υπ. ) - Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, φερόμενος ως υπαρχηγός της ΕΟΚΑ και υπασπιστής του αρχηγού της Διγενή, εφονεύθη προχθές, αφού επολέμησε ηρωικώς επί δέκα ολόκληρες ώρες, μόνος αυτός εναντίον ισχυρών βρετανικών δυνάμεων , στην περιοχή του όρους Τρόοδος σε μια σπηλιά πλησίον της Μονής Μαχαιρά. Η μάχη διεξήχθη υπό τις ακόλουθες συνθήκες.Οι δυνάμεις ασφαλείας είχαν την πληροφορία ότι στη Μονή Μαχαιρά εκρύπτετο ο καταζητούμενος αυτός πατριώτης , ο οποίος είχε επικηρυχθεί αντί 5.000 λιρών στερλινών. Τις απογευματινές ώρες του Σαββάτου απόσπασμα του βρετανικού στρατού από 60 άνδρες εκινήθη προς την Μονή, την οποία και εκύκλωσε για να συλλάβει τον καταδιωκόμενο αγωνιστή. Οι Βρετανοί στρατιώται ανεστάτωσαν κυριολεκτικώς την Μονή και έθεσαν υπό κράτησιν όλους τους μοναχούς, περιλαμβανομένου και του Ηγουμένου, τους οποίους και εκακοποίησαν για να τους αποσπάσουν πληροφορίες περί του ακριβούς σημείου όπου εκρύπτετο ο Αυξεντίου.Κανείς όμως μοναχός δεν είπε τίποτα. Κατά την διάρκεια της ερεύνης στην περιοχή γύρω από το μοναστήρι, οι Βρετανοί στρατιώται ανεκάλυψαν μια σπηλιά κρυμμένη μέσα σε θάμνους.Λέγεται ότι κάποιος βοσκός τους έδωσε την πληροφορία ότι μέσα στην σπηλιά ήταν κρυμμένος ο Αυξεντίου. Αμέσως οι βρετανικές δυνάμεις εκύκλωσαν την σπηλιά και εκάλεσαν τον Αυξεντίου να παραδοθεί.Ο επί κεφαλής του βρετανικού αποσπάσματος ανθυπολοχαγός Μίντλεντον πλησίασε την είσοδο της σπηλιάς και εφώναξε : " Ρίξε τα όπλα σου και παραδώσου, αλλιώς θα επιτεθούμε ". Κάποιος απήντησε : " Καλά παραδιδόμαστε ". Τέσσερες άνδρες βγήκαν έξω, δυο από αυτούς επικηρυγμένοι με 5.000 λίρες, όπως και ο Αυξεντίου. Ο Αυξεντίου δεν ήταν μεταξύ αυτών. Ο ανθυπολοχαγός Μίντλεντον τον εκάλεσε και πάλιν να παραδοθεί, αλλά έλαβε την υπερήφανη απάντησιν " Μολών λαβέ ".Αμέσως, τέσερες άνδρες όρμησαν μέσα στην σπηλιά. Ο ηρωικός μαχητής της κυπριακής ελευθερίας τους υπεδέχθη με καταιγισμόν πυρός. Oι τρεις από τους τέσερες Βρετανούς, οι οποίοι είχαν ελπίσει ότι θα εισέπραττον την επικήρυξιν του Αυξεντίου βγήκαν αμέσως έντρομοι, ενώ ο τέταρτος, τραυματισμένος στο στήθος κατέπεσε στο έδαφος, για να υποκύψει λίγες ώρες αργότερα στα τραύματά του. Ο επί κεφαλής των βρετανικών δυνάμεων ανθυπολοχαγός Μίντλεντον εζήτησε αμέσως ενισχύσεις, οι οποίες και κατέφθασαν με τα ελικόπτερα. Η μάχη συνεχίσθη έτσι επί 10 ολόκληρες ώρες, κατά την διάρκειά της δε οι Βρετανοί εχρησιμοποίησαν μεταξύ των άλλων δακρυγόνες βόμβες.
Μπροστά στο αλύγιστο θάρρος του Αυξεντίου και αφού προηγουμένως έκαναν χρήσιν όλων των ειδών των όπλων, οι Βρετανοί στρατιώται έρριψαν μέσα στην σπηλιά βόμβες πετρελαίου. Τεράστιες φλόγες εκάλυψαν το σπήλαιο για να τυλίξουν σε λίγο το κορμί του ηρωικού πατριώτη.
Η μάχη ετελείωσε στις 2 η ώρα την νύκτα. Το πτώμα του Αυξεντίου ανευρέθη απηνθρακωμένο.
Ο Αυξεντίου ήταν ηλικίας 29 ετών, το επάγγελμά του δε ήταν σοφέρ ταξί.Στον κατάλογο των καταζητουμένων από τους Άγγλους, ήταν εγγεγραμμένος δεύτερος μετά τον στρατηγό Γρίβα.
( Ακριβές αντίγραφο απ' τις εφημερίδες της 5ης Μαρτίου 1957 )

ΑΡΧΕΙΟ -87- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 19


ΑΡΧΕΙΟ -86- Ο ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΝΕΟΤΗΤΑ

Ο Εθνικοσοσιαλισμός και η Νεότητα.

(Από την ιστοσελίδα http://mavroskrinos.blogspot.com/)

του Αριστοτέλη Καλέντζη.­


Υπάρχει μια πολυσύλλαβη λέξη που, απ' τον καιρό των αριστοφάνειων κωμωδιών - ως την σημερινή εποχή της αγοραίας παραφροσύνης, δεν έπαψε - με περιοδική συχνότητα - να καταχτά την κορυφή του καθημερινού κοινωνικού λεξιλογίου - η λέξη αυτή δεν είναι άλλη απ' την «διαμαρτυρία».
Ουρές ατέλειωτες διαδηλωτών στην Ιστορία τούτου του Κόσμου αφιέρωσαν τα μήκη τους στον αυτοσκοπό της ομαδικής σάλευσης, άλλοτε κάτω από ένα τετριμμένο αντιπολεμικό πρόσχημα, άλλοτε κάτω από ένα φθαρμένο αντιεξουσιαστικό σύνθημα, άλλοτε διεκδικώντας κοινωνικές ... παροχές (π.χ. άρση της ποτοαπαγόρευσης !). Μέχρι χθες, η φύση της κοινωνικής διαμαρτυρίας φρόντιζε να φορά την αβόλλα μιας ωραιοφανούς «αιτίας» ίσως γιατί η πρωτοτυπία της Βαβυλωνιακής εξισωτικής αχρωματοψίας μόλις σήμερα ανακαλύπτει πως το τίποτα δεν έχει ανάγκη από τίποτα ! Έτσι οι διαμαρτυρητές κάθε σύγχρονης συνομοταξίας ( βιολογικής , ιδεολογικής κλπ ) ξέστρωσαν τα λερά παπλωματοσέντονα τους, τα μπογιάτισαν με ευτελισμένα σφηνογράμματα μετατρέποντάς τα σε ευκαιριακά «πλακάτ» και, απαραιτήτως συνδικαλισμένοι, ξεχύθηκαν να διαδηλώσουν τα ακόμα κι απ’ τους ίδιους ακατάληπτα αιτήματα τους στην σκιά σαχλεπίσαχλων συμβόλων. Και σαν τις ετοιμόπνιγες μαούνες επιδόθηκαν σε τραγικές προνεύσεις και διατοιχίσεις πάνω στα κύματα του πρωτόγονου αλληλοερεθισμού, πριν να καταποντισθούν στην άβυσσο του, εντέχνως υποδαυλισμένου, φανατισμού τους του εστερημένoυ φραγμών.Άμοιρα στίφη που ξεγλίστρησαν μέχρι τα κράσπεδα των πεζοδρομίων για να γίνουν στόχοι και πειραματόζωα φροϋδιανών εμπόρων σ' ένα χυδαίο πρόγραμμα εκπομπής πασιφιστικού καταναλωτισμού πάνω απ' τα φρακαρισμένα φρεάτια υπονόμων των αποχετευτικών δικτύων των σημερινών μεγαλουπόλεων.
Όμως, ας μη στεκόμαστε μόνον στο φαινόμενο της πάντα επίκαιρης συλλογικής παρασάλευσης ή στην ανάλυση των υπόπτων «αλιευτικών» επιδιώξεων των εφήμερων δημαγωγών του καιρού μας - υπάρχουν και οι θετικώς εξεγειρόμενοι ενάντια στο τηλεχειριζόμενο έκτρωμα που φαίνεται να δεσπόζει στους κοινωνικούς ορίζοντες μας και αξίζει η ανασκίρτηση πάνω στις τάσεις αυτών των εξεγερμένων όχι από μιαν απλή συγκινησιακή φόρτιση αλλά από συμμετοχικήν υποχρέωση.Υπάρχουν και οι θετικώς, οι ευλόγως, εξεγειρόμενοι - υπάρχουν και κάποια ... παιδιά τα οποία, ασχέτως αν φαινομενικώς ουδέποτε κατοχύρωσαν την αιτία της όποιας επανάστασής τους, παραληρούν στο άκουσμα μιας υψίσυχνης μελωδίας κινητήρος πολυκίλυνδρης μοτοσυκλέτας. Αυτά τα παιδιά που με μια νευρώδη αναστροφή της δεξιάς μανίλιας του δικύκλου τους κάνουν την εξάτμιση τους να εκπυρσοκροτεί θρυμματίζοντας το παραμορφωτικό τζάμι του αστοσυντηρητισμού των γεννητόρων τους. Σε τούτη την προσέγγιση της μόνης διαμαρτυρίας που ακόμα κι αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να εφεύρουν οι κοινωνίες, της διαμαρτυρίας των Νέων, δεν θα μπορούσαμε ως Εθνικοσοσιαλιστές να έχουμε για ορμητήριο την πρόθεση που αναβρύζει από το στέρφο ρωγοβύζι του αμπελοφιλοσόφου ηθικολόγου - αντιθέτως, ως άλλοτε ή και νυν συνηλικιώτες δεν μας κινεί τιποτ’ άλλο παρά το καθήκον ενδοστροφικής αυτοκριτικής των υπάρξεων μας.
Δολεροί γητευτές, απολύτως συνταυτισμένοι με τις σιωνιστικές σκηνοθετικές απόψεις, καταδαπάνησαν -κατά περιόδους- τις σκυθρωπές «νοικοκυρίστικες» ή «προοδευτικές» χορογραφίες τους στο να παραλλάξουν το κάτασπρο νεολαϊστικο φέγγος σε λίκνισμα αρρύθμως ορχουμένων ναγιών οι οποίες , βεβαίως, να μην πορεύονται επάνω στους αδέκαστους κανόνες της προσωδιακής ή της στιχουργικής τονικής αλλά να διολισθαίνουν ταπεινά και μαζικά το φολιδωτό κορμί τους ανάμεσ' απ' τους γογγυσμοός και τις κατάρες μιας χιμαιρικής ασυναρτησίας. Με λόγια νεκταρόσταγα, διαπεραστικά, σαν τον γόο της σπαραξικάρδιας ροκάνας, τούτοι οι αχρείοι αποπλανητές, κατάφεραν στους πρόσφατους ( αλλά και αλλοτινούς ... ) καιρούς να ρίξουν κάμποσο βουρκόνερο στον ( διαφορετικώς, άνυδρο ) ιουδαϊκό νερόμυλο και να μασκαρέψουν το λύκειο σφρίγος άλλοτε σε γραβατοφορεμένο αστισμό, άλλοτε σε αφιονισμένο πασιφισμό με τζιβανωτές παραγναθίδες. Έτσι ξάσπριζαν τα μαλλιά της Μάνας Φυλής που έμεινε να κλαίει και να μύρεται βλέποντας τ' αυγά λεχούδια της ν' αλέθονται ανάμεσα στα αδηφάγα σαγόνια των προσεταιρισμένων της παρακμής, αυτά τα νεογνά της που τα στρέβλωσε το τραχύ σημιτικό σάγμα κι από στιβαροί λαμνοκόποι ενός σκαριού γεμάτου Αξίες και Ιδανικά γίναν οι αρνητές της φυλετικής φυσιολογίας με νεκρωμένους τους νευρομεταβιβαστές τους εξ' αιτίας μιας καλπάζουσας λυμφατικής διανοητικής μετάλλαξης.Πάμπολλοι απερίσκεπτοι «νάγκα» δαίμονες της ινδικής μυθολογίας με ανθρώπινο πρόσωπο και σώμα φιδιού, οι νεάλωτοι λευκοί σύρθηκαν τραβηγμένοι από ένα πνιγηρό λητάρι πάνω σ’ ένα τραπέζι συναλλαγών και εκεί αφέθηκαν να ρέβουν και να χτικιάζουν απ' την αντιμισθία της νοσηρής αστογεροντικής ( των γεννητόρων τους ) συναλλακτικότητας η οποία παρεχώρησε το αίμα των σκύμνων της φυλής σε ιταμά αλισβερίσια.Είναι καιρός να δούμε τον Εσταυρωμένο όπως ο Salvatore Dali - όχι από κάτω προς τα πάνω αλλά, χωρίς συμπλέγματα ενοχής ή ικεσίας , από πάνω προς τα κάτω. Το βλέμμα μας θα πρέπει να στραφεί σαν τον ευλαβικό ξεβοτανιστή στις προσχώσεις της νεολαιίστικης διαμαρτυρίας για v' απαλλάξει τα λευκά νιοβλάσταρα από τα ζιζάνια εκείνα που τα αγριεύουν και τα παραμορφώνουν. Και ψάχνοντας αυτά τα παράσιτα - αίτια, το πρώτο που αναφαίνεται εμπρός μας είναι οι τραγικές γκριμάτσες των δήθεν λαϊκών ταγών, των τυχάρπαστων «ηγεμόνων» που δεν κυβέρνησαν την Φυλή με το χαμόγελο του φυσικού Μεγαλείου αλλά που σάρκασαν την ανέχεια των Λαών με την δοτή σοβαροφανή βλοσυρότητα της καλοσιδερωμένης γραβάτας τους ή, κατά περίσταση, τις σκοπίμως τσαλακωμένης τραγιάσκας. Αυτών, των αριστεροδεξιών τροφαντών σερταριών που με εκατέρωθεν ναρκισσισμούς τους γίναν οι νεκράγγελοι των Νεολαιών, οι σκοτεινοί περατάρηδες των αλλόπνοων φυλετικών εχθρών !Με τον ταξικώς συμφεροvτoλoγικόν ανταγωνισμό τους και μυριορεγόμενοι - καθένας με τον εαυτό τoυ - το ολικό προβάδισμα, κατάτμησαν τους Νέους το ίδιο όπως κι ολάκερα τα κοινωνικά σύνολα σε αντιπαλαίουσες ς ληστοσυμμορίες που αλληλoϋπoβλέπονται για τον αυτοσκοπό της επιβολής ενός κούφιου ψευτοσυμβόλου, ενός ποδοσφαιρικού χρώματος κενού κάθε πολιτιστικού αντικρύσματος. Κι αυτοί ήσαν που, από καταβολής σημιτικής αντιπαλότητας, όχι μόνον τεμάχισαν την Νεότητα, αλλά πριόνισαν και τις, ανάμεσα σ' αυτά τα αποτμήματα, όποιες γέφυρες επικοινωνίας. Έτσι διαμόρφωσαν τις εξατομικευμένες κυψελίδες διαίρεσης κι απομονωτισμού των Νέων, ενώ, με τον μακιγιαρισμένο ταρτουφισμό τους σπάραζαν για το ιδία ευθύνη κατάντημα των παιδιών τους και με τελετουργική βαναυσότητα νομοδιψούσαν υπέρ της ... σωτηρίας των παραστρατημένων τoυς !Ύστερα ήρθαν τα «μοντερνιστικά» ρουθουνίσματα των αφόδιων κολεοπτέρων μαζί με τα εμετικά μυγοκαθίσματά τους - τους λογής , λογής συρμούς - που στάθηκαν καινούργιες αφoρμές για να δούμε, στην δεκαετία του '60, τους συνομηλίκους μας απαράλλαχτου ς με ... ταράνδους της τέταρτης μεσοπαγετώδους του πλειστοκαίνου, ξεσηκωμένους από τα άδυτα κάποιου ανήλιαγου σπηλαίου, χωρίς κρίση και προσωπικότητα, ισοπεδωμένους φασουλήδες στα χάσκαρα της σιών - κι αποκεί και πέρα, σαν επιδημία που διασχίζει τα συνοριακά οροθετήματα χωρίς διαβατήριο και βίζα, η μεγάλη πανούκλα των δολοφονικών ψυχοτρόπων τρύπωσε στη λευκή Nεoγενιά μέσα από τα ειρηνόφιλα κηρύγματα, τα αντιφασιστικά, των δηλητηρι-αστών της. Οι εκφυλιστικοί κρωγμοί των πρεζεμπόρων του αντιφασισμού, τελικώς , πέτυχαν να τοξινώσουν μέχρι θανάτου την λευκή Νιότη και εν ονόματι της (δήθεν) «ελευθερίας» να την θέσουν υπό τον στραγγαλιστικότερο έλεγχο των ναρκωτικών και, το χειρότερο, της απεμπόλησης των Αξιών. Οι αντιφασίστες θανατέμποροι, παροχετεύοντας με τις σύριγγες τους το δηλητήριο του ‘’Make love not War” και των παρελκυστικών υποσχέσεων αντιφασιστικών «παραδείσων» στις φλέβες των λευκών Νεολαιών, κατάφεραν τον ευτελέστερο εξανδραποδισμό όσων προορίζονταν να μεταφέρουν την δάδα ενός, έτσι κι αλλιώς, άσβεστου Πολιτισμού μέσα στον Χρόνο. Η διάλυση, εν τέλει, προέκυψε μέσα απ' τα δημαγωγά μικρόφωνα των πολιτικάντηδων της Νέας Εποχής, μέσα απ' τα οποία δεν εκπηδούσε πολιτικός λόγος αλλά δηλητηριώδες χασισεκπνοές κοινωνικού πολυσχασμού.
Από τότε, απ' την εμφάνιση της καταιγίδας του μεθοδευμένου αντιφασισμού των πρεζεμπόρων, από τις αρχές της δεκαετίας του '60, η λευκή Νεολαία, αντί να «απελευθερωθεί» απ' την «τυραννία» του Φασισμού ( όπως οι δημαγωγοί ­πρεζέμποροι της υπήσχοντο ... ) βρέθηκε υπόδουλη προσκύνησης σαθρών τοτέμ υποταγής κι εξαθλίωσης. Αντί της «απαλλαγής» από τις μιλιταριστικές στολές βρέθηκε ομοιόμορφα και κονσερβαρισμένα φασκιωμένη μέσα στα εβραιόφερτα μπλού - τζήν τα οποία υπεκατέστησαν αυτό που ήρθαν για να καταργήσουν. Αντί της «λύτρωσης» από την φασιστική πειθαρχία που – υποτίθεται - περιέστελλε την ατομικήν ελευθερία, βρέθηκε σκλάβα του αγελαίου κώδικα αντιφασιστικής υποταγής που υπαγόρευσε μέσω των φερεφώνων του ο αθέατος εβραίος για να κοντρολλάρει ευκολώτερα αυτούς που σκόπευε να εκζυμήσει ( ηθικά και υλικά ). Αντί να ανεβεί , καταβαραθρώθηκε !
Η ηλικιακή ανωριμότητα δεν επέτρεψε στους λευκούς σκύμνους να ερμηνεύσουν όπως θα έπρεπε τις προθέσεις και τις υλακές ξενόσταλτων πρεζεμπόρων, διαφορετικά θα αντελαμβάνοντο εγκαίρως ότι οι εβραιόσταλτοι διαχειριστές αντιφασιστικής ηρωίνης δεν επιχειρούσαν τίποτα άλλο παρά την εγκαθίδρυση ενός στυγνού «χαλίφη» στην θέση του φυσικού φυλετικού Ταγού.
Κάτω από την σκιά των απατηλών τοτέμ του ψυχoτρoπικoύ αντιφασισμού συνέχιζαν οι διαμαρτυρίες των λευκών Νεολαιών - και ζητούσαν - ζητούν - πολλά, όλο και περισσότερα, ενώ οι ένοχοι γεννήτορές τους επιδεικνύoυν την παρατεταμμένη – δήθεν - απορία και ... αγωνία για τις τύχες των παιδιών τους! Και ζητούν ακόμα μίαν ελευθερία που τους έταξαν και επί δεκαετίες ( χιλιετίες ) δεν φάνηκε στον ορίζοντα των προσδοκιών τους - και ζητούν έναν πλέον ανθρώπινο κώδικα «ζην» ή έστω έναν ηπιώτερο κώδικα «θνήσκειν». Αντί αυτών, τους προσφέρθηκε ο αναξιώτερος των θανάτων με την βελόνα καρφωμένη στην φλέβα κι ένα πανηδονιστικό αποσάρωμα -ευτελιστικής σεξουαλικότητος που κατέληξε στην θανάτωση του έρωτος: AlDS !Αυτό ήταν το αντιμίσθιο της προτίμησης του «καλού» αντιφασισμού έναντι του «κακού» Φασισμού. Και σήμερα πια δεν επιτρέπεται η χρήση φαιάς ουσίας του Κόσμου προς κατευθύνσεις και τομείς ουσιαστικής Προόδου διότι είναι δεσμευμένη, μεταξύ άλλων, σε θέματα βασικής επίζησης όπως η σωτηρία από τα θανατηφόρα ναρκωτικά ή από το θανατηφόρο AIDS ή από τα τόσα θανατηφόρα (και μόνο θανατηφόρα) που εκόμισε ο αντιφασισμός των δημοκρατιών του Κόσμου !
Χάθηκαν, όμως, για πάντα οι ελπίδες της έλευσης ενός χαρμόσυνου αγγελιαφόρου που θα ξαναναστήσει τους λευκούς σκύμνους ; Το κατηγορηματικό «όχι» το αποκρίνονται από το βάθος της πρόσφατης φυλετικής Ιστορίας μας οι δωδεκάχρονοι υπερασπιστές του Βερολίνου, οι φλόγες του αυτοπυρπολημένου κορμιού της Γιάν Πάλατς στη Πράγα του 1969 κι ακόμα μακρύτερα, στα όρια της Ευρώπης, στην Κύπρο του 1955, το ηρωικό παράδειγμα των ημιθέων της Ε.Ο.Κ.Α. ! Η πανίσχυρη λευκή φυλετική κράση διετήρησε ανέγγιχτη την αλκή των παιδιών της που, σε στιγμές σωστής διαπαιδαγώγησης, δρομεί πάντα σε αξιοκρατικές συντεταγμένες. Κι αυτές οι στιγμές σωστής διαπαιδαγώγησης θα έπρεπε να προσδιοριστούν προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι, στο, μέλλον, οι θηριάλωτοι επιτέλους θα καταστούν θηριοφόνοι αναπτύσσοντας τις απαραίτητες άμυνες φυλετικής επιβίωσης.
Είναι αλήθεια πως η αινιγματική, λευκή, νεανική ψυχή πάντα χαρεκτηρίζετο απ' το περίγραμμα του Ιππότη μαχητή στις μακρυνές Σταυροφορίες - αν ψάξουμε στο παρελθόν του καθενός από μας σίγουρα θα το επαληθεύσουμε ! Αυτή η ψυχή ήταν πάντα άγνωρη της ιδιοτελείας κι αδιαπήδητο στεγανό της ενάρετης προσταγής ! Κι όποιος δεν το εννόησε ποτέ δεν μίλησε την απόρρητη γλώσσα της περίτεχνης ετούτης ψυχής, ενώ, εκείνος που έγκαιρα το επεσήμανε είχε την χαρά της πλέον ελπιδοφόρας εξίσωσης μέσα στους συμπερασματικούς ορίζοντές του, εκείνης της εξίσωσης που δια συνδέει μέχρι πλήρους ταύτισης τους στοιχημένους βλαστούς της ρωμαλέας Δωρικής Πάτρας με τους συντεταγμένους βλαστούς των συγκαιρινών μας Panzerdivisionen. Αυτός ο εν συμπεράσματι ευτυχής δεν μπορεί να είναι άλλος από εκείνον που ζει και μάχεται για την κατάκτηση του Αύριο:
«Λέγεται συvήθως πωs όποιος έχει μαζύ του την Νεότητα έχει και το Μέλλον.Εμείς όμως αποδείξαμε το αντίθετo: όποιος αγωνίζεται για το Μέλλονέχει μαζύ του και την Νεότητα!»
(J.GoebbeIs "TAGEBUCH" 1'Χ'32)
Για τον Εθνικοσοσιαλισμό το ζητούμενο δεν είναι ο περιστασιακός προσεταιρισμός των Νέων, όπως ακριβώς είναι για τον αντιφασισμό. Ο Εθνικοσοσιαλισμός a priori, ως μαχόμενος υπέρ του Αύριο, δεν έχει απλώς «μαζύ» του τους Νέους αλλά, συνυφαίνεται με την μείζονα κοινωνία, συνυφαίνεται με τους Νέους και υπέρ αυτών υπάρχει - γιατί Νεότητα = Μέλλον !
Ποιες είναι, λοιπόν, οι στιγμές σωστής «διαπαιδαγώγησης» των Νέων; Ασφαλώς, εκείνες κατά τις οποίες επαληθεύεται εκ μέρους της Πολιτείας η προσδοκία μάχης υπέρ του Μέλλoντoς, όταν γίνεται σαφής εκ μέρους της Πόλης η θέληση για Επικράτηση έναντι παντός επιβούλου ! Έτσι και μόνον έτσι μπορεί κανείς να ξαναζεύξει τα γιοφύρια ανάμεσα στις αποκομμένες νησίδες της Νιότης και να επανασυνδεθεί με τους πληρεξουσίους του φυλετικού Μέλλοντος: τους Νέους! .Ας ερμηνεύσουμε, πέρα από την θέαση της απλής μουσικής πλαστικής, το "Radio Activity" των Κraftwerk - δεν είναι, άραγε, ένας καταγγελτικός μορσικός καταπέλτης ενάντια στους «μονωτήρες» των κατατετμημένων νησίδων των Νεολαιών μας ; Δεν είναι ένα συνεχές μαστίγωμα ενάντια στις Πόλεις που βυθίζουν στην σιωπή σεληνιακών κρατήρων κάθε απαίτηση επιβίωσης των πολιτών τους ; Στην θέση της λαλιάς η ηλεκτρεκένωση - στη θέση των φθόγγων ο κλονισμός - ­επιτέλους, τόσο δύσκολο είναι v' αποκατασταθεί η φυσιολογία της επικοινωνίας και, μάλιστα, της επικοινωνίας με τους Επιγενομένους ; Για τον Εθνικoσoσιαλισμό ουδέποτε τέθηκε παρόμοιο ζήτημα !
Ο Eθvικoσoσιαλιστής, θεόπτης και θεουργός, μπορεί να καταδείξει τον μεγάλο ένοχο που κρύβεται πίσω απ’ τις παρελκυστικές ψευδo - όσο κι επικίνδυνες εξεγέρσεις και καταβαραθρώσεις των Νέων - τον αμετανόητο εβραίο, ίδιο σε όλες τις εποχές, φορέα της ίδιας αμείωτης σατανικότητος, του ίδιου αμείωτου αρριβισμού, της ίδιας αμείωτης ιδιοτελείας, υπουλότητος, μοχθηρίας. Να θυμηθούμε, μήπως, την χαρακτηριστική εκείνη περίπτωση του εβραίου ψευτο-Μεσσία, ψευτο-μυστικιστή Σαββατάι Σεβί (1666) ο οποίος δεν δίστασε να ασπασθεί τον Μωαμεθανισμό και να παραδώσει τους ομοφύλους οπαδούς του βορά στην μήνη του Σουλτάνου χάρη των ευτελών ατομικών συμφερόντων του ; Κάτι ανάλογο δεν διαπράττει και ο μετά από αυτόν εβραίος εκμεταλλευόμενος αφελείς αλλόδοξους θιασώτες της απάτης του και παραδίδοντάς τους βορά στην σκοπούμενη εξαθλίωση και στον θάνατο ;Η λυτρωτική του Eθνικοσοσιαλισμού μεθόδευση μεστώνει εκκινώντας από την παραδοχή σύμφωνα με την οποία τα φυλετικά οχυρά είναι οι Νέοι και τα οχυρά πρέπει πάντα να είναι όρθια κι ακέραια - πρώτιστη πρόβλεψη , η ενδυνάμωση των οχυρών μας , η θωράκιση της φυλετικής άμυνάς μας : της Νεολαίας μας !

Πηγή:
http://mavroskrinos.blogspot.com/2009/02/blog-post_23.html

ΑΡΧΕΙΟ -85- ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ


ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ

MAURICE BARDECHE – AUSTIN J. APP – J. FONS – FABRICE LAROCHE – L. ROHRBACHER – R. P. REICHENBERGER

Εκδόσεις: Ελεύθερη Σκέψις Αθήνα 1987


Η εξόντωσις των Γερμανών της Πολωνίας

…Οι πιο σημαντικές σφαγές ήταν η ομαδική σφαγή του Μπρόμπεργκ στις 3 Σεπτεμβρίου 1939: σφαγή της κοινότητας του Αϊχντορφ (36 νεκροί), της Κράϊνμπάρτελζεε (53 νεκροί), του Γιάγκερχοφ στα περίχωρα του Μπρόμπεργκ (63 νεκροί), του Σλόνσκ και του Θόρν (58 νεκροί) και τέλος της Τάρνοβα (104 νεκροί).
Σχεδόν όλοι οι δολοφονημένοι, άνδρες και γυναίκες, βρέθηκαν ακρωτηριασμένοι και τα πτώματά τους ήταν δύσκολο να αναγνωρισθούν στοιβαγμένα όπως ήταν μέσα σε ομαδικούς τάφους.
Οι σφαγές που αναφέρομε είναι εκείνες που επισημάνθηκαν αμέσως μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στην Πολωνία. Υπήρξαν όμως κι άλλες, που ανακαλύφθηκαν αργότερα. Από τον Νοέμβριου του 1939 έως και τα μέσα του 1940 βρέθηκαν άλλοι 20 περίπου ομαδικοί τάφοι, με 15 έως 30 πτώματα καθένας.
Αλλού, τα πτώματα των Γερμανών που δολοφονήθηκαν ή εκτελέσθηκαν βρέθηκαν στο κατώφλι του σπιτιού τους, μέσα στις αυλές, στους κήπους, στις άκρες των δρόμων, πολλές φορές άταφα, σκεπασμένα με κλαδιά και φύλλα δέντρων. Σχεδόν πάντοτε όμως φρικτά ακρωτηριασμένα. Χωρίς μάτια, χωρίς δόντια, με κομμένη την γλώσσα, ανοιχτή την κοιλιακή χώρα, με σπασμένα κρανία απ’ όπου πρόβαλαν οι εγκεφαλικές ουσίες, σπασμένα χέρια και πόδια και βγαλμένα νύχια. Πολλές φορές ήταν δεμένα μεταξύ τους με σκοινιά, λουριά ή σύρματα και συνήθως αυτά που ήταν δεμένα έτσι είχαν και μια σφαίρα στον αυχένα. Άλλοι Γερμανοί, που κατάφεραν προσωρινά να ξεφύγουν, συνελήφθησαν αλλού και τα πτώματά τους ανακαλύφθηκαν σε σπηλιές, αχυρώνες, αυλάκια, θαμνόδενδρα, σε δάση ή χαντάκια και σε χωράφια όπου είχαν καταφύγει για να σωθούν από τους διώκτες τους. Αυτοί οι διώκτες ήσαν οπλισμένοι με λόγχες, πιστόλια και τουφέκια που ασφαλώς τους είχαν προμηθεύσει οι αρχές ή απλώς με μπαλτάδες, μαχαίρια, φτυάρια και αξίνες…


#


Οι βομβαρδισμοί «τρόμου» κατά του αμάχου πληθυσμού.
Οι βομβαρδισμοί του Αμβούργου και της Δρέσδης.


…Πολλοί άνθρωποι, κουρασμένοι, αλαφιασμένοι ή απλώς τρομοκρατημένοι, εγκαταστάθηκαν στα καταφύγια για να περάσουν τη νύχτα. Υπήρξε η τρομερότερη νύχτα όλου του πολέμου. Είκοσι λεπτά πριν τα μεσάνυχτα οι εμπρηστικές και οι βραδείας αναφλέξεως βόμβες πέφτουν στα κτήρια και τα διαλύουν. Σε λιγότερο από 15 λεπτά ρίχνονται 2.382 τόνοι βομβών και μεταβάλλουν το Αμβούργο σε θάλασσα φωτιάς. Μια δεύτερη ομάδα βομβαρδιστικών επιτίθεται κατά των λαϊκών συνοικιών του Άλστερ, όπου έχουν καταφύγει πρόσφυγες, το ¼ του πληθυσμού. Όλες πέφτουν στην πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή του Αμβούργου. Οι βόμβες απελευθερώνουν το εμπρηστικό υλικό τους που ρέει καίγοντας ορόφους, τοίχους κι ολόκληρα κτήρια, ενώ τα βομβαρδιστικά αποθαρρύνουν τους πυροσβέστες…


#


Ο βομβαρδισμός ανοχύρωτων πόλεων

…Στις 22 Οκτωβρίου 1943 έγινε αεροπορική επιδρομή στο Κάσελ. Σε λίγες μόνο ώρες, ο αριθμός των θυμάτων έφθασε τις 8.000 περίπου. Οι νεκροί στοιβάχθηκαν σε 45 φορτηγά και τάφηκαν όλοι μαζί σε έναν κοινό τάφο. Η έκθεσις του αρχηγού της τοπικής αστυνομίας γράφει «70% των νεκρών πέθαναν από ασφυξία, 15% από τραύματα και 15% απανθρακώθηκαν»…


#

ΑΡΧΕΙΟ -84- DIETRICH ECKART



Dietrich Eckart (23 Μαρτίου 1868 Neumarkt Βαυαρίας - 26 Δεκεμβρίου 1923 Berchtesgaden)

Ο Ντίτριχ Έκαρντ ήταν
Γερμανός δημοσιογράφος, μέλος του National Socialist German Workers Party (NSDAP), φίλος και σημαντικός σύντροφος του Αδόλφου Χίτλερ, τον οποίο βοήθησε στην άνοδό του. Το 1891 σπουδάζει στο Μόναχο ιατρική, το 1899 εγκαταλείπει τις σπουδές του και πάει στο Βερολίνο, όπου ασχολείται με την ποίηση, το θέατρο, τη φιλοσοφία και τη δημοσιογραφία.
Την ποίηση του Έκαρντ – καθαρά μεταφυσική – διακατέχει το πρόβλημα της σχέσεως της ψυχής με το σύμπαν και η επαφή του ανθρώπου με ο υπερπέραν. Η σχέση του Έκαρντ με την πολιτική είναι περίεργη, ίσως περισσότερο από το ποιητικό του έργο. Όπως οι περισσότεροι διανοούμενοι της εποχής του, άρχισε να ασχολείται με ην πολιτική χωρίς συγκεκριμένα ταξικά ή παραταξιακά κίνητρα.
Το
1913 επιστρέφει στο Μόναχο. Εκεί γίνεται μέλος της εθνικιστικής "Εταιρείας της Θούλης" (Thule-Gesellschaft), για την οποία γράφει και δημοσιεύει άρθρα. Στο διάστημα των ετών 1918 και 1920 εκδίδει την εφημερίδα Auf gut Deutsch. Στους κύκλους του Γερμανικού Εργατικού Κόμματος γνώρισε τον Hitler, τον Rohm, τον Feder, τον Lundendorf και τον Drexler όπου ίδρυσαν το NSDAP.
Το εθνικοσοσιαλιστικό σύνθημα "Ξύπνα Γερμανία!" (Deutschland erwache!) αποτελεί δική του επινόηση επίσης το ποίημά του «Το τραγούδι της καταιγίδας» έγινε τραγούδι του κόμματος. Το
1920 γίνεται συντάκτης της εθνικοσοσιαλιστικής εφημερίδας, τον "Λαϊκό Παρατηρητή". Ενάμιση μήνα μετά από το Πραξικόπημα του Χίτλερ παθαίνει συγκοπή και πεθαίνει στο Μπερχτεσγκάντεν στις 26 Δεκεμβρίου του 1923.
Το
1924 ο Χίτλερ δημοσιεύει το βιβλίο του "Mein Kampf", το οποίο αφιερώνει στον Ντίτριχ Έκαρντ. Το 1936 τον τιμά δίνοντας σε μια εγκατάσταση του Ολυμπιακού Σταδίου του Βερολίνου το όνομά του.

Έργα του:
Τα Θεατρικά
Der Froschkönig. Romantische Komödie. 1904.
Familienväter. Tragische Komödie. 1904.
Der Erbgraf. Schauspiel. 1907.
Ein Kerl, der spekuliert. Komödie. 1909.
Henrik Ibsens Peer Gynt. In freier Übertragung. 1912.
Heinrich der Hohenstaufe. Deutsche Historie. 1915.
Lorenzaccio. Tragödie. 1920.
Τα υπόλοιπα ποιητικά, πολιτικά κλπ

Lyrik, Polemiken, journalistische Beiträge
In der Fremde. Gedichte. 1893.
Ibsen, Peer Gynt, der große Krumme und ich. 1914.
Abermals vor der Höhle des Großen Krummen. Erneute Aussprache über Theaterkritik. 1915.
Auf gut deutsch. Wochenschrift für Ordnung und Recht. 1918–1920.
Völkischer Beobachter. 1920–1923.
Der Bolschewismus von Moses bis Lenin. Zwiegespräch zwischen Adolf Hitler und mir. München [1924].

ΑΡΧΕΙΟ -83- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 18


ΑΡΧΕΙΟ -82- ΠΕΡΙ ΕΘΝΟ-ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ


Είναι αναπόφευκτο γεγονός σε μια κοινωνία της οποίας οι στόχοι και οι επιδιώξεις είναι μόνο οικονομικής φύσεως, οι δε αποφάσεις παίρνονται από ανθρώπους που βλέπουν τη φύση μόνο σα πηγή τροφής και υλικών, το περιβάλλον να καταλήξει στη κατάσταση που είναι σήμερα. Και η κατάσταση είναι τραγική. Λεπτές ισορροπίες ,που είναι αποτέλεσμα εκατομμυρίων χρόνων εξέλιξης, διαταράχθηκαν ή καταστράφηκαν στο ελαχιστότατο διάστημα των τελευταίων 50-100 χρόνων.
Μεθυσμένος από τη δύναμη της τεχνικής και τη μανία του κέρδους, παραπλανημένος από ιδεολογίες που θεοποιούν τη παραγωγή και από θρησκείες που βλέπουν αυτό τον κόσμο σαν κοιλάδα δακρύων, ο άνθρωπος έφερε τη κατάσταση στο απροχώρητο.Τα συμπτώματα έγιναν τόσο έκδηλα, που ούτε και αυτός ο αποχαυνωμένος μέσα στη πρόσκαιρη υλική του ευδαιμονία σημερινός αστός δεν μπορεί να αγνοήσει.Έτσι τα κόμματα ανακάλυψαν το περιβάλλον, εξήγγειλαν προγράμματα, οργάνωσαν διαμαρτυρίες, συνέταξαν μελέτες μα το πρόβλημα συνεχώς οξύνεται διότι αναγεννάται συνέχεια μέσα από τον αντιφυσικό τρόπο ζωής που έχει επιβληθεί.Η μόλυνση του περιβάλλοντος δεν είναι μεμονωμένο ζήτημα αλλά ένα ακόμα σύμπτωμα μιας κοινωνίας που πάσχει από τα θεμέλια της.
Οι σημερινοί οικολόγοι, άτομα γενικά με σωστές καταβολές εξακολουθούν να σκέφτονται λανθασμένα διότι στην ουσία οι αρχές τους δεν διαφέρουν από αυτές που αμφισβητούν. Θεωρούν την καταστροφή του περιβάλλοντος σαν αποτέλεσμα του καπιταλιστικού συστήματος (όπως πράγματι είναι) αλλά πέφτουν στην παγίδα του μαρξιστικού τρόπου σκέψεως που είναι στον ίδιο βαθμό συνυπεύθυνος και σαν θεωρία και σαν πράξη (οικολογική καταστροφή γίνεται και στα κουμμουνιστικά κράτη μόνο που εκεί δε γίνεται ευρέως γνωστή).
Δεν μπορούν να αποφύγουν τον τρόπο σκέψεως που είναι κοινός και στα δύο συστήματα. Υπερασπίζονται το περιβάλλον διότι αισθάνονται ότι απειλούνται με την υποβάθμιση του. Η σχέση μεταξύ τους εξακολουθεί να είναι σχέση συμφέροντος.Ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν βλέπει τη φύση σαν έναν υπηρέτη προορισμένον να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ανθρώπου. Η Φύση και γενικά ο Κόσμος , αποτελεί το πρόσωπο της θεϊκότητας και ως εκ τούτου θεωρείται ιερός. Ο άνθρωπος, σαν μέρος του όλου, άλλοτε συνεργάτης άλλοτε ανταγωνιστής μέσα στην ευλογημένη αιώνια πάλη του Κόσμου, πρέπει να θεωρεί οτι στον Κόσμο που ζεί ζουν και οι θεοί του και δεν είναι ένας «τόπος εξορίας» που θα τον οδηγήσει σε έναν παράδεισο μιας άλλης ζωής.Από εδώ πηγάζει η «φυσική ευσέβεια» την οποία αισθάνεται ο Εθνικοσοσιαλιστής μέρος της οποίας αποτελεί και ο σεβασμός του περιβάλλοντος.
Συνεπώς ο άνθρωπος πρέπει να ενεργεί σύμφωνα με τη κοσμική τάξη και όχι με την οικονομία και τους «νόμους » της όπως γίνεται σήμερα.
Από αυτή την ασυμφωνία πηγάζει όλη η «αταξία» που διέπει τις σημερινές κοινωνίες και από την οποία δυστυχώς γίνονται αντιληπτά στο λαό τα πλέον κραυγαλέα συμπτώματα της, που ένα απο αυτά είναι και η καταστροφή του περιβάλλοντος. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η καταστροφή αυτή είναι ένα ακόμη σημάδι παρακμής των δυτικών κοινωνιών και μπορεί να αντιμετωπισθεί μόνο με μία ριζική μεταβολή του τρόπου σκέψεως και δράσεως στα πλαίσια μιας Εθνικοσοσιαλιστικής κοινότητας.
Από την ιστοσελίδα ΠΡΑΣΙΝΗ ΠΤΕΡΥΓΑ
http://oikologiko.blogspot.com/2007/07/blog-post_19.html

- - -


Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς μας γιατί ενώ το λεγόμενο οικολογικό κίνημα παγκοσμίως κηρύσσει «μετά μανίας» την ανάγκη για τήρηση των φυσικών νόμων που αφορούν την χλωρίδα και την πανίδα του πλανήτη, αποφεύγει οφθαλμοφανέστατα να πει το ίδιο και για τον άνθρωπο; Λοιπόν αυτό δεν είναι υποκρισία. Είναι η μεγαλύτερη απόδειξη για το ποιος νοιάζεται πραγματικά για το περιβάλλον και ποιος είναι το προβεβλημένο πιόνι του παγκόσμιου κυρίαρχου διεθνιστικού συστήματος.Οι νόμοι επιλογής, βελτίωσης και διατήρησης που προσπαθούμε να εφαρμόσουμε σε κάθε τι έμβιο πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη είναι άμεσα ζωτικής σημασίας. Για κάποιους «οικολόγους» οι ίδιοι νόμοι που η φύση όρισε και επέβαλε και για τον άνθρωπο χωρίς καμία διάκριση, αποτελούν «παράγωγο κάποιων νοσηρών, ρατσιστών, συμπλεγματικών και μισαλλόδοξων ανθρώπων»! Ας μην σπεύσει κανείς να χαρακτηρίσει όλα αυτά ως θέατρο του παραλόγου, διότι δεν είναι. Είναι η μεγαλύτερη συντονισμένη προσπάθεια στην ιστορία, με στόχο τον αφανισμό των ανθρωπίνων φυλών. Το γιατί να συμβαίνει κάτι τέτοιο και πού θα αποσκοπούσε αυτό είναι ερωτήματα που χρειάζονται χιλιάδες σελίδες για να αναλυθούν. Η πραγματικότητα όμως είναι αυτή.Η κοινωνία μας, ο πολιτισμός μας, η εξέλιξή μας, η διαμόρφωση του περιβάλλοντος που ζούμε, δεν είναι κάποια τυχαία συμβάντα, κάποιων αόριστων συγκυριών. Είναι παράγωγα των ξεχωριστών μας συνεκτικών ιδιοτήτων, είναι το μαθηματικό αποτέλεσμα του νόμου του DNA. Αρετές και ελατώματα, συμπεριφορά και ψυχοσύνθεση, είναι πραγματικότητες συγκεκριμένες που μας κληρονομήθηκαν από τους προγόνους μας και που αυτές θα ορίσουν και το μέλλον μας και το μέλλον του κόσμου. Γιατί η βιολογική βάση, το αίμα, είναι η μήτρα της δημιουργίας. Κάθε κήρυγμα αντιρατσισμού που οδηγεί στην καλλιέργεια και την αποδοχή της επιμιξίας είναι ολέθριο. Η προοδευτική απώλεια των προγονικών μας βιολογικών χαρακτηριστικών (κατά συνέπεια και ψυχικών - πνευματικών) είναι οικολογική δολοφονία του είδους μας. Είναι η δολοφονία του μέλλοντός μας. Ίσως αυτό είναι μία βάση για να προχωρήσει κανείς στην απάντηση των παραπάνω ερωτημάτων.Σήμερα οι Ευρωπαϊκές φυλές κινδυνεύουν περισσότερο από ποτέ. Δεχόμαστε μία αλλόφυλη εισβολή με στόχο τη διάλυση της εθνικής συνοχής και στη συνέχεια την επιμιξία και την οριστική και ανεπανόρθωτη εξαφάνιση των φυλών. Παράλληλα και συντονισμένα, έχει επιβληθεί και ένα γενικότερο τεχνητό περιβάλλον διαβίωσης που δρα ως ψυχικό υπόβαθρο για την καταπίεση των φυλετικών μας δυνατοτήτων (ψυχικών και βιολογικών). Από τον κοινωνικό σχεδιασμό συνεπάγεται, καθόλου τυχαία, και η λεγόμενη υπογεννητικότητα και οι αμβλώσεις. Αλλά και η ομοφυλοφιλία που προωθείται αρρωστημένα στην Ευρωπαϊκή νεολαία ως «τρόπος ζωής». Η ομοφυλοφιλία όμως δεν είναι σίγουρα κάτι τέτοιο. Είναι ανωμαλία και παρακμή. Είναι μία ασθένεια που εξαπλώνεται, σαπίζοντας υγιή κύτταρα της κοινωνίας, ως καρκίνος. Μίας κοινωνίας, πρόωρα γερασμένης. Αναλόγως και τα ναρκωτικά που προωθούνται συντονισμένα και τείνουν μάλιστα προς νομιμοποίηση. Από τα ναρκωτικά και την ομοφυλοφιλία, πάμε και στο AIDS. Όλα έχουν ως στόχο να δημιουργήσουν «αιμορραγία» στην Λευκή κοινωνία, πληγώνοντας κατευθείαν την καρδιά της, την νεολαία.Φυσικά όλα αυτά δρουν παράλληλα με την ευρύτερη γνωστή προσπάθεια απεθνικοποίησης των λαών και των κρατών (θρησκείες, παραδόσεις κλπ).Λοιπόν τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Το να διεκδικεί κανείς την φυλετική του ακεραιότητα και υγεία, το να διεκδικεί το δικαίωμα να διαφέρει, το να αισθάνεται αποστροφή ακόμη, προς κάποιον νέγρο ή μογγόλο, δεν είναι αρρωστημένες σκέψεις όπως κάποιοι λυσσοδώς προσπαθούν να μας επιβάλλουν. Είναι ένα απόλυτα φυσικό συναίσθημα που η ίδια η φύση προέβλεψε για τα πλάσματά της, για την διατήρηση της ισορροπίας της και την πρόοδο των ειδών της.Οι Εθνικιστές οικολόγοι, εδώ και χρόνια αποτελούν το μόνο γνήσιο, ξεκάθαρο και συνειδητοποιημένο, οικολογικό κίνημα της Ελλάδος. Είναι το μόνο κίνημα της θετικής φυλετικής αντίληψης. Έχουμε την θέληση να σταματήσουμε τη φυλετική καταστροφή μας, να αντικρίσουμε τον ήλιο και να πορευθούμε προς ένα μακρινό και λαμπρό μέλλον. Διεκδικούμε το δικαίωμα των αγέννητων παιδιών μας για ένα ασφαλές τέτοιο μέλλον. Διεκδικούμε ένα κράτος που θα αγκαλιάζει με εξαιρετικά προνομιακή μεταχείριση τις πολυμελείς οικογένειες, καθώς και τις νέες μητέρες. Διεκδικούμε το δικαίωμα της νεολαίας όχι στην επιβίωση, αλλά στη ζωή και την πρόοδο μέσα σε ένα περιβάλλον φυσικό και υγιές. Διεκδικούμε μία Πατρίδα που θα αποτελείται από ανθρώπους ψυχικά δυνατούς, περήφανους και ορμητικούς, με τις δυνατότητες που αξίζουν, ώστε να κτίσουν μία κοινωνία ακμαία για τα παιδιά τους. Και η υποθήκη είναι η αξία της φυλής μας.Για μας, μεγαλύτερος Εθνικός μας πλούτος είναι ...οι Ελληνες.
Από το περιοδικό Λυκώρεια
Δημοσιευμένο την ιστοσελίδα ΠΡΑΣΙΝΗ ΠΤΕΡΥΓΑ
http://oikologiko.blogspot.com/2007/05/blog-post.html

- - -


…Το οικολογικό πρόβλημα ανάγεται στο πρόβλημα της ανθρώπινης πνευματικότητας και η οικολογική κρίση είναι κρίση του ανθρώπινου πολιτισμού. Είναι το αποτέλεσμα της αποτυχίας ενός τρόπου ζωής που διακατέχεται από την πνευματική παράνοια του καπιταλισμού για κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη φύση. Είναι αποτέλεσμα του καπιταλιστικού ιδεώδους το οποίο ήταν πάντοτε στραμμένο σε μια πλαστική ευδαιμονία και όχι την αλήθεια, του ιδεώδους αυτού που για πρώτη φορά στην ιστορία είδε τον κόσμο και τον άνθρωπο ως μηχανή.
Ο άνθρωπος είναι ουσιαστικά αυτός ο οποίος αποτελεί το κέντρο του οικολογικού προβλήματος, ανθρώπινη είναι η τεχνολογία που καταστρέφει το περιβάλλον, ανθρώπινες είναι και οι πνευματικές καταβολές του περιβαλλοντικού προβλήματος.
Οι πνευματικές προϋποθέσεις και οι κοινωνικές μεταλλάξεις ήδη από τη Βιομηχανική Επανάσταση έδειχναν την κατεύθυνση για υπερεκμετάλλευση της φύσης…
…από την κοινωνία της φυσικής παραγωγής και της οικονομίας των αναγκών, ο κόσμος πέρασε στην κοινωνία του κέρδους και στην οικονομία της εκμεταλλεύσεως. Ο φυσικός άνθρωπος γίνεται πλέον χρηματάνθρωπος…
…ο νέος αυτός τύπος ανθρώπου που δημιούργησε ο καπιταλισμός δεν επιθυμεί πλέον να συνυπάρχει με την φύση αλλά επιδιώκει να κυριαρχεί πάνω σ’ αυτήν.
Το επιχειρηματικό πνεύμα που αναπτύσσεται, η δίψα για τον χρυσό και το χρήμα, δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να βλέπει το περιβάλλον σαν τον «οίκο» (= οικολογία) μέσα στον οποίον αυτός εντάσσεται και του οποίου αποτελεί το κορυφαίο τμήμα, αλλά το αντιλαμβάνεται σαν μια μηχανή αδιάκοπης παραγωγής πρώτων υλών, ένα αδιάκοπα εργαζόμενο εργοστάσιο το οποίο πρέπει διαρκώς να παράγει χωρίς όμως αυτό να παίρνει τίποτα. Αυτή ακριβώς είναι η έννοια της υπερεκμετάλλευσης του φυσικού περιβάλλοντος, έννοια η οποία είναι ταυτισμένη με τον καπιταλιστικό τρόπο σκέψης και ζωής.
Μέσα στις καπιταλιστικές μεγαλουπόλεις εμφανίστηκε ο homo oeconomicus, ο άνθρωπος αυτός είδε την φύση ως πηγή εκμετάλλευσης και ικανοποίησης των παραγωγικών του απαιτήσεων. Η οικονομική διαδικασία κινείται πλέον ως μηχανισμός παραγωγής και κατανάλωσης με βάση το κέρδος. Πλέον δεν υπάρχει η ανάγκη της κάλυψης των ανθρώπινων αναγκών διότι αυτή έχει πάψει να είναι κερδοφόρα εφόσον οι ανθρώπινες ανάγκες είναι συγκεκριμένες. Έτσι δημιουργείται η βιομηχανία παραγωγής νέων ανθρώπινων αναγκών…
…ο καπιταλιστικός κόσμος χαρακτηρίζεται από την απουσία οιασδήποτε ηθικής. Εκεί που υπάρχει το πλουτοκρατικό κέρδος δεν δύναται να υπάρχει η ηθική, ή ακόμα ορθότερα το ήθος. Και αυτό γιατί ήθος και εκμετάλλευση είναι έννοιες και ιδέες αντίρροπες και ασυμβίβαστες. Τούτο σημαίνει πως η οικολογική ηθική είναι κάτι το εντελώς ξένο για τον καπιταλισμό…
Βαγγέλης Χανιώτης - «Καπιταλισμός: Οι πνευματικές και κοινωνικές πρϋποθέσεις της οικολογικής κρίσης» - Περιοδικό PATRIA, τεύχος 01, Ιούνιος 2007.


- - - -

ΑΡΧΕΙΟ -81- ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΕΖΑΝΗΣ



ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΕΖΑΝΗΣ

Ο Δημήτριος Βεζανής, εξέχων πολιτικός επισήμων, πολιτειολόγος και συνταγματολόγος γεννήθηκε και πέθανε στην Αθήνα (1904-1968).
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έγινε διδάκτωρ της σχολής Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μονάχου.
Διετέλεσε υφηγητής της Γενικής Πολιτειολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών (1932). Έκτακτος καθηγητής της ίδιας έδρας 1948–1951 και 1953–1956.
Έκτακτος καθηγητής της Γενικής Πολιτειολογίας και του Συνταγματικού δικαίου στην Πάντειο. Τακτικός καθηγητής της ίδιας έδρας από το 1943.
Διετέλεσε Νομάρχης Άρτας 1930-1931 και διευθυντής του ΙΚΑ 1936-1948.
Έγραψε πολλά συγγράμματα και μελέτες. Ορισμένες μελέτες που δημοσιεύτηκαν σε ξένα επιστημονικά περιοδικά.
Πριν και μετά την κατοχή υπήρξε ηγετικό στέλεχος του «ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ» μαζί με τους Γ. Ρουμάνη, Παμπούκη, Δ. Σούτζο κλπ.
Πυρήνας αυτού του Συνδέσμου δημιούργησε κατά την κατοχή την οργάνωση «ΠΡΟΜΑΧΟΙ» η οποία εξέδιδε τα έντυπα «Ο ΠΡΟΜΑΧΩΝ» και «Η ΜΠΟΜΠΑ».
Υπήρξε μια μορφή φωτεινή, με ιδέες ξεκαθαρισμένες, που στη δύσκολη καμπή της προπολεμικής και μεταπολεμικής εποχής έδωσε στους νέους όχι μόνο γνώσεις, αλλά και χάλκευσε συνειδήσεις με ιδανικά.
Πίστευε ότι είναι σφάλμα της εποχής να μεταφέρει απαράλλαχτες τις πολιτικές μεθόδους από άλλα κράτη στην Ελλάδα χωρίς να λάβει υπ’ όψιν το διαφορετικό των ελληνικών συνθηκών και ότι αυτό μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή. Πίστευε ότι για το ελληνικό Κράτος δεν θα μπορούσε να είναι άλλος ο μεγάλος στόχος, παρά η διατήρηση της ελληνικότητας, η προστασία δηλαδή και προώθηση του ελληνισμού ως Έθνους.
Διατύπωσε στα βιβλία του την κοσμοθεωρία τού ελληνικού Εθνικισμού συνεχίζοντας το έργο των Ίωνα Δραγούμη και Περικλή Γιαννόπουλου.


Τα κυριότερα έργα του Δημήτριου Βεζανή είναι:
Dietrels Individualismus und Sosialismus. Ein beitraeg zur Sozialophilosophie. Archiv fur Systematische philosophie, 1927.
Η θεωρητική οικονομική επιστήμη κατά τον Franz Openheimer, 1927.
Zur Kritik des Satzes vom Grunde. Archiv fur systematische Philosophie, 1929.
Ο Παλαμάς φιλόσοφος, 1930.
Θεωρία του κράτους, 1932.
Das Aesthestische Grund proplem and seine systematiche Losung Berlin, 1932.
Πολιτική και οικονομία, 1933.
Η περί κράτους και δικαίου θεωρία του Felix Somlo, 1934.
Η φιλοσοφία του Λένιν, 1936.
Ο Ανώτατος Άρχων, α’ έκδοση 1936, β’ έκδοση 1944.
Μαθήματα συνταγματικού δικαίου, 2 τόμοι, 1938-1939.
Βάσεις και προοπτική της Κοινωνικής πολιτικής και του εργατικού δικαίου, 1944.
Η ιδέα του κράτους παρ’ Έλλησι, 1949.
Το Κράτος (Πανεπιστημιακές παραδόσεις), 1949.
Η αιωνία νεότης των Ελλήνων, 1950.
Γενική πολιτειολογία, 1947-1963.
Θρησκεία και Έθνος, 1956.
La sauverainete, notion indispensable dans tout ordre juridique, Athenes, 1964.
Kritik der Geweltentei lungslekre Oester Zeitschrift fur.
Oeffentlicher Rechh Wien 1964 bd XIV
Η διοικητική μας οργάνωση
Ίων Δραγούμης
Το μέγα μήνυμα του Περικλή Γιαννόπουλου, 1951.
Το ζήτημα της Κύπρου
Πολιτισμός και επιστήμη του πολιτισμού. 1939.


Βιβλιογραφία
ΜΕ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ – Νικόλαος Καρράς – Εκδόσεις Πελασγός
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΣ – Δημήτρης Βεζανής- Εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις

ΑΡΧΕΙΟ -80- ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΣ



ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΣ
Δημήτρης Βεζανής
Ελεύθερη Σκέψις – Αθήνα 2000

Έθνος είναι ένας λαός ο οποίος έχει έναν ποιοτικό διαφορισμό, ο οποίος έγκειται εις ορισμένους δεσμούς, οι οποίοι είναι: κοινή καταγωγή, κοινή γλώσσα, κοινή παράδοση, κοινή θρησκεία και ο οποίος λόγω της συμβιώσεώς του αυτής, έχει το αίσθημα μιας κοινής αποστολής…
…το έθνος δεν είναι μόνο το σύνολο των ζώντων τους οποίους συνδέουν δεσμοί, αλλά είναι το σύνολο των γενεών, παρελθουσών, παρουσών και μελλουσών… έτσι φτάνουμε εις την βαθυτέραν έννοια του έθνους, ότι είναι το σύνολον των γενεών…
…Είναι αναμφισβήτητον, ότι όσον περισσότερον εθνικοποιημένος είναι ο λαός, τόσον η δύναμις και η απόδοσις του Κράτους είναι μεγαλυτέρα…
…Το Έθνος αποτελεί κάτι το οποίον δύναται και πρέπει να καλλιεργείται από το Κράτος συνειδητώς, με όλα τα μέσα τα οποία διαθέτει… Το Σχολείον, ο Στρατός, η Νεολαία, πρέπει να εμπνέονται και να καθοδηγούνται από την έννοια του Έθνους. Μόνον η καλλιέργεια της ιδέας του Έθνους είναι εκείνη η οποία ημπορεί να αποτρέψει την νεολαίαν από του να πέσει εις τας ανατρεπτικάς θεωρίας… Φρονώ ότι το σχολείον, εις το σημείον αυτό πρέπει να παίξει τον πρώτον ρόλον. Και ιδιαιτέρως, βάσιν εις την ανάπτυξιν του εθνικού αισθήματος πρέπει να παράσχει η Ελληνική Ιστορία, η οποία πρέπει να διδάσκεται ως πρώτον και κύριον μάθημα και να διέπρται από μίαν καθαράν γνησίαν εθνικιστικήν γραμμήν…
…Η πρώτη αντίρρησις, η οποία προβάλλεται κατά της υπάξεως Διεθνούς Δικαίου είναι, ότι δια να υπάρχει ένα Διεθνές Δίκαιον, θα πρέπει να υπάρχει μία υπερπολιτεία, ένα ανώτερον κράτος αφωδιασμένον με τόση δύναμιν και εξουσίαν, ώστε να είναι εις θέσιν να επιβάλλει αναμφισβητήτως την θέλησίν του εις όλας τας επι μέρους πολιτείας, εις όλα τα επιμέρους κράτη…
…Δεν δυνάμεθα να ονομάσωμεν κανόνα Δικαίου και δεν δυνάμεθα να χαρακτηρίσωμεν κανόνας Διεθνούς Δικαίου, τους κανόνας οι οποίοιότε μεν επιβάλλονται, ότε δε δεν επιβάλλονται… Δεν δυνάμεθα να ονομάσωμεν κανόνα Δικαίου, έναν κανόνα του οποίου η εφαρμογή εξαρτάται από το συμφέρον και από την δύναμιν, διότι τότε θα έπρεπε να είπωμεν και να καταλήξωμεν εις το συμπέρασμα, ότι και εις την ζούγκλαν υπάρχει Δίκαιον, εφ όσον και εκεί ο εκάστοτε ισχυρότερος επιβάλλεται εις βάρος των ασθενεστέρων!...
…Κράτος εννοούμε ένα Οργανισμόν Κοινωνικόν διαβιούντα εν υψίστη ουσία και επιβάλλοντα τας θελήσεις του επί ενός κοινωνικού συνόλου. Αυτό το σύνολον των θελήσεων, αι οι οποία επιβάλλονται δια της δυνάμεως του εξαναγκασμού, καλούνται Δίκαια, η δε υψίστη πηγή της εξουσίας ονομάζεται Κράτος. Αυτό το Κράτος έχει την ιδιότητα της κυριαρχίας.

ΑΡΧΕΙΟ -79- RAMIRO LEDESMA RAMOS



RAMIRO LEDESMA RAMOS

Ο Ramiro Ledesma Ramos είναι από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της Ισπανικής Εθνικοσυνδικαλιστικής ιδεολογίας και σημείο αναφοράς για όλους όσους σήμερα πιστεύουν σε μια νέα οικονομική , κοινωνική και εθνική κατάσταση στην Ισπανία.Γεννήθηκε στις 23 Μαΐου το 1905 στην Zamora , οι γονείς του ήταν δάσκαλοι και στην ηλικία των 18 πήγε στην Μαδρίτη όπου και σπούδασε στο πανεπιστήμιο Μαθηματικά , Φιλοσοφία , Φυσική και Τέχνες. Κατά την διάρκεια των σπουδών του υπήρξε μαθητής του Ortega y Gasset και σπούδασε με περισσότερες λεπτομέρειες το έργο του Γερμανού φιλόσοφου Heidegger.
Πολύ νωρίς αρχίζει να γράφει σε διαφορετικές εφημερίδες και η πρώτη του νουβέλα εμφανίζεται το 1931 την ίδια στιγμή που στα 25 του χρόνια η πολιτική του δραστηριότητα ξεκινά όταν αναλαμβάνει εκδότης του πολιτικού περιοδικού «La Conquista del Estado» το οποίο και χρησιμοποιεί ως φωνή μιας νέας επαναστατικής ιδεολογίας εμπνευσμένη από τον Sorel , Heidegger , Nietzsche , Spengler , Fichte , Ganivet , και άλλους : τον Εθνικό Συνδικαλισμό μέσα από το κίνημα J.O.N.S.
Το 1932 προλόγισε μια ομιλία που ονομάστηκε «ο Φασισμός ενάντια στον Μαρξισμό» η οποία και πήρε αρκετή φήμη στον τύπο , τον ίδιο χρόνο συνελήφθη και το 1933 φυλακίστηκε 2 φορές.
Η ιδεολογία του βασίστηκε στην εργατική επαναστατική δικαιοσύνη και στις εθνικές αξίες ως άμυνα και μακριά από συντηρητικές δυνάμεις , και είχε πολλές συμπάθειες ανάμεσα στους αναρχοσυνδικαλιστές πολιτοφύλακες.
Όχι λίγες φορές τα μέλη του αναρχοσυνδικαλιστικού CNT κάλεσαν την JONS να συμμαχήσουν στον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη.
Το 1934 η JONS ενώθηκε με την Φάλαγγα του Primo De Rivera αλλά η ένωση αυτή διασπάστηκε ένα χρόνο αργότερα λόγω ιδεολογικών διαφορών. Για τον Ramiro Ledesma το νέο κόμμα FE – JONS ήταν μπουρζουάδικο και μακριά από την εργατική επανάσταση την οποία επιθυμούσε.
Αναδιοργάνωσε το κίνημα και συνέχισε να γράφει πολιτικά βιβλία και άρθρα στις εφημερίδες. Τον Ιούλιο του 1936 ο εμφύλιος πόλεμος άρχισε και λίγες μέρες μετά ο Ramiro μεταφέρθηκε στην φυλακή της Aravaca. Στις 29 Οκτωβρίου οι κομμουνιστικές αρχές του είπαν ότι θα τον μετακινήσουν σε κάποια άλλη φυλακή αλλά αυτό ήταν ένα ψέμα επρόκειτο να τον εκτελέσουν και ο Ramiro το γνώριζε.Όταν ανέβηκε στο φορτηγό για την μεταφορά πήδηξε και προσπάθησε να πάρει το τυφέκιο ενός φρουρού ενώ κραύγασε :
«Θα με σκοτώσετε όπου θέλω εγώ , όχι όπου επιθυμείτε εσείς» και αυτές ήταν οι τελευταίες του λέξεις ως ήρωας επειδή ένας άλλος φρουρός τον πυροβόλησε από πίσω και τον σκότωσε.
Μετά τον πόλεμο η "Εθνική" πλευρά νίκησε αλλά η επανάσταση που ο Ramiro ονειρεύτηκε ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε.
Ο Στρατηγός Franco ένωσε όλες τις διαφορετικές ιδεολογικές τάσεις , καταστρέφοντας το πραγματικό νόημα της κοινωνικής δικαιοσύνης που υπερασπίστηκε η JONS.
(Το κείμενο ανακτήθηκε από το blog MΑΥΡΟΣ ΚΡΙΝΟΣ
(.http://mavroskrinos.blogspot.com/)
Το έγραψε για τον Μαύρο Κρίνο Σύντροφος του Ισπανικού Εθνικοεπαναστατικού blog "La Bandera Negra"
Μετάφραση – Επεξεργασία κειμένου για τον ΜΑΥΡΟ ΚΡΙΝΟ : Αλεξόπουλος Στέλιος.
Σχετικά με τον Ramiro Ledesma Ramos:
http://www.filosofia.org/ave/001/a016.htm
http://www.ramiroledesma.com/nrevolucion/
http://www.centrostudilaruna.it/garciaramiroledesmaramos.html
http://es.metapedia.org/wiki/Ramiro_Ledesma_Ramos

ΑΡΧΕΙΟ -78- ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΑΦΙΣΣΑ 17


ΑΡΧΕΙΟ -77- ΠΕΡΙ «ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ»


Η βία των ιεροεξεταστών της Αριστεράς

…Διαβλέποντας η καθεστωτική αριστερή τάξη, το βασίλειο της ιδεολογικής της κυριαρχίας να κλονίζεται και να αμφισβητείται από την ολοένα και περισσότερο ανερχόμενη εθνικιστική ιδεολογία και την ευρεία αποδοχή της εκ μέρους του ελληνικού λαού, και θορυβημένη από την έστω και εκ του μακρόθεν αδυναμία της να αντιπαρατεθεί ιδεολογικά με τις εθνικιστικές ιδέες, αποφάσισε να θέσει σε ισχύ τα κατ’ αυτήν πιο αποδοτικά «μέτρα» για την συνέχιση της άνευ αντιπάλου ιδεολογικής της κυριαρχίας.
«Μέτρα» δοκιμασμένα όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και αλλού, όπου η αριστερά εφάρμοσε και εφαρμόζει τις ίδιες στρατηγικές προκειμένου να στηρίξει την μονολιθική ιδεολογική της κυριαρχία.
Γιατί μέτρα όπως η λογοκρισία και η τρομοκρατία, αποτέλεσαν κι αποτελούν τα πιο «δυνατά χαρτιά» της αριστεράς, για την επιβολή και τη στήριξη της ιδεολογικής της δικτατορίας. Μια ιδεολογική δικτατορία η οποία προσπαθεί παντοιοτρόπως να εμποδίσει την πρόσβαση (και την έκφραση) του εθνικιστικού κινήματος σε εκδόσεις, Μ.Μ. Ενημέρωσης και Πανεπιστήμια…
Δημήτρης Σαββίδης – Τεύχος 13 - Περιοδικό PATRIA
- - - -
Αντιφασιστική Δράση: o εισαγόμενος «αντιφασισμός»
του Κώστα Αθανασίου

Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται τα τελευταία χρόνια πολιτικές οργανώσεις (ή και ομάδες κρούσης), οι οποίες αυτοπροσδιορίζονται ως antifa, δηλαδή ως «αντιφασιστικές», «αντιρατσιστικές» και «αντιναζιστικές». Κάποιες από αυτές μας είναι γνωστές για τη συμμετοχή μελών τους σε πορείες συνοδευόμενες από επεισόδια, τραμπουκισμούς και βανδαλισμούς στις μεγάλες πόλεις, στα οποία αποδίδεται εσφαλμένα ο όρος «αναρχικοί» ή «αντιεξουσιαστές». Πρόκειται στην πραγματικότητα για δραστηριοποίηση παρακρατικών μηχανισμών που προσπαθούν μέσα από ποικίλες «παρεμβάσεις» να προπαγανδίσουν το πνεύμα της εθνοφοβίας, του αντιπατριωτισμού και του κοσμοπολιτισμού και να προαγάγουν την εδραίωση της «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας. Σύμφωνα με τις ελιτίστικες αντιλήψεις τους ο λαός μας χρειάζεται μία ριζική αναμόρφωση, ώστε να σκέφτεται και να λειτουργεί «πολιτικά ορθά» («politically correct»), υιοθετώντας τις «αξίες» άλλοτε του «αναρχισμού» και άλλοτε της «αστικής δημοκρατίας» και μάλιστα της πλέον στυγνής εκδοχής της: αυτής της απροκάλυπτης καταπάτησης της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών και της άρνησης του δικαιώματος των λαών στην εθνική ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση.
Η ρητορική της «αντιρατσιστικής» υστερίας
Σήμερα λοιπόν έχοντας -υποτίθεται- επιλύσει όλα τα προβλήματα που απασχολούν τον τόπο μας και την ανθρωπότητα, βρισκόμαστε ενώπιον του φάσματος μίας «φοβερής απειλής»: του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Η κοινωνία μας απειλείται όχι από τη σήψη, τη διαφθορά, την ανεργία, την αναξιοκρατία, την εργοδοτική ασυδοσία, την διάλυση του κοινωνικού ιστού, την αλλοίωση της δημογραφικής σύνθεσης του τόπου μας, τις επιβουλές των γειτόνων μας, την πολιτική ρευστότητα στα Βαλκάνια, τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Όχι. Δεν υπάρχουν τέτοιου είδους προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε ή τουλάχιστον δεν είναι τα πλέον φλέγοντα.
Τα μείζονα προβλήματά μας είναι ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η «ομοφοβία» και πρωτίστως ο εθνικισμός (ο αλβανικός εθνικισμός αποτελεί εξαίρεση). Η οποιαδήποτε αναφορά στην πατρίδα, στο λαό ή στο έθνος μας συνιστά «ρατσισμό». Έτσι «ρατσιστές» θεωρούνται κατά κάποιο τρόπο όχι μόνον οι ακροδεξιοί ή όσοι θεωρούν ότι υπάρχουν φυλές ανώτερες και κατώτερες, αλλά και οι ανήκοντες στην πατριωτική Αριστερά. Η ύπαρξη ωστόσο οργανώσεων που όντως εκφράζουν ρατσιστικές ιδέες και κυρίως η πραγματοποίηση «ρατσιστικών» επιθέσεων κατά ξένων μεταναστών (άγνωστο από ποιους) κατά το τελευταίο διάστημα αποτελούν το άλλοθι για τη δραστηριοποίηση των λεγόμενων «αντιρατσιστικών» και «αντιφασιστικών» οργανώσεων. Τα όποια κρούσματα ρατσιστικής βίας προβάλλονται με «υπερβάλλοντα ζήλο» από τα καθεστωτικά ΜΜΕ (τη στιγμή που οι εγκληματικές πράξεις που διαπράττονται από αλλοδαπούς υποβαθμίζονται συστηματικά ή αποσιωπώνται), με σκοπό την δημιουργία ενός κατάλληλου κλίματος για τη συνεχή τροφοδότηση της «αντιρατσιστικής» εκστρατείας.
Έτσι ακούγονται μισαλλόδοξες φωνές που λένε ότι θα πρέπει να παταχτούν οι «φασίστες» νομικά (1) ή και δια της βίας (2). Διακηρύσσουν δε το δόγμα: «καμία ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας»! (Βεβαίως το ποιος ορίζεται κάθε φορά «φασίστας» ή «ναζί», από ποιόν και βάσει ποιών κριτηρίων παραμένει ασαφές και νεφελώδες...) Έτσι λοιπόν κάποιοι με πρόσχημα την καταπολέμηση του «αυγού του φιδιού» θέλουν να μας στερήσουν τα ατομικά και συλλογικά μας δικαιώματα, την ελευθερία σκέψης και γνώμης, ακόμη και το δικαίωμα του συνέρχεσθαι, κυρίως μέσα από τη διοργάνωση αντισυγκεντρώσεων (3).
Ο νέος «μανιχαϊσμός»
Στα πλαίσια του «πολιτικά ορθού» σημασία για την επιδοκιμασία ή την καταδίκη μίας πράξης δεν έχει το ίδιο το περιεχόμενό της, αλλά το ποιος την τελεί. Επί παραδείγματι υπάρχουν «καλοί» κρανοφόροι - ροπαλοφόροι («αντιεξουσιαστές») και «κακοί» κρανοφόροι - ροπαλοφόροι («ακροδεξιοί»). Υπάρχουν «καλές» βιαιοπραγίες και «κακές» βιαιοπραγίες. Υπάρχουν «πολιτικά ορθές» συγκεντρώσεις (antifa), καθώς και άλλες που δεν πρέπει να είναι «ανεκτές» (εθνικιστικές). Υπάρχουν «καλοί» βομβαρδισμοί (αγγλο-αμερικανικοί) και «κακοί» βομβαρδισμοί (γερμανικοί) (
4). Υπάρχουν «καλοί» αναθεωρητές της ιστορίας (π.χ. Λιάκος) και κακοί αναθεωρητές της (π.χ. Irving). Δύο μέτρα λοιπόν και δύο σταθμά. Όλη η υποκρισία στο απόγειό της!
Πέραν αυτών υπάρχει και μία έντονη «μεταναστολαγνεία», ένας παθολογικού τύπου «φετιχισμός» για τους ξένους μετανάστες που ζουν στην πατρίδα μας, παραλλήλως προς ένα εξίσου παθολογικό μίσος για τους Έλληνες, την Ελλάδα, την ιστορία της και τον πολιτισμό της. Όλα τα παραπάνω χρήζουν βεβαίως ερμηνείας. Εμείς μη διαθέτοντας γνώσεις ψυχιατρικής για να ερμηνεύσουμε την εκούσια αποκοπή κάποιων από τη λαϊκή κοινότητα (ή τον γενιτσαρισμό αν προτιμάτε) και τη συστράτευσή τους με τους εχθρούς του λαού και του τόπου τους, θα περιοριστούμε σε προσπάθεια πολιτικής προσέγγισης όλου του ζητήματος.
Antifa: η «αντιφασιστική διεθνής»
Σήμερα υπάρχει ένα παγκόσμιο δίκτυο καταπολέμησης του «φασισμού» και του «ναζισμού» και προάσπισης των «ατομικών ελευθεριών» και των «ανθρώπινων δικαιωμάτων»: η antifa (
5). Στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν γιγαντιαίο μηχανισμό καταπολέμησης όχι τόσο του ανύπαρκτου σχεδόν φασισμού (που αποτελεί ουσιαστικά το άλλοθι για την ύπαρξή του), όσο των λαϊκών κινημάτων για εθνική ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση, «βαφτίζοντας» αυθαίρετα «φασιστικό» και «ρατσιστικό» οτιδήποτε δεν είναι αρεστό στους υπερατλαντικούς αυτοκρατορικούς κύκλους. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η ανάπτυξη αυτού του είδους των «αντιφασιστικών» οργανώσεων έλαβε χώρα μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ (1990). Μάλιστα στη σημερινή Ρωσία του Πούτιν αυτού του είδους οι οργανώσεις βρίσκονται υπό διαρκή επιτήρηση και περιορισμό, δεδομένου ότι δρουν υπονομευτικά για τα εθνικά συμφέροντα της χώρας, λειτουργώντας ως πράκτορες δυτικών χωρών.
Στην Ελλάδα οι «αντιφασίστες» έχουν παρεισφρήσει στον ευρύτερο χώρο των αναρχικών, των αντιεξουσιαστών, των αυτόνομων και της (ρεφορμιστικής) εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, διατηρώντας πολλά από τα εξωτερικά γνωρίσματά τους (π.χ. «αλφάδι», μαυροκόκκινες σημαίες, «αναρχική» και «αριστερή» ρητορική κτλ) με αποτέλεσμα να καθίστανται δυσδιάκριτοι εν μέσω των φαινομενικά ομοϊδεατών τους, αναρχικών και αριστεριστών. Βεβαίως οι αναρχικοί και οι συνοδοιπόροι τους ανέκαθεν διέκειντο εχθρικά ως προς οτιδήποτε είχε να κάνει με τον όρο «έθνος» (θεωρώντας το σύμφυτο με το κράτος και την εξουσία), πολλώ δε μάλλον με τον σωβινισμό, τον φασισμό και το ρατσισμό.
Όμως στις ημέρες μας υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στους «παλαιάς κοπής» αναρχικούς και στους «αντιφάδες». Οι πραγματικοί αναρχικοί παίρνουν ανοιχτά το μέρος των Παλαιστινίων και στρέφονται κατά της ισραηλινής κατοχής (φορούν μάλιστα πολλές φορές την παλαιστινιακή μαντήλα), εν αντιθέσει προς τους «αντιφάδες» π.χ. της Γερμανίας -ιδίως τους Antideutsch- που υποστηρίζουν τα εγκλήματα του Ισραήλ κατά του παλαιστινιακού και του λιβανέζικου λαού κρατώντας σε «αντιφασιστικές» πορείες ισραηλινές και αμερικανικές σημαίες! (οι εδώ «αντιφάδες» δεν τολμούν -προς το παρόν τουλάχιστον- να πράξουν το ίδιο λόγω του έντονου αντιαμερικανικού κλίματος στη χώρα μας).
Επίσης οι γνήσιοι αναρχικοί δεν χειροκροτούν τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των Αμερικανών στα Βαλκάνια (π.χ. «ανεξαρτητοποίηση» Κοσόβου) -όπως οι «αντιφάδες»- επειδή δήθεν οι Σέρβοι είναι «κακοί», ως «εθνικιστές» και σύμμαχοι των Ελλήνων εθνικιστών, ούτε θεωρούν ότι η επιδοκιμασία της αμερικανικής πολιτικής αναφορικά με το Κόσοβο αποτελεί πράξη αλληλεγγύης υπέρ των κατατρεγμένων από τον «ελληνικό ρατσισμό» εδώ Αλβανών μεταναστών. Οι αναρχικοί της Ελλάδας στρέφονται εξίσου κατά όλων των εθνικισμών, είτε του ελληνικού και του σερβικού είτε του τουρκικού και του αλβανικού και -ανεξάρτητα με το αν συμφωνεί κανείς μαζί τους ή όχι- είναι συνεπείς σε αυτή την ιδεολογική τους θέση.
Αντιφασιστική Δράση: «παράρτημα» της γερμανικής antifa
Η Αντιφασιστική Δράση είναι μία νεοεμφανιζόμενη οργάνωση (το ιστολόγιό της δημιουργήθηκε λίγες ημέρες μετά τα γεγονότα της 2-2-2008), η οποία λειτουργεί κατά κάποιο τρόπο ως «υποκατάστημα» της antifa Γερμανίας, μέσα στην ευρύτερη «αλυσίδα» antifa οργανώσεων της Ευρώπης. Είναι ενδεικτικό ότι η ονομασία «Αντιφασιστική Δράση» αποτελεί μεταφορά στα ελληνικά του γερμανικού όρου «Antifaschistische Aktion», ενώ και το λογότυπό της αποτελεί ακριβές αντίγραφο του αντίστοιχου της «μητρικής» antifa Γερμανίας (
6). Η οργάνωση αυτή -προφανώς για λόγους επικοινωνιακούς- δεν φθάνει στο σημείο να στηρίζει απροκάλυπτα το Ισραήλ στα εγκλήματά του κατά των Παλαιστινίων, όπως πράττουν άλλες «αντιφασιστικές» οργανώσεις (π.χ. Terminal 119, Cafe Morgenland) (7) και ο φιλοϊμπεριαλισμός της είναι κάπως συγκεκαλυμμένος. Τα μέλη της φέρουν τα εξωτερικά γνωρίσματα των αναρχικών με σκοπό να θολώσουν τα νερά και να αποκρύψουν την πραγματική τους ταυτότητα. Φθάνουν μάλιστα στο σημείο να καπηλεύονται ακόμη και τους αγώνες του ΕΑΜ της περιόδου (1941-1944) κατά των Γερμανοϊταλών φασιστών κατακτητών (8), συσχετίζοντας έτσι με τον πλέον ελεεινό τρόπο την Εθνική Αντίσταση της εποχής εκείνης με τον σημερινό δωσιλογισμό στη Νέα Τάξη. Γενικά πάντως για να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη υιοθετούν τη ρητορική και ορισμένες πρακτικές του αναρχικού / αντιεξουσιαστικού, αλλά και του ευρύτερου αριστερού χώρου (9).
Ωστόσο, παρά την προσπάθεια για μεταμφίεση και απόκρυψη, αυτό δεν το κατορθώνουν πάντοτε. Η αχίλλειος πτέρνα τους έγκειται στο ότι αποφεύγουν επιμελώς και συστηματικά να καταδικάσουν τις ΝΑΤΟϊκές επεμβάσεις στα Βαλκάνια, κάτι που τους καθιστά έκθετους και ύποπτους για προβοκατόρικη δράση. Είναι ενδεικτικό ότι στο ιστολόγιό τους οι της Αντιφασιστικής Δράσης φιλοξενούν φωνές κατεξοχήν φιλοαμερικανικές και φιλοϊμπεριαλιστικές.
Επί παραδείγματι, φωνές που υποστηρίζουν την «ανεξαρτητοποίηση» του Κοσσυφοπεδίου, κατηγορώντας όσους αντιστέκονται και στρέφονται κατά των αμερικανικών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων ως ρατσιστές κατά των Αλβανών μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα (
10)! Παίρνουν γενικά θέσεις υπέρ των γεωπολιτικών επιδιώξεων των ΗΠΑ και της Τουρκίας στην περιοχή, υποστηρίζοντας εμμέσως πλην σαφώς τον νεο-οθωμανισμό, αναφερόμενοι π.χ. στην «απελευθέρωση» των Ιωαννίνων (11) από τους Τούρκους το 1913... Παραλείπουν επίσης να αναφερθούν στις εισβολές του τουρκικού στρατού στο Ιράκ και στη συστηματική καταπίεση των κουρδικού λαού τις τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας. Αποφεύγουν όμως και να καταδικάσουν -τουλάχιστον μέχρι στιγμής (Μάρτιος 2008)- την κατοχή του Ιράκ και του Αφγανιστάν από τους Αμερικανό-βρετανούς και της Παλαιστίνης από το Ισραήλ. Τυχαία άραγε;
Το κεντρικό σύνθημά τους είναι: «Θα σας τσακίσουμε!» (We will rock you!) Υμνούν συνεχώς τη βία και προτρέπουν τους πολίτες σε αυτήν (
12). Επιπλέον φακελώνουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, διατηρώντας φωτογραφίες τους και εκθέτοντάς τις στο διαδίκτυο με σκοπό τη συλλογή προσωπικών τους στοιχείων από e-ρουφιάνους (13). Γι’ αυτό αν έπρεπε να απαγορευτούν κάποιες ακραίες οργανώσεις για την αντικοινωνική τους δράση, θα έπρεπε να είναι αυτού του είδους οι οργανώσεις. Θα μπορούσαν μάλιστα κάποιοι να διωχθούν ποινικά για τις πράξεις τους -όχι για τις ιδέες τους- (π.χ. για προτροπή σε άσκηση βίας, συλλογή ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων - ηλεκτρονικό φακέλωμα, στοχοποίηση αντιπάλων, απειλές κτλ). Μολονότι φημολογείται έντονα ότι βρίσκονται υπό την σκέπη παρακρατικών μηχανισμών (ή μέσα σε αυτούς), εντούτοις τέτοιου είδους κινήσεις θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν μοχλό πίεσης εναντίον τους.
Πολλοί λοιπόν από εμάς μπαίνουν σε πονηρές σκέψεις για το ποιοι είναι αυτοί οι «αντιφασίστες», από πού χρηματοδοτούνται και ποιόν σκοπό έχουν. Άλλοι υποπτεύονται ότι πρόκειται για δοσίλογους που βρίσκονται στην υπηρεσία ξένων συμφερόντων δραστηριοποιούμενοι ως «δούρειος ίππος» στους κόλπους νεολαιΐστικων οργανώσεων, άλλοι εικάζουν ότι πρόκειται για παρασυρμένους από τη νεοταξική ιδεολογία «χρήσιμους ηλίθιους», ενώ άλλοι πιθανολογούν ότι πρόκειται για συνδυασμό και των δύο.
Εμείς δεν είμαστε σε θέση να επιβεβαιώσουμε κάποιες από τις παραπάνω εικασίες, δεδομένου ότι δεν διαθέτουμε απτές αποδείξεις για κάτι τέτοιο. Η επερχόμενη -πολιτική ή και ένοπλη- δράση των UCKάδων και στην Ελλάδα θα καταδείξει το τι πραγματικά ισχύει, αφού τότε όλοι αυτοί θ’ αναγκαστούν να πάρουν θέση. Και τότε θα φανεί εάν πρόκειται για αγνούς ιδεολόγους ή για πεμπτοφαλαγγίτες πράκτορες. Ο χρόνος θα δείξει... Σε κάθε περίπτωση αναγκαία είναι η σύμπηξη ενός παλλαϊκού - πατριωτικού μετώπου με σκοπό την αντιϊμπεριαλιστική δράση. Γιατί υπάρχει ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει: «Ένας είναι ο εχθρός: ο Ιμπεριαλισμός»!
Παραπομπές 1)Αντιναζιστική Πρωτοβουλία.
2) blog Μαύρος Κρίνος, «Ο ρόλος των antifa στη σύγχρονη καταστολή». Οι ίδιοι οι «αντιφασίστες» διακηρύσσουν: «Ξέρουμε πολύ καλά το πόσο σημαντικό είναι να μην αφήσουμε καμία φασιστική ομάδα να κατέβει στο δρόμο. Να τους τσακίσουμε τα χέρια... Ακόμα και να τους σύρουμε στα αστικά δικαστήρια, αν θέλετε. Όχι σαν εκφραστές πολιτικών απόψεων, αλλά σαν εγκληματίες», Σωκράτης Α., «Σχετικά με την καταδίκη του Πλεύρη».
3) Κώστας Αθανασίου, «Περί «αντιφασιστικής» βίας».
4) Ο βομβαρδισμός του Βελιγραδίου το 1941 ήταν «κακός» γιατί τον έκανε ο Χίτλερ, ενώ αντιθέτως ο βομβαρδισμός του Βελιγραδίου το 1999 ήταν «καλός» γιατί τον έκανε ο Κλίντον για «ανθρωπιστικούς» λόγους και μάλιστα κατά των «εθνικιστών» Σέρβων. Κυρίως όμως οι βομβαρδισμοί των γερμανικών πόλεων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τους Άγγλους και τους Αμερικανούς -και ιδίως αυτός της Δρέσδης όπου έχασαν τη ζωή τους 140.000 αμάχου πληθυσμού (1945)- ήταν «καλοί», γιατί στην Γερμανία υπήρχε το Άουσβιτς! «Η κρυφή γοητεία του αριστερού αντισημιτισμού».
5) Antifa Network.
6) Antifa logos, Indymedia, «Το έμβλημα της Antifa στα ελληνικά».
7) Woland-Bequemot, «Η κρυφή γοητεία του εισαγόμενου αντιγερμανισμού», Κώστας Αθανασίου, «Terminal 119: φερέφωνο του σιωνισμού και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού», περιοδικό «Ρεσάλτο», Φεβρουάριος 2008.
8) YouTube video.
9) Χαρακτηριστικό είναι το παραπλανητικό σύνθημα: «Στο αίμα θα σας πνίξουμε - Εδώ θα γίνει Κούβα»! «Κύπρος-Γερμανία: Κρίσιμες εκλογές».
10) «Η Αντιεθνικιστική Κίνηση όχι μόνο αναγνωρίζει το δικαίωμα των Κοσοβάρων στην ανεξαρτησία της χώρας τους αλλά πανηγυρίζει την ανεξαρτησία αυτή σαν ένα ισχυρό πλήγμα κατά του ελληνικού εθνικισμού... Λαμβάνοντας δε υπόψη ότι το μένος κατά των Κοσοβάρων είναι μια προέκταση του μένους κατά των απανταχού Αλβανών, θεωρεί το μένος αυτό σαν προέκταση του ρατσισμού και καταγγέλλει τις ελληνικές πολιτικές δυνάμεις, στον βαθμό που ωρύονται κατά της νεοσύστατης δημοκρατίας, σαν πέμπτη φάλαγγα του ρατσισμού. Ενός ρατσισμού, ο οποίος μεταμφιέζεται φορώντας αντιμπεριαλιστικό μανδύα». Η Αντιεθνικιστική Κίνηση για την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου.
11) Αντιφασιστική Δράση, «Γιάννενα: Τσακίστε τα καραφλοειδή!»
12) Αντιφασιστική Δράση, «Σχετικά με την καταδίκη του Πλεύρη».
13) Αντιφασιστική Δράση, «Εθνικιστικά συλλαλητήρια στη Θεσσαλονίκη», Indymedia, «Φατσούλες».
Σημείωση: Ενάμιση μήνα αργότερα (24-3-2008) έκανε την εμφάνισή του ένα νέο ιστολόγιο με παρόμοια θεματολογία, το οποίο διαφημίζεται από την «Αντιφασιστική Δράση». Το όνομα αυτού: «Αντίφα». Όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν στο ότι πρόκειται για «παράρτημα» οργανώσεων που εδρεύουν στο εξωτερικό. Είναι ενδεικτικό ότι ο υπότιτλος του λογοτύπου του είναι γραμμένος στα γερμανικά (Ein weiteres tolles WordPress blog), ενώ και η διεύθυνσή του καταλήγει σε -de, κάτι που δηλώνει προφανώς ως χώρα προέλευσής της τη Γερμανία (
σχετική σύνδεση).
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 27 (Απρίλιος 2008) του μηνιαίου περιοδικού
Ρεσάλτο.
Πηγή:
http://www.e-grammes.gr/article.php?id=3169
- - - -

το κείμενο έγραψε ο anti - antifa."Ποια είναι τελικά η σχέση της antifa με τον ιμπεριαλισμό ;"Γεμίσαμε παντού αφίσες για τη Σρεμπρένιτσα, για τις σφαγές των Σέρβων και των Ελλήνων εθνικιστών, για το όνομα της «Μακεδονίας» που είναι «ποτισμένο με το αίμα της Βοσνίας» και αναρωτιόμαστε αν όλα αυτά μπορούν να έχουν σχέση με την αναρχική ιδεολογία. Ποιοι είναι αυτοί που γεμίζουν με χιλιάδες ακριβές αφίσες τους δρόμους της πρωτεύουσας ; (άσχετα με το αν δεν κατορθώνουν τελικά να μαζέψουν πάνω από 200-300 άτομα).Ποιοι είναι οι επικεφαλείς τους ; Ποιοι τους χρηματοδοτούν ;Ποιοι εν τέλει ποιοι κρύβονται από πίσω τους ;Έχει η ιδεολογία αυτή καμία σχέση με κινήματα της αριστεράς ή του ευρύτερου αναρχικού , αντιεξουσιαστικού και αυτόνομου χώρου ;
Αυτό πάντως που γνωρίζουμε είναι ότι οι αντιφάδες αναφέρονται επιλεκτικά και μονομερώς στην Σρεμπρένιτσα. Δεν ακούσαμε τίποτα ούτε για κροατικές θηριωδίες κατά την ανακατάληψη της Κράινα, ούτε για τους μουτζαχεντίν στη Βοσνία που έκαναν συλλογή κεφαλών των Σερβοβόσνιων αντιπάλων τους, ούτε για τους Αλβανούς UCKάδες που αιχμαλώτιζαν Σέρβους αμάχους, τους αφαιρούσαν χωρίς αναισθητικό τα νεφρά τους ( και τους σκότωναν ) και στη συνέχεια τα προωθούσαν στην παράνομη αγορά ανθρωπίνων οργάνων.Γιατί άραγε ; Γιατί δηλαδή καταδικάζουν μονομερώς τις όποιες ακρότητες διέπραξαν οι Σέρβοι και για τις σφαγές των άλλων εμπολέμων της πρώην Γιουγκοσλαβίας σιωπούν επιδεικτικά; Γι’ αυτούς δεν θα κάνουν καμία «διαδήλωση μνήμης» ; Η ζωή κάποιων έχει μεγαλύτερη αξία από εκείνη κάποιων άλλων ; Εάν αυτό δεν είναι ρατσισμός , τότε τι είναι ;Ένα άλλο ερώτημα επίσης αιωρείται και χρήζει απάντησης από τους αντιφάδες, το οποίο και αποφεύγουν επιμελώς να απαντήσουν. Ποια είναι η θέση τους έναντι των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών στην Γιουγκοσλαβία το 1999 ; Οι ίδιοι τότε - είτε ως συλλογικότητες είτε ως μεμονωμένα άτομα - συμμετείχαν στα συλλαλητήρια που έγιναν σε όλη την Ελλάδα με πρωτοβουλία αριστερών οργανώσεων ; Ή κάθονταν στον καναπέ τους ; Ή μήπως η θέα των Αλβανών που ανέμιζαν λάβαρα του UCK και αμερικάνικες σημαίες στην Ομόνοια, φωνάζοντας συνθήματα υπέρ των βομβαρδισμών, τους ηδόνιζε ; Εν τέλει , αυτές τις ημέρες γιορτάσαμε την επέτειο του Πολυτεχνείου. H antifa συμμετείχε στην πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία ( έστω για το «ξεκάρφωμα» ) ή μήπως διάκειται αρνητικά γιατί θεωρεί ότι η πορεία αυτή έχει έναν αντιμπεριαλιστικό χαρακτήρα ; Έχει ποτέ καταλήξει πορεία της antifa στην αμερικάνικη πρεσβεία ;
Έχουμε όμως και άλλα ερωτήματα να θέσουμε :Ποια είναι οι σχέση τους με τις υπόπτου προελεύσεως και χαρακτήρα «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις» που δραστηριοποιούνται σε ολόκληρη την ανατολική Ευρώπη ως δούρειος ίππος της Νέας Τάξης; Ποιά είναι η σχέση τους με τη φιλοσιωνιστική antifa της Γερμανίας; Πως συμβαίνει να έχουν ακριβώς τις ίδιες θέσεις αναφορικά με το γιουγκοσλαβικό, το μακεδονικό, αλλά και με σειρά άλλων ζητημάτων με τη γνωστή πρακτόρικη ιστοσελίδα “bulgarmak” ;βλέπε εδώ :
http://www.bulgarmak.org/srebrenica.htmhttp://www.bulgarmak.org/bondsteel.htmΑυτή η «ταύτιση απόψεων» είναι απαραιτήτως συμπτωματική ; Το ίδιο ισχύει και με την «σύμπτωση απόψεων» με τον «πατριάρχη» του νεοφιλελευθερισμού στη χώρα μας , Ανδρέα Ανδριανόπουλο ;βλέπε εδώ :http://groups.yahoo.com/group/greekhr/message/4706 Και για ποιο λόγο το φιλελεύθερο ιστολόγιο “Left Liberal Synthesis” διαφήμιζε την αντισερβική πορεία της Αntifa στις 18 Οκτωβρίου , γράφοντας μάλιστα ότι «τα ανακλαστικά της Antifa είναι τρομερά» και ότι « αξίζουν μπράβο στους ακτιβιστές του Antifa , για την πρωτοβουλία τους » ;βλέπε εδώ :
http://leftliberalsynthesis.blogspot.com/2008/10/antifa-18-1830-srebrenitsa.html .Ποια σχέση μπορεί να έχει ο νεοφιλελευθερισμός με υποτιθέμενους κοινωνικούς αγωνιστές ενάντια σε κάθε μορφής καταπίεση; Γιατί τόση εμμονή από την πλευρά της antifa στη δαιμονοποίηση των εχθρών των ΗΠΑ , Σέρβων ; Εμείς απλώς θέτουμε κάποια ερωτήματα.Ο νοών νοείτω ..
Αυτά που έχουμε εμείς να πούμε από την πλευρά μας είναι τα εξής :H antifa είναι ένα πολιτικό ρεύμα που στοχεύει -σύμφωνα με τα λεγόμενα των οπαδών της- στην καταπολέμηση του φασισμού και του ρατσισμού. «Μητρόπολή» της θεωρείται η μεταπολεμική Γερμανία και σύμφωνα με πολλούς δημιουργήθηκε για να υπερασπίζεται